บทที่ยี่สิบ ศิษย์น้องเล็ก เจ้าเป็นผู้ใดกัน?
บทที่ยี่สิบ ศิษย์น้องเล็ก เจ้าเป็นผู้ใดกัน?
บทที่ยี่สิบ ศิษย์น้องเล็ก เจ้าเป็นผู้ใดกัน?
"สี่รากวิญญาณ! ศิษย์พี่เย่เฟิงช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก!"
"สามวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุด! ศิษย์พี่เย่เฟิงมีปัญญาหยั่งถึงระดับน่าครั่นคร้าม!"
"เพียงหนึ่งคนต่อสู้กับสองร้อยคน! ศิษย์พี่เย่เฟิงราวกับเทพเซียนจากสวรรค์ลงมาประทานความอัปยศแก่เรา!"
"ผู้อื่นตะโกนท้าทาย แม้รู้ว่าแพ้ก็ยังกล้าสู้! แต่เมื่อศิษย์พี่เย่เฟิงตะโกนข่มขวัญ ข้ากลับต้องโห่ร้องสนับสนุนแทน!"
ขณะเดินอยู่บนถนนของลานศิษย์ฝ่ายใน เหล่าห้าอัจฉริยะและหลัวอู๋หมิงที่ได้ยินเสียงบทสนทนาจากบรรดาศิษย์รอบข้าง ต่างก็มึนงงราวกับพลาดอะไรบางอย่างไปอย่างไรอย่างนั้น
"ท่านประมุข ท่านแน่ใจหรือว่า...เย่เฟิงผู้นี้ นอกจากจะร่ำรวยและฟุ่มเฟือยแล้ว... มิได้มีสิ่งใดพิเศษเลยจริงๆ?"
เฉินฮ่าวอวี้อดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
"ครานี้ข้ามิได้รู้จริงๆ!"
"ข้ารู้เพียงว่าเขารวย...รวยมาก แล้วก็ฟุ่มเฟือย...ฟุ่มเฟือยมาก!"
"แต่ดูท่าทางเมื่อครู่ เขาคงทำอะไรบางอย่างที่น่าตื่นตะลึงเข้าให้แล้ว พวกเราควรรีบไปดูกันเถอะ"
...
ในยามนี้ หลัวอู๋หมิงเองก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างมาก เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเย่เฟิงทำอะไรลงไป ถึงได้ทำให้เหล่าศิษย์ฝ่ายในกล่าวถึงเขากันทั่ว
ส่วนห้าอัจฉริยะก็แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน...ท่านประมุขยังไม่รู้แน่ชัดเลยว่าเขาเป็นผู้ใด แต่คิดจะมอบตำแหน่งศิษย์หลักให้แล้วงั้นหรือ!?
ไม่นานนัก...
เมื่อทั้งหมดมาถึงเวทีประลองที่บัดนี้กลายเป็นซากพังทลาย ตลอดทั้งพื้นที่เต็มไปด้วยรอยแตกจากพลังอันมหาศาล...ทุกคนถึงกับตะลึงพรึงเพริด!
"ข้าจำได้ว่าวันนี้เป็นวันประลองระหว่างศิษย์ฝ่ายในและฝ่ายนอกมิใช่หรือ?"
"แต่ดูจากสภาพนี้... หรือว่ารอบนี้จะเปลี่ยนเป็นการตะลุมบอนหมู่ฝ่ายนอกปะทะฝ่ายในแล้ว?"
สตรีในชุดแดงที่ยืนอยู่ข้างเฉินฮ่าวอวี้กล่าวอย่างงุนงง
"ท่านประมุข!"
ในขณะนั้น ซ่งชางเหยียนรีบเดินเข้ามาพลางประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"มัคนายกซ่ง ที่นี่เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?"
หลัวอู๋หมิงเอ่ยถามด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม
"หนึ่งศึกสร้างตำนาน!"
"หนึ่งคน..ไร้พ่าย!"
"ท่านประมุข ศิษย์เย่เฟิงที่ท่านพากลับมา เพียงผู้เดียวต่อสู้กับศิษย์ระดับเดียวกันสองร้อยกว่าคนและเอาชนะได้อย่างขาดลอย!"
ขณะกล่าวถึงประโยคนั้น ใบหน้าของซ่งชางเหยียนยังฉายชัดด้วยความตื่นเต้น ยามนึกถึงวาจาที่เย่เฟิงตะโกนว่า 'คนหนุ่มสาวหากไม่อหังการ ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเกิดมาเป็นคน!” เขาเองก็พลันรู้สึกเร่าร้อนและอยากอาละวาดขึ้นมาเช่นกัน!
