บทที่ 234 จิตวิญญาณของมนุษย์คือ... (อ่านฟรี)

ใคร ๆ ก็คงไม่คิดอะไรมากเมื่อเห็นมด ความจริงหากพวกเขาว่างพอ พวกเขาอาจจะมีอารมณ์มาสังเกตว่ามดกำลังทำอะไรหรือกำลังจะไปที่ไหน

แต่ถ้าทันใดนั้นมีกองทัพมดคลานมาหา และดูเหมือนว่าพวกมันไม่ลังเลที่ไต่ขึ้นร่างเขา ไม่ว่าเขาจะตบมัน เหยียบมัน บดขยี้พวกมัน ทั้งหมดก็ไม่มีความหมายอะไร อารมณ์ของพวกเขาก็คงจะแย่มาก

และนั่นคือความรู้สึกของซากาสุกิในตอนนี้

มังกรเป็นเผ่าพันธุ์เหนือธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ที่สามารถเติบโตได้อย่างแข็งแกร่งแม้ในยามหลับ

ทั้ง ๆ ที่เห็นได้ชัดว่าไม่มีแชมป์เปี้ยนในหมู่มนุษย์ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้พวกนี้ แต่ไม่ว่ามันจะเหยียบพวกเขาตาย ซากาสุกิก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่น่าตกตะลึงจากพวกเขา!

ไม่ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บเพียงใด ก็ไม่มีใครคิดจะหลบหนีเหมือนเหยื่อคนก่อน ๆ ของซากาสุกิ!

ถึงพวกเขาจะถูกแยกชิ้นส่วนหรือบิดงอจนแขนขาใช้การไม่ได้ แต่พวกเขาก็ยังคงใช้ฟันที่เปื้อนเลือดกัดซากาสุกิอย่างโหดเหี้ยม แม้ว่าฟันของพวกมันจะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเกล็ดมังกรได้!

แม้หลังจากที่ซากาสุกิฟื้นคืนชีพมา พลังของมันจะด้อยกว่าตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่ แต่มันก็ยังคงมีอำนาจมากพอ จากวิธีที่มันใช้จัดการกับคณะศักดิ์สิทธิ์ที่อ้างว่าเป็นคนของวิหารแห่งความรุ่งโรจน์

แต่แล้วทำไมมันถึงไม่มีผลกับมนุษย์เหล่านี้?

ยิ่งไปกว่านั้นมนุษย์เหล่านี้ก็มีความสามารถที่หลากหลาย มนุษย์บางคนเรียกสัตว์ทะเลออกมาพ่นน้ำใส่มัน และบางคนก็พ่นน้ำด้วยตัวเอง คนอื่น ๆ ก็กำลังเรียกโลงศพออกมาโจมตีมัน และพึมพำอะไรบางอย่างว่า 'ซูเพล็กซ์' ขณะที่วิ่งเข้ามาตายโดยการและพยายามที่จะกอดเล็บเท้าของซากาสุกิ

แม้ว่าซากาสุกิจะไม่มีนิสัยรักสะอาด แต่ตัวประหลาดพวกนี้ก็ยังพยายามที่จะกอดนิ้วเท้าของมัน จนทำให้มันรู้สึกขยะแขยง

'มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ?' ซากาสุกิถามตัวเอง

ตัวมันเป็นถึงภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในยุคสุดท้าย และเป็นความหวาดกลัวที่สร้างความหายนะให้กับทั้งดินแดน เพราะงั้นไฟวิญญาณมังกรของมัน จึงมีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับมนุษย์

ถึงกระนั้นมนุษย์ในความทรงจำของมันก็อ่อนแอ และอ่อนแอกว่าพวกหูแหลมที่อาศัยอยู่ในป่า บางครั้งซากาสุกิก็ใช้เพียงเศษเสี้ยวความแข็งแกร่งและความมั่งคั่งของมันเป็นเหยื่อล่อ เพื่อดึงความโลภที่แฝงอยู่ในจิตใจของมนุษย์ออกมา เพียงแค่นั้นพวกมนุษย์ก็หันไปยกอาวุธสกปรกต่อต้านผู้ที่พวกมันเรียกว่าวีรบุรุษหรือผู้กล้าที่มีความสามารถน่ารำคาญได้ง่าย ๆ

นั่นเป็นวิธีที่ซากาสุกิใช้เหยียบย่ำเมืองของมนุษย์นับไม่ถ้วน และปล้นสมบัติมากมายมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้ จนกว่ามันจะถูกสังหารโดยผู้ถูกเลือก ซึ่งได้รับพรอันศักดิ์สิทธิ์จากเทพเจ้าบางองค์ที่ไม่สามารถทนมันได้อีกต่อไป

แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหลังจากที่มันฟื้นคืนชีพขึ้นมา

มนุษย์ไม่หวาดกลัวอีกต่อไปเมื่อต้องเผชิญหน้ากับมังกรอย่างตัวมันเอง และแม้ว่าความสามารถของพวกมนุษย์จะไม่ได้พัฒนาขึ้นมากนักเมื่อเทียบกับมนุษย์ยุคก่อน แต่พวกเขาก็มีความกล้าหาญที่จะท้าทายมันอย่างไม่ย่อท้อ...

อันที่จริงพวกเขาถึงขนาดพยายามเปิดโอกาสให้สหาย แม้ว่าพวกเขาจะต้องเสี่ยงชีวิตตัวเองก็ตาม

ด้วยเหตุนี้ซากาสุกิจึงเข้าใจหลังจากที่ได้เห็นความน่าทึ่งของมนุษย์ที่ต่อสู้กับมันอย่างไม่เสียดายชีวิต มนุษย์เหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงกลุ่มผ้าขี้ริ้ว หรือพวกโง่เง่าที่จะถ่วงกันไปมา หรือกองทัพผสมที่ออกมารับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน แต่พวกเขารวมกันเป็นหนึ่งเดียว พวกเขาคือกลุ่มที่จัดตั้งขึ้นเพื่อต่อกรกับสิ่งมีชีวิตที่มีอำนาจโดยตรง!

และเมื่อพวกเขาได้ละทิ้งความกลัวความตายไป จิตใจของมนุษย์เหล่านี้ก็แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เป็นนักรบที่รับใช้ความยุติธรรม ที่ไม่เห็นแก่ตัวอย่างแท้จริง!

แม้ว่าซากาสุกิจะเสนออาวุธศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังที่ซ่อนอยู่ในยุคก่อน และความมั่งคั่งไม่มีสิ้นสุดที่มันสะสมไว้ ซึ่งสามารถโค่นล้มเศรษฐกิจของทั้งอาณาจักรได้ หรือคริสตัลส่องสว่างจำนวนนับไม่ถ้วน ที่สามารถถวายแด่เทพเจ้าเพื่อแลกกับพรของเหล่าเทพ จิตใจที่มุ่งมั่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของพวกเขาก็ยังไม่หวั่นไหว!

นอกจากนี้การเสียชีวิตของพวกเขาก็ไม่ได้สูญเปล่า

จริงอยู่ที่การโจมตีของพวกเขาไม่สามารถเจาะทะลุเกล็ดมังกรที่แข็งแกร่งของซากาสุกิ และมันเองก็ไม่มีจุดอ่อนอีกต่อไป หลังจากที่อวัยวะภายในอันเปราะบางของมันถูกทำลายหลังจากตายมานานกว่าพันปี ซากาสุกิก็ยังรู้สึกว่าบางสิ่งในตัวมันกำลังค่อย ๆ ถูกดึงออกไปทุกครั้งที่ถูกมนุษย์โจมตี

เมื่อการต่อสู้กับมนุษย์ประหลาดเหล่านี้ดำเนินต่อไป หลังจากที่ดวงอาทิตย์ตกและดวงจันทร์ทั้งสองลอยขึ้นฟ้า ในที่สุดซากาสุกิก็ตระหนักได้ว่า พลังชีวิตที่มันมีอยู่ตอนนี้คือสิ่งที่ถูกดึงออกไป!

แตกต่างจากพลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตทั่วไป มังกรซอมบี้เป็นอันเดธหลังจากที่มันฟื้นขึ้นมา และสิ่งที่ขับเคลื่อนพลังในร่างกายของมันนั้นก็ไม่ใช่พลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตแน่นอน

มันเป็นพลังงานแปลก ๆ ที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคย แต่ก็จำไม่ได้ว่ามันคืออะไรเนื่องจากตอนนี้ความทรงจำของมันเต็มไปด้วยช่องโหว่

การโจมตีของมนุษย์กำลังส่งผลต่อพลังงานนั้นอย่างช้า ๆ ทำให้พลังงานแปลก ๆ นั่นจางหายไป...

ขณะที่ซากาสุกิบดขยี้มนุษย์อีกคนที่วิ่งเข้าหามัน มันก็สังเกตเห็นว่ามนุษย์คนอื่น ๆ รอบตัวมันไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกกลัวมันเลย แต่พวกเขากลับแสดงรอยยิ้มแปลก ๆ แทน

ตอนนั้นเองที่ซากาสุกิรู้แล้วว่า มันจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

'ต้องมีบางอย่างผิดปกติกับมนุษย์พวกนี้แน่!'

☆

ขณะที่มังกรซากาสุกิยังคงคิดว่าความทนทานของผู้เล่นนั้นน่ากลัวเพียงใด และแม้กระทั่งสงสัยว่าพวกเขาอาจถูกเทพเจ้าชั่วร้ายบางองค์ล้างสมอง แต่ผู้เล่นก็พบว่าสถานการณ์ในปัจจุบันนั้นค่อนข้างยุ่งยากเช่นกัน

พูดง่าย ๆ ก็คือมังกรนั้นแข็งแกร่งเกินไป

เกล็ดและกระดูกของมันทนทานมาก จนทักษะปกติของผู้เล่นไม่สามารถเจาะทะลุเข้าไปได้ นอกจากจะลด HP ลงไปเพียงเศษเสี้ยว

ยิ่งไปกว่านั้นทักษะขั้นสูงที่แข็งแกร่งกว่านั้นก็มีเวลาร่ายนานเกินไป ไม่ต้องพูดถึงว่ามันเห็นได้ชัดและดูเท่มากจนมังกรซอมบี้หลบหลีกได้อย่างว่องไวเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาตั้งท่าร่ายออกไป

แม้ว่าผู้เล่นจะพยายามควบคุมการเคลื่อนไหวของมัน แต่ความต้านทานเวทมนตร์ของมังกรก็มีพลังไม่แพ้กัน ทำให้ทักษะส่วนใหญ่ของพวกเขาไม่มีผลกับมันมากนัก

นอกจากนี้ซูเพล็กซ์ซึ่งทุกคนยอมรับว่าเป็นทักษะควบคุมที่ดีที่สุด ก็มักจะถูกทำลายเมื่อใดก็ตามที่มังกรพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อเหยียบผู้เล่นวอร์ริเออร์ที่พยายามใช้ทักษะจมดิน...

ทันใดนั้