บทที่สิบสาม หญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบในตำนานที่มีไว้สำหรับแช่เท้า?

บทที่สิบสาม หญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบในตำนานที่มีไว้สำหรับแช่เท้า?

"ท่านอาจารย์ มิใช่ว่าข้ามิต้องการ...แต่ข้าขายมันไม่ได้จริงๆ"

เมื่อได้ยินข้อเสนอของหลัวเฉียนเสวี่ย เย่เฟิงก็ตอบปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องไตร่ตรอง

สินค้าฟุ่มเฟือยของระบบ!

เป็นของที่มีไว้เพื่อฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง ไม่เป็นไรที่จะเอาออกประมูลไปบางส่วน แต่ถ้าจะเอาไปใช้แบบจริงจังหมดสองพันกว่าเม็ด เย่เฟิงรู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ แถมยังอาจกระทบกับแต้มฟุ่มเฟือยของเขาอีกด้วย

"ข้าให้เพิ่มสิบเท่าของราคา!"

หืม?

หลัวเฉียนเสวี่ยเพิ่งกล่าวจบ คนทั้งห้องก็หันมามองนางด้วยแววตาประหลาดราวกับเห็นอะไรตลก จากนั้นนางก็พลันรู้ตัวขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงซ่านด้วยความกระอักกระอ่วน

ศิษย์เอกที่จู่ๆ ก็โผล่มาอย่างไม่คาดคิดของนาง...ไม่ใช่คนที่ขาดเงินแม้แต่น้อย!

"ท่านอาจารย์ ท่านลองชิมดูสักเม็ดเถิด ข้าขอรับรองว่ารสชาติของมัน...ดีอย่างหาที่สุดมิได้"

เย่เฟิงยื่นมือเชื้อเชิญอีกครั้ง หากหลัวเฉียนเสวี่ยยังคงนิ่งเฉยต่อไป เขาอาจต้องออกไปหาสุนัขตัวน้อยมาเพิ่มอีกตัวแทนแล้ว

...

...

สองชั่วโมงถัดมา

ด้วยการเข้าร่วมของหลัวเฉียนเสวี่ย อีกทั้งไป๋เทียนฮง, เซี่ยเทียนอวี่ และเล้งอู๋เฟิงที่พักฟื้นจนพร้อมกลับมากินต่อกันอีกครั้ง ในที่สุดพวกเขาก็ช่วยกันกำจัดโอสถชิงเซวียนจนหมดสิ้น

ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์จ้างไป๋เทียนฮงให้ฟุ่มเฟือยได้สำเร็จ ท่านได้รับแต้มฟุ่มเฟือยหนึ่งร้อยแต้ม!

ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์จ้างเซี่ยเทียนอวี่ให้ฟุ่มเฟือยให้สำเร็จ ท่านได้รับแต้มฟุ่มเฟือยสองร้อยแต้ม!

ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ใช้สินค้าฟุ่มเฟือยประจำวันจนหมด ท่านได้รับแต้มฟุ่มเฟือยหนึ่งพันแต้ม หญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบระดับเก้าขั้นสูงสามต้น, หินแสงดาวไหมสีทองระดับเก้าขั้นสูงห้าก้อน!

ติ๊ง! เตือนโฮสต์ ของรางวัลนี้ถือเป็นไอเท็มฟุ่มเฟือย และจะไม่ส่งผลต่อแต้มฟุ่มเฟือยขณะใช้งาน โฮสต์สามารถใช้ได้ตามสะดวก

หือ?

เย่เฟิงถึงกับแปลกใจ ครั้งนี้นอกจากแต้มฟุ่มเฟือยที่ได้รับกลับมายังมีของรางวัลพิเศษเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย!

"เฮ้อ...ผู้เฒ่าไป๋ ท่านว่าประมุขนิกายหรืออาจารย์เช่นข้า มันช่างน่าเวทนาหรือไม่?"

หลัวเฉียนเสวี่ยถอนหายใจยาวแล้วหันไปถามไป๋เทียนฮงที่อยู่ข้างๆ

"เอ่อ..." ไป๋เทียนฮงได้ยินคำถามก็ถึงกับอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบเช่นไรดี

ไม่ต้องชี้แนะแนวทางในการบำเพ็ญเซียน

ไม่ต้องให้ทรัพยากรบ่มเพาะ

แถมบางทียังทำเงินจากศิษย์ของตัวเองได้อีกด้วย!

ไม่ต้องกล่าวถึงหลัวเฉียนเสวี่ยที่รู้สึกหมดคำกล่าว เขาเองยังรู้สึกว่าเย่เฟิงไม่ใช่ศิษย์ของนิกายวิญญาณดาราแล้ว แต่เหมือนเทพเจ้าแห่งโชคลาภประจำนิกายเสียมากกว่า...แค่เทพเจ้าแห่งโชคลาภ...ฟุ่มเฟือยมากเกินไปก็เท่านั้น!

"ผู้เฒ่าเซี่ย ท่านเป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถระดับเก้า ท่านรู้จักหญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบหรือไม่?"

เย่เฟิงไม่รู้ก็ถาม เขาหันไปยังเซี่ยเทียนอวี่ด้วยสีหน้าสงสัย

"หญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบ?"

"โอ้ว... สิ่งนั้นคือสมุนไพรในตำนานเรียกกันโดยทั่วไปว่า ‘หญ้าหวนคืนวิญญาณ’ แต่ละใบของมันแสดงถึงสรรพคุณทางโอสถ สมมุติว่ามีเพียงใบเดียวก็ถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าแล้ว ยิ่งมีถึงเก้าใบ...แม้กระทั่งตัวข้าเองยังมิเคยพบเห็นกับตา"

"และสมุนไพรนี้คือวัตถุดิบหลักในการปรุง ‘โอสถฟื้นคืนจิตวิญญาณ’ ซึ่งไม่มีสิ่งใดทดแทนได้"

"หากกินโอสถฟื้นคืนจิตวิญญาณ แม้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากจิตวิญญาณถูกทำลายก็ยังสามารถฟื้นคืนมาได้!"

"กล่าวเช่นนี้ก็มิเกินจริงเลยแม้แต่น้อย โอสถชนิดนี้คือสมบัติล้ำค่าสำหรับผู้บรรลุขอบเขตภัยพิบัติ มิว่าใครก็อยากได้ไว้ในมือ เพราะแม้ร่างกายจะแหลกสลาย แต่ตราบใดที่จิตวิญญาณไม่สูญสลายก็ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพในภายหลัง!"

เซี่ยเทียนอวี่อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง เขาเพิ่งรู้จักเย่เฟิงไม่นานจึงยังไม่เข้าใจว่าความ'ฟุ่มเฟือย'ของอีกฝ่ายนั้นอยู่ระดับไหน

แต่ไป๋เทียนฮงรู้ดี! ถึงจะแค่สองวัน แต่จากที่เขาเห็น...ถ้าเย่เฟิงไม่มีของเช่นนั้นอยู่ในมือ เขาจะไม่มีวันถามเรื่องนั้นออกมาเป็นแน่!

"เฒ่าเซี่ย เจ้ารู้จักสมุนไพรอย่างต้นไผ่ปีศาจ, บุปผาวิญญาณขาวนวล กับผลอัสนีสีม่วงหรือไม่?" ไป๋เทียนฮงสูดหายใจลึกๆ แล้วหันไปเอ่ยถามเซี่ยเทียนอวี่

"หืม? ทั้งสามอย่างนี้แม้จะหายากมาก แต่พวกขุมอำนาจยักษใหญ่ก็มักจะเก็บไว้บ้างไม่มากก็น้อย เจ้าถามเช่นนี้มีเรื่องอันใดหรือ?"

เซี่ยเทียนอวี่ถามกลับด้วยความงุนงง

"เมื่อวานเจ้าเด็กนี่เอาทั้งสามอย่างที่ว่าไป...แช่เท้า!"

"เจ้าว่าเช่นไรนะ!!?"

เซี่ยเทียนอวี่ถึงกับเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สมุนไพรระดับนั้นแม้จะไม่สูญพันธุ์ก็หายากยิ่งนัก ใครมันจะเอาไป...แช่เท้า!?

"เย่เฟิง! เจ้าต้องมีหญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบใช่หรือไม่ มิเช่นนั้นเจ้าคงมิเอ่ยถามขึ้นมาแน่"

"ข้าไม่สนว่าราคาเท่าใด หากเจ้ามี ข้าขอซื้อ! ต่อให้ต้องทุ่มทุกสิ่งที่มี!"

เซี่ยเทียนอวี่ที่ได้สติกลับมาก็รีบกล่าวทันที

โอสถฟื้นคืนจิตวิญญาณสำคัญกับเขามากไม่ต่างจากชีวิตของตนเอง ต่อให้เขาต้องทุ่มสุดตัวก็ยอม ขืนปล่อยให้เย่เฟิงเอาไปแช่เท้าอีก เขาคงใจขาดตายเป็นแน่!

"ท่านอาจารย์ หนึ่งในสามต้นนั้น ข้าขอมอบให้แด่ท่านในฐานะศิษย์ผู้กตัญญูรู้คุณ"

"ต้นที่สอง ข้าจะเก็บไว้แช่เท้าเอง...ไม่ว่าใครก็ห้ามขัด!"

"ส่วนต้นที่สาม...ผู้เฒ่าไป๋ หากท่านช่วยข้าแบกของหรือออกแรงนิดๆ หน่อยๆ ต่อจากนี้มันอาจจะเป็นของท่าน...

เย่เฟิงกล่าวจบก็ควักหญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบสามต้นออกมาในทันที แล้วตัดสินชะตากรรมของทั้งสามต้นนั้น

"อะ...อะไรกันนี่..." หลัวเฉียนเสวี่ยยืนตะลึง ค้างอยู่กับต้นสมุนไพรในมือ

ก่อนหน้านี้เขาใช้หินวิญญาณระดับสูงสุดหนึ่งแสนก้อนซื้อตัวตนศิษย์สายตรงมา

จากนั้นก็ได้รับของขวัญจากศิษย์สี่แสนหินวิญญาณระดับสูงสุด

ตอนนี้นางได้สมุนไพรในตำนานฟรีอีกหนึ่งต้น!

ใครจะไปรู้ ต่อไปนางจะได้อะไรเพิ่มจากศิษย์สายตรงคนนี้อีก!?

ถ้ามันยังดำเนินไปเช่นนี้ หลัวเฉียนเสวี่ยเริ่มรู้สึกว่า...ตนกำลังถูกศิษย์สายตรงเลี้ยงดูอยู่!

พอคิดมาถึงตรงนี้ นางถึงกับสะดุ้งเฮือกรีบส่ายหัวอย่างแรง อยากจะคืนหญ้าหวนคืนวิญญาณในมือทันที

แต่พอนึกถึงความจำเป็นในอนาคต หากมีโอสถฟื้นคืนจิตวิญญาณไว้ในมือ...

นางก็เกิดลังเลขึ้นมาในทันที

"เย่เฟิง เจ้าบอกว่าแค่ทำงานใช้แรงก็ได้หญ้าคืนชีพงั้นหรือ?" เซี่ยเทียนอวี่หันไปจ้องต้นที่สามทันที

"ไอ้ตาแก่เซี่ย เจ้าอย่ามายุ่ง! เย่เฟิงบอกเองว่าอันนั้นจะให้ข้า!"

ไป๋เทียนฮงโวยลั่น เขาเองก็ต้องการโอสถฟื้นคืนจิตวิญญาณเช่นเดียวกัน

เมื่อเห็นเซี่ยเทียนอวี่ต้องการยุ่งวุ่นวายของของตน เขาก็เดือดขึ้นมาในทันใด

ขณะเดียวกัน เล้งอู๋เฟิงที่อยู่เงียบๆ มาโดยตลอดกลั

บไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย...เขาคิดแค่เพียง...

“น้ำแช่เท้าที่มีหญ้าหวนคืนวิญญาณเก้าใบ...ข้าจะมีโอกาสได้ลองแช่บ้างหรือไม่กันนะ?”