???
เหล่าห้าอัจฉริยะและหลัวอู๋หมิงถึงกับตะลึง ไม่อยากเชื่อหูตนเอง เพียงหนึ่งคนต่อสู้กับศิษย์กว่าสองร้อยในระดับเดียวกัน แล้วยังเอาชนะได้...แถมชนะขาดลอย?
ซ่งชางเหยียนก็ไม่รอช้า รีบเล่ารายละเอียดทุกอย่างออกมาทั้งหมด
และในขณะนั้น หลัวอู๋หมิงก็พลันนึกถึงคำกล่าวของหลัวเฉียนเสวี่ยเมื่อครั้งก่อน...นางกล่าวว่า เย่เฟิงมีทะเลวิญญาณที่ใหญ่กว่าของนางถึงยี่สิบเท่า...ซึ่งเทียบเท่ากับคนทั่วไปสี่ร้อยเท่า!
เมื่อพิจารณาแล้ว เย่เฟิงเพียงคนเดียวก็คือเทียบเท่าศิษย์ระดับเดียวกันสี่ร้อยคนเลยทีเดียว!
คิดถึงตรงนี้ หลัวอู๋หมิงก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึกๆ เขาอดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้ที่ไม่เชื่อคำกล่าวของหลัวเฉียนเสวี่ย จนตลอดสองวันในระหว่างเดินทางกลับก็ยังไม่ได้ตรวจสอบทะเลวิญญาณของเย่เฟิงเลยแม้แต่ครั้งเดียว!
ข้างๆ เหล่าห้าอัจฉริยะก็แสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบมิได้...หนึ่งคนจะมีพลังวิญญาณมหาศาลถึงเพียงนั้นได้อย่างไรกัน!?
ยิ่งไปกว่านั้น...
เย่เฟิงมีถึงสี่รากวิญญาณนั่นคือ ลม ไฟ น้ำ และสายฟ้า!
อีกทั้งยังเข้าใจวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุดถึงสามวิชา...พรสวรรค์เช่นนี้ ปัญญาเช่นนี้ สมควรเป็นศิษย์หลักโดยแท้!
ร่ำรวย?
ฟุ่มเฟือย?
ล้วนแต่หากเป็นเพียงภาพลวงตา!
บัดนี้ ทั้งห้าคนหันไปมองหลัวอู๋หมิงด้วยสายตาประหลาดใจอย่างยิ่ง ราวกับกำลังคิดว่า...ท่านประมุข ท่านกำลังเล่นสนุกกับพวกเราหรืออย่างไรกันแน่?
"มัคนายกซ่ง! แล้วยามนี้ศิษย์น้องเล็กของข้าอยู่ที่ใด?"
เฉินฮ่าวอวี้เริ่มร้อนรน เขาอยากพบเย่เฟิงให้ได้ในทันที!
"เขากลับไปเรือนพักแล้ว อยู่เรือนพักหมายเลขหนึ่งหนึ่งหนึ่งของลานฝ่ายในบนยอดเขาหลัก"
ซ่งชางเหยียนตอบพร้อมบอกตำแหน่งเรือนพักของเย่เฟิง
"ท่านประมุข! พวกข้าขอไปหาศิษย์น้องเล็กก่อน!"
เฉินฮ่าวอวี้กล่าวลาหลัวอู๋หมิงอย่างเร่งรีบ แล้วพาอีกสี่คนมุ่งหน้าไปยังเรือนพักทันที
"ท่านประมุข! เมื่อครู่เฉินฮ่าวอวี้เรียกเย่เฟิงว่าศิษย์น้องเล็ก...ท่านหมายจะให้เขาเป็นศิษย์หลักคนที่หกของนิกายหรือ?"
หลังจากห้าคนจากไป ซ่งชางเหยียนก็หันมาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"มัคนายกซ่ง เจ้าอย่าได้คิดจะรายงานเรื่องนี้ต่อท่านบรรพจารย์ที่สามเชียว!"
"เขาเป็นศิษย์สายตรงของบุตรีของข้า ใครหน้าไหนก็แย่งไปมิได้!"
หลัวอู๋หมิงถึงกับเริ่มลนลาน เขาเคยคิดว่าเย่เฟิงก็แค่รวยและชอบฟุ่มเฟือย แต่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะร้ายกาจถึงเพียงนี้... ตอนนี้เรื่องนี้คงลุกลามไปถึงห้าบรรพจารย์เป็นแน่!
แต่...
"ท่านประมุข ต่อให้ข้ามิบอกกล่าว แต่อีกสี่ท่านบรรพจารย์ก็คงรู้กันหมดแล้ว อีกไม่นานพวกเขาคงไปยังเขาด้านหลังเรียบร้อย ที่เหลือก็แค่รอให้ท่านบรรพจารย์ที่สามรับรู้เท่านั้น ข้าจะบอกหรือไม่...ก็มิได้สำคัญอันใดอีกแล้ว"
ซ่งชางเหยียนหัวเราะเบาๆ พลางกล่าว
"ครานี้ยุ่งยากเสียแล้ว!"
"เขาคือศิษย์เพียงหนึ่งเดียวที่บุตรีข้ายอมรับ! ได้แต่ดูว่าเขาจะตัดสินใจเช่นไร"
หลัวอู๋หมิงถอนหายใจ เขารู้ว่าเรื่องนี้ต่อให้พยายามห้ามยังไง ห้าท่านบรรพจารย์ก็ต้องออกหน้าเป็นแน่ เหลือแค่ให้เย่เฟิงตัดสินใจเองเท่านั้น
แม้ว่าไม่ว่าเขาจะเลือกอย่างไร เย่เฟิงก็ยังคงเป็นคนของนิกายดาราสวรรค์อยู่ดี...แต่เขาก็ยังไม่อยากให้เย่เฟิงต้องอยู่ห่างจากบุตรีของเขา
…
“พวกท่านเป็นผู้ใดกัน?”
เย่เฟิงที่เพิ่งเอนตัวลงพักได้ไม่ทันไร เห็นประตูเรือนถูกเปิดพรวดออก ก่อนจะเห็นห้าคนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ และที่สำคัญ...แต่ละคนยังใช้สายตาแปลกประหลาดจ้องมองเขาอยู่ด้วย!
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าคือศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า เฉินฮ่าวอวี้!”
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าคือศิษย์พี่หญิงรองของเจ้า เซี่ยเทียนเทียน!”
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าคือศิษย์พี่สามของเจ้า จ้าวเทียนหมิง!”
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าคือศิษย์พี่สี่ของเจ้า ซิงเฟ่ย!”
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าคือศิษย์พี่หญิงห้าของเจ้า ตู้เทียนเยว่!”
???
เย่เฟิงได้ยินทั้งห้าคนแนะนำตัวก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก!
เขาไม่ใช่ศิษย์สายตรงคนเดียวของอาจารย์หรอกหรือ!?
ทำไมกลับมานิกายรอบเดียวถึงได้มีศิษย์พี่เพิ่มมามากขนาดนี้!?
ไม่นาน เฉินฮ่าวอวี้ก็อธิบายสถานะศิษย์หลักของนิกายให้ฟังอย่างละเอียด เย่เฟิงจึงเข้าใจว่าทั้งสองสถานะนั้นไม่ได้ขัดแย้งกัน
เขาจึงทั้งเป็นศิษย์สายตรงของหลัวเฉียนเสวี่ย และเป็นศิษย์หลักคนที่หกของนิกายดาราสวรรค์โดยสมบูรณ์ จึงมีศิษย์พี่ชาย ศิษย์พี่หญิงรวมเป็นห้าคนเพิ่มมานั่นเอง
"ระบบ ในฐานะศิษย์น้องเล็กที่เพิ่งได้พบหน้าเหล่าศิษย์พี่เป็นครั้งแรก ข้าสามารถแจกหินวิญญาณสักนิดได้หรือไม่?"
เย่เฟิงเดิมทีคิดจะพักสักสองสามวัน...แต่เมื่อลาภลอยยื่นมาถึงมือ เขาจะพลาดโอกาสฟุ่มเฟือยได้อย่างไร?
"ระบบ ข้าเห็นว่าเหล่าศิษย์พี่ของข้าล้วนเป็นยอดอัจฉริยะ ครั้งแรกที่พบหน้า ข้าให้หินวิญญาณระดับสูงสุดคนละหนึ่งแสนก้อนถือเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ได้หรือไม่?"
ยังไม่ทันรอให้ระบบตอบกลับ เย่เฟิงก็กล่าวต่อไปอีกทันที
“ติ๊ง! ปริมาณอยู่ในเกณฑ์ฟุ่มเฟือย”
สำเร็จ!
เย่เฟิงถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ เขาเพิ่งลองใช้วิธีใหม่ในการฟุ่มเฟือยด้วยการระบุจำนวนที่ชัดเจน...หากระบบตอบว่า 'อยู่ในเกณฑ์ฟุ่มเฟือย' ก็ถือว่าทำได้!
และในยามนี้เอง เขาก็ค้นพบฟังก์ชันใหม่ของระบบเข้าโดยบังเอิญ!