บทที่สามสิบเอ็ด ต่อต้านไม่ได้ก็จงเข้าร่วม
บทที่สามสิบเอ็ด ต่อต้านไม่ได้ก็จงเข้าร่วม
บทที่สามสิบเอ็ด ต่อต้านไม่ได้ก็จงเข้าร่วม
“นอนต่อดีกว่า… พรุ่งนี้ข้าจะเอื่อยเฉื่อยสักวัน หลังจากนั้นก็จะเดินทางสู่สมรภูมิมรรคาสวรรค์เสียที”
เมื่อย้ายมาเรือนหลังใหม่ เย่เฟิงก็ปิดประตูลง เอนกายลงนอนอย่างสงบเสียที
รุ่งเช้าวันถัดมา
เย่เฟิงลุกขึ้นนั่งบนเตียง บิดตัวเหยียดแขนอย่างเกียจคร้าน แล้วก็เรียกดูสินค้าฟุ่มเฟือยประจำวันอย่างเคย
สินค้าฟุ่มเฟือยของวันนี้: ธูปสงบจิต *หนึ่งร้อยดอก
ธูปสงบจิต: ทำจากไม้เทพวิญญาณหมื่นปี เมื่อจุดจะปล่อยกลิ่นหอมอันสงบล้ำ ช่วยให้จิตสงบนิ่งมั่น หากบ่มเพาะในช่วงที่กลิ่นธูปแผ่กระจายจะได้ผลลัพธ์ดีขึ้นเป็นเท่าตัว
ข้อมูลเกี่ยวกับธูปสงบจิตก็หลั่งไหลเข้ามาในใจของเย่เฟิงทันที
“ของแบบนี้ก็มีด้วยหรือ? หากจุดแล้วหลับสบายขึ้นก็นับว่าพอมีประโยชน์อยู่บ้าง”
เย่เฟิงครุ่นคิดไปมา...เพราะเขามีอยู่แค่ร้อยดอกจะรีบใช้ให้หมดเร็วๆ เพื่อแลกรับแต้มฟุ่มเฟือยก็ไม่เสียหาย
หน้าลานนอกเรือน
...
“จากที่ข้าสังเกตมาหลายวัน ไอ้เด็กเย่เฟิงผู้นี้ พอตื่นมาจะต้องหาอะไรฟุ่มเฟือยใช้ทุกวัน”
“วันแรกในนิกายวิญญาณดารา มันเอาเศษเจตน์กระบี่หวงเฉวียนหมื่นชิ้นไปให้สุนัขมันกิน”
“ตอนเดินทางกลับนิกาย มันก็โยนหินวิญญาณระดับสูงทิ้งเป็นหมื่นก้อน”
“เมื่อวาน มันยังหอบซากศพสิงห์อัสนีสีม่วงที่ผ่านทัณฑ์สวรรค์อสนีบาตทั้งเก้ามาย่างให้คนทั้งนิกายกิน”
“เพราะงั้นข้าจึงสงสัยว่า...ถ้าวันไหนมันไม่ได้ฟุ่มเฟือยแต่เช้า วันนั้นอารมณ์มันคงเสียเป็นแน่”
หลัวอู๋หมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจแก่เหล่ามหาบรรพจารย์ทั้งห้าที่อยู่ข้างกาย
แต่เย่เฟิงหารู้ไม่ว่า...ความฟุ่มเฟือยยามเช้าของตนได้ถูกหลัวอู๋หมิงจับทางได้แล้ว แถมยังกลายเป็นนิสัยฟุ่มเฟือยยามเช้าไปเสียอีก
“หืม?”
“กลิ่นอันใดกัน?”
ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้กลิ่นหอมลึกล้ำพัดมา กลิ่นต้นทางอยู่ในเรือนของเย่เฟิง
“เวรเอ๊ย!”
“ธูปสงบจิตเป็นแน่! แถมไม่ใช่ของธรรมดาอีกด้วย!”
เพียงไม่กี่อึดใจ เมื่อหลัวเทียนซิงสัมผัสถึงความสงบนิ่งของจิตใจที่แผ่เข้ามาก็กระโจนพรวดเข้าไปในเรือนทันที!
ปัง!
เย่เฟิงที่กำลังจุดธูปสงบจิตดอกที่สามสิบสาม ถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกพังอีกรอบ
พอเห็นเศษไม้ที่เคยเป็นประตู เย่เฟิงก็แทบคลั่ง... ทุกคนมีความแค้นกับประตูเรือนหรืออย่างไร!
ฮืมมม...
หลัวเทียนซิงสูดกลิ่นธูปเข้าปอดอย่างล้ำลึก จิตใจที่ว้าวุ่นก็สงบนิ่งราวผิวน้ำไร้คลื่น
จากนั้น หลัวอู๋หมิงและมหาบรรพจารย์ทั้งห้าก็เข้ามาทีละคน สีหน้าทั้งหมดเปลี่ยนจากตื่นตกใจ เป็นสงบ เยือกเย็น
“ท่านอาจารย์ปู่ ท่านมหาบรรพจารย์ทั้งห้า... พวกท่านมาที่นี่แต่เช้าทำไมกัน?”
เย่เฟิงถามอย่างงงงัน
“จริงด้วย เป็นธูปสงบจิตแน่นอน”
“เย่เฟิง เจ้าได้ธูปพวกนี้มาจากที่ใด?” หลัวเทียนซิงถามด้วยสีหน้าเรียบสงบอย่างที่สุด
“ไม้เทพวิญญาณหมื่นปี” เย่เฟิงตอบเรียบ ๆ
“เช่นนี้เอง... ไม้เทพวิญญาณหมื่นปีงั้นรึ? ดี ดีมาก”
หลัวเทียนซิงพยักหน้าพูดเสียงนิ่ง...แต่ในใจกลับกำลังหวีดร้องอย่างบ้าคลั่ง! เพียงแต่พลังของธูปสงบจิตกดอารมณ์เขาเอาไว้จนไม่มีปฏิกิริยาใดแสดงออกมา
เย่เฟิงมองพวกเขาที่นิ่งผิดปกติ แล้วพึมพำ “แค่บอกว่าดีเองรึ?”
“งั้นแสดงว่าต้นไม้นี่คงไม่ได้ดีเลิศอะไร...เฮอะ ของฟุ่มเฟือยวันนี้ไร้ค่าจริงๆ”
เขาหารู้ไม่ว่า...คนทั้งหกภายในเรือนต่างถูกกลิ่นธูปสะกดจิตให้ไร้ซึ่งอารมณ์สะท้อนใดๆ ทั้งที่ภายในกำลังโหยหาสุดขีด
“ของดี...นี่มันของดีจริงๆ!”
หกคนได้แต่มองอย่างหงุดหงิดแต่ไร้ปากเสียง ยิ่งเมื่อเห็นเย่เฟิงเริ่มจุดธูปอีกชุด พวกเขาก็แทบอยากร้องไห้
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เย่เฟิงที่คิดว่าเป็น "ของไร้ค่า" ก็เริ่มจุดธูปอีกหกสิบเจ็ดดอกที่เหลือจนหมด!
เมื่อธูปร้อยดอกถูกจุดขึ้นพร้อมกัน...ห้ามหาบรรพจารย์รู้สึกว่า "หัวใจพวกเขา...กำลังร้องไห้"
ธูปสงบจิตแต่ละดอก เผาได้หนึ่งชั่วโมง และสามารถส่งผลให้สิบกว่าคนบ่มเพาะในสภาวะสงบสมบูรณ์ได้
แต่เย่เฟิงจุดพร้อมกันร้อยดอก!
...ให้ผลเท่าหนึ่งดอกเท่านั้น!!!
นี่มันบ้า! นี่มันฟุ่มเฟือยขั้นสุด!
ความรู้สึกอยากระเบิดอารมณ์ปะทุขึ้นภายในใจทั้งหกคน แต่กลับโดนพลังของธูปสงบจิตกดทับจนไม่มีใครระเบิดออกได้
“เจ้าเด็กฟุ่มเฟือยบัดซบ!”
“จุดธูปร้อยดอกแล้วเสือกไปนอน! เจ้าจะกวนใจข้าไปถึงไหน!?”
หลัวเทียนซิงหัวจะระเบิดอยู่รอมร่อ แต่เพียงคิดจะโกรธก็โดนกลิ่นธูปกดลงอีก
"ข้า...ทนมิไหวแล้ว!!"
สุดท้าย เขาทนไม่ไหว วิ่งพรวดออกจากเรือน ถอยไปไกลถึงสามร้อยเมตรจึงหลุดพ้นจากพลังของธูปได้
"เย่เฟิง! เจ้าเด็กบ้า เจ้ามันฟุ่มเฟือยจนไร้ขอบเขตเกินไปแล้ว!"
เมื่อหลุดจากการกดจิตของธูปได้ เขาก็ตะโกนใส่เรือนเย่เฟิงอย่างเดือดพล่าน
พอได้ระบายเต็มที่ เขาก็รู้สึกโล่งอกไม่น้อย
หลัวอู๋หมิงและมหาบรรพจารย์อีกสี่ที่ตามออกมา ก็ได้แต่หัวเราะอย่างจนปัญญา
"อย่าว่าแต่หมื่นปีเลย ข้าไปถึงสมรภูมิมรรคาสวรรค์ ยังไม่เคยเจอไม้เทพวิญญาณที่อายุเกินห้าพันปีด้วยซ้ำ!"
"และจากพลังของธูป...ข้าสงสัยว่าธูปพวกนั้นอาจทำจากแก่นใจของไม้เทพวิญญาณหมื่นปี...หากใช่จริง นั่นก็ล้ำค่ากว่าสิบเท่า!"
มหาบรรพจารย์คนที่สอง...เจียงฮ่าวอวี้กล่าวอย่างเจ็บปวด
"หัวเราะก็เพราะเย่เฟิง ร้องไห้ก็เพราะเย่เฟิง..."
"ช่างเถอะ ของก็ของเขา เราได้ของจากเขาตั้งมาก พอเถอะ...ต่อไปข้าจะมิมาอีก!"
หลัวเทียนซิงกล่าวพลางเดินจากไป
"นิกายของเรานับว่าพลิกชะตาได้ก็เพราะเย่เฟิง แต่ความฟุ่มเฟือยเช่นนี้มัน...เฮ้อ!"
เจียงฮ่าวอวี้ถอนหายใจแล้วจากไป
"ของดีล้ำค่าเต็มไปหมด เจ้าเด็กนี่หามาจากที่ใดกัน ข้าอิจฉายิ่งนัก!"
อีกสามคนพึมพำพลางเดินจากไปเช่นกัน
"มหาบรรพจารย์ทั้งห้า...หากเปลี่ยนเขาไม่ได้ ก็มานั่งหลับตาสูดกลิ่นเสียเลยดีหรือไม่?"
ห๊า!?
เสียงหลัวอู๋หมิงทำเอาห้าคนที่เพิ่งเดินจากไปถึงกับชะงัก
...
ไม่นาน ทั้งห้าก็กลับมา พากันนั่งขัดสมาธิพิงกำแพงเรือนของเย่เฟิง
ภายใต้กลิ่นธูปสงบจิตอันหนาแน่น ทั้งหมดเข้าสู่สภาวะสงบบ่มเพาะอย่างจริงจัง
ห้าสิบนาทีต่อมา
เมื่อถอนจากสภาวะบ่มเพาะต่างก็สบตากัน และเผยรอยยิ้มเล็กๆ
แม้จะช่วงสั้น แต่ประโยชน์ที่ได้รับช่างเหลือล้น!
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ใช้สินค้าฟุ่มเฟือยประจำวันแล้ว ท่านได้รับรางวัลธูปสงบจิตที่ทำจากไม้เทพวิญญาณหมื่นปี *สองร้อยดอก!"
หือ?
จุดร้อยดอกหมดไป ก็ได้กลับคืนตั้งสองร้อยดอกเลยรึ!?
“ระบบนี่มันสุนัขจริงๆ” เย่เฟิงสบถในใจ
“ของไร้ค่าเช่นนี้ พวกมหาบรรพจารย์ยังมิสนใจเลย ถึงว่าทำไมถึงแจกเป็นรางวัลสองเท่า”
เขาคิดได้ดังนั้นก็ตั้งใจจะหาที่โยนธูปพวกนี้ทิ้งให้หมด
เพราะเขา...คือมหาเทพฟุ่มเฟือย!
ของไร้ค่าจะมาอยู่ในมือเขาได้อย่างไรกัน!?