บทที่สิบเก้า คนหนุ่มสาวหากไม่อหังการ ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเกิดมาเป็นคน!
บทที่สิบเก้า คนหนุ่มสาวหากไม่อหังการ ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเกิดมาเป็นคน!
บทที่สิบเก้า คนหนุ่มสาวหากไม่อหังการ ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเกิดมาเป็นคน!
"ติ๊ง! ใช้แต้มฟุ่มเฟือยเจ็ดร้อยแต้ม ขอแสดงความยินดี! โฮสต์ได้รับวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุด•ดอกบัวสายฟ้าจิ่วเหยา!"
“ต่อไป! คราวนี้ไม่เอาวิชายุทธ์ที่ต้องใช้พลังวิญญาณธาตุสายฟ้า!”
"ติ๊ง! ใช้แต้มฟุ่มเฟือยเก้าร้อยแต้ม ขอแสดงความยินดี! โฮสต์ได้รับวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุด•มังกรวารีคำราม!"
“อีกรอบ! ไม่เอาธาตุน้ำ!”
"ติ๊ง! ใช้แต้มฟุ่มเฟือยเจ็ดร้อยแต้ม ขอแสดงความยินดี! โฮสต์ได้รับวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุด•พายุทรายพิโรธ!"
เสียงจากระบบดังขึ้นติดๆ กัน เย่เฟิงหันไปมองม่านพลังป้องกันอันแข็งแกร่งเบื้องหน้า ซึ่งหล่อหลอมขึ้นจากพลังวิญญาณหลายธาตุ แค่มองก็รู้ว่าแข็งแกร่งเพียงใด!
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม...เปี่ยมไปด้วยใจสู้!
“ดอกบัวสายฟ้าจิ่วเหยา!”
สิ้นคำกล่าว เย่เฟิงเคลื่อนไหวฉับพลัน พลังวิญญาณสายฟ้าอันมหาศาลพวยพุ่งออกจากร่าง พริบตาเดียวกลายเป็นดอกบัวสายฟ้า ขนาดมหึมา ล่องลอยกลางฟ้าพร้อมประกายแสงฟ้าผ่ากะพริบวูบวาบ!
“พลังวิญญาณธาตุสายฟ้า!”
“เขามีรากวิญญาณสายฟ้าด้วยหรือ? แล้ววิชายุทธ์นี่... เป็นระดับใดกันแน่ถึงได้ทรงพลังเช่นนี้!”
…
…
ยังไม่ทันที่เสียงตกตะลึงของเหล่าผู้ชมจะเงียบลง เสียงมังกรคำรามก็ดังก้องสะท้านฟ้า
กรร!
มังกรน้ำยาวเกือบสิบจั้งแหวกอากาศปรากฏขึ้นอย่างตระการตาราวกับมีชีวิตจริง!
“พลังวิญญาณธาตุน้ำ!”
“สัตว์ประหลาดตัวนี้โผล่มาจากที่ใด! มีรากวิญญาณสามธาตุ! แล้วนี่เป็นวิชายุทธ์อันใดกัน... แรงกดดันจากร่องรอยพลังที่หลงเหลืออยู่ทำให้ข้าหายใจแทบไม่ออก!”
“นี่มันอะไรกัน...”
“ละ…ลม?!”
เสียงตะโกนดังไม่ทันจบ พายุหมุนสูงกว่าหลายสิบจั้งก็ก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลัน พุ่งตรงไปยังม่านพลังที่ควบแน่นจากศิษย์กว่าสองร้อยคน
และในขณะเดียวกัน มังกรน้ำและดอกบัวสายฟ้าก็กระหน่ำเข้าชน!
โครม! โครม! โครม!
สามวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุดพุ่งเข้าทำลายม่านพลังอย่างบ้าคลั่ง แต่เย่เฟิงหาได้หยุดเพียงเท่านั้น
เขาใช้ทั้งสามวิชายุทธ์พร้อมกันอีกระลอก!
มังกรน้ำแผ่เสียงคำราม บัวสายฟ้าแผดแสง และพายุหมุนที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ภาพนั้นราวกับฟ้าดินถล่ม!
...
ผู้ชมทั้งหมดสติหลุด!
สมองขาวโพลน!
ศิษย์นับพันจากทั้งฝ่ายในและฝ่ายนอกของนิกายที่เฝ้าดูอยู่ ไร้คำกล่าวใดออกจากปาก พวกเขาตกตะลึงจนกล่าวไม่ออก
พลังของวิชายุทธ์เหล่านั้นได้พังทลายทุกกรอบความเข้าใจที่เคยมีมา!
สี่รากวิญญาณ!
และวิชายุทธ์ที่ใช้ยังเป็นวิชายุทธ์ระดับปฐพีอีกด้วย!
พลังวิญญาณในกายเขานั้น... ไม่มีใครกล้าคาดเดา!
ในยามนี้ เหล่าศิษย์มองเย่เฟิงอีกครั้งรู้สึกราวกับว่าเขาได้กลายเป็นยอดเขาสูงลิ่วที่ไม่มีวันเหยียบถึง!
เพล้ง!
ม่านพลังเริ่มปริแตก!
ศิษย์บางคนที่รวมพลังอยู่ภายในหมดสิ้นพลังวิญญาณถึงขั้นกระอักเลือด สีหน้าอิดโรย ร่วงหล่นจากแนวรับทีละคน
คนที่สอง…
คนที่สาม…
แม้พลังของสามวิชายุทธ์จะเริ่มเจือจางไปทีละน้อย แต่ม่านพลังที่ศิษย์สองร้อยกว่าคนสร้างขึ้นก็ปรากฏรอยร้าวเด่นชัด!
ข้างบน!
แม้แต่ซ่งชางเหยียนที่ลอยตัวอยู่เหนือฟ้า มองภาพทั้งหมดด้วยสายตาตะลึงพรึงเพริด!
เดิมเขาเพียงแค่ต้องการ'สั่งสอน'เย่เฟิงเสียหน่อย เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเย่อหยิ่งจองหองเกินไป
แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเย่เฟิงจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!
พลังวิญญาณในกายลึกล้ำเหนือกว่าผู้ใด แถมยังเข้าใจวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงสุดถึงสามธาตุ!
ระดับนี้... คือระดับของอัจฉริยะต้นๆของอันดับมังกรซ่อนเร้น!
ขอเพียงเขาเติบโตต่อไปได้ วันหนึ่งจะต้องขึ้นสู่สิบอันดับแรกแน่นอน!
โครม!
ในที่สุด ม่านพลังพังทลายลงอย่างสมบูรณ์!
เหล่าศิษย์ที่เหลือร่วงหล่นนอนกองอยู่บนพื้น สีหน้าซีดเผือด!
“คนหนุ่มสาวหากไม่อหังการ ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเกิดมาเป็นคน!”
“ข้าขอถามอีกครั้ง...ยังมีใครกล้ามาอีกหรือไม่?”
เย่เฟิงแหงนหน้าหัวเราะดังก้อง สะบัดพลังวิญญาณออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
รอบกายเขา มังกรน้ำ บัวสายฟ้า และพายุยังคงหมุนวนไม่หยุด
อหังการสุดล้ำ ไม่มีผู้ใดกล้าทัดทาน!
“ขะ…เขายังมีพลังเหลืออยู่?!”
นั่นคือสิ่งเดียวที่ทุกคนในลานฝึกซ้อมคิดอยู่ในใจ ณ ขณะนี้!
ชื่อของเย่เฟิงจะกลายเป็นตำนาน!
ชื่อของเขาจะถูกจารึกในใจของเหล่าศิษย์ฝ่ายนอกและในว่า... ยอดอัจฉริยะไร้เทียมทาน!
...
ภายในห้องโถงใหญ่ของนิกาย
ชายสาม หญิงสอง... ศิษย์หลักทั้งห้าของนิกายดาราสวรรค์ได้รับคำเชิญให้มาประชุมด่วน
ทุกคนล้วนสงสัยว่าเหตุใดประมุขนิกายถึงเรียกพวกเขามา
“วันนี้ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามา…”
“ก็เพราะอยากแจ้งว่า...ต่อไปนี้ พวกเจ้าจะมี ‘ศิษย์น้องเล็ก’ เพิ่มอีกคน”
“แต่ระดับพลังของเขายังอยู่ที่ขอบเขตเคลื่อนลมปราณขั้นที่เก้าสูงสุด… เจ้าทั้งหลายคงต้องช่วยดูแลกันบ้าง”
หลัวอู๋หมิงยิ้มบาง ขณะกล่าวประโยคดังกล่าว
คนทั้งห้าต่างอยู่ในอันดับต้นๆ ของอันดับมังกรซ่อนเร้น พวกเขาคืออนาคตของนิกาย หากให้กล่าวว่าเป็นรากฐานของนิกายก็ไม่ผิด
“หืม? ศิษย์น้องเล็ก?”
แต่ละคนสบตากันด้วยความแปลกใจ
ที่นี่คือนิกายดาราสวรรค์! นิกายสูงสุดของทวีปซวนเทียน!
ผู้ที่สามารถเป็นศิษย์หลักได้จะต้องมีคุณสมบัติอันเป็นเลิศทั้งด้านรากวิญญาณ พรสวรรค์ และความเข้าใจ
“ท่านประมุขนิกาย… ช่วยบอกพวกเราด้วยว่าศิษย์น้องผู้นี้มีคุณสมบัติพิเศษอันใด?”
เฉินฮ่าวอวี้ ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
หลัวอู๋หมิงยิ้ม “เขา...รวย”
“รวย?”
“รวยมาก!”
“รวยจนพวกเจ้าคาดไม่ถึง!”
คนทั้งห้าต่างนิ่งงัน!
นี่น่ะหรือ… คุณสมบัติพิเศษ?
รวยมากนับเป็นข้อดีได้ด้วยหรือ? แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับสูงบางคนก็ยังสู้ฐานะของนิกายไม่ได้ แล้วเด็กคนนี้จะรวยเท่าใดกัน?
“อืม...และเขายังมีคุณสมบัติพิเศษอีกอย่างหนึ่ง…”
ทุกคนลอบคิด...ใช่แล้ว! อันนี้แหละต้องเป็นคุณสมบัติพิเศษที่แท้จริง!
“เขา…ฟุ่มเฟือย!”
“ฟุ่มเฟือยมาก!”
“ฟุ่มเฟือยสุดจะพรรณนา!”
...
คนทั้งห้าต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าว่างเปล่า ราวกับจะถามว่า 'ท่านประมุข ท่านล้อพวกเราเล่นหรือไม่?'
หลัวอู๋หมิงหัวเราะ
“พวกเจ้ายังไม่เข้าใจตอนนี้ แต่เมื่อได้คลุกคลีอยู่กับเขาสักพัก พวกเจ้าจะเข้าใจเอง”
“รอให้เขากลับมาจากการฝึกฝนในสมรภูมิมรรคาสวรรค์แล้ว พวกเจ้าค่อยตามเขาไปที่นิกายวิญญาณดาราที่สตรีศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้ก่อตั้ง”
“ข้าบอกไว้ก่อน...เด็กคนนี้ ต่อให้เป็นของตกจากซอกเล็บก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเจ้าร่ำรวย!”
กล่าวถึงตรงนี้ หลัวอู๋หมิงก็พลันนึกถึง...
"สุนัขของเย่เฟิง"
“เจ้าแต่ละคน ดีสู้สุนัขของเขามิได้เลยด้วยซ้ำ! ถ้าได้เจตน์กระบี่หวงเฉวียนมา พวกเจ้ามิทะยานสู่สวรรค์เลยหรือ?”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็โบกมือ
“ไปเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปพบศิษย์น้องเล็กของพวกเจ้า จำไว้ว่า...เขาคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภของพวกเจ้า ใกล้ชิดไว้ให้มาก!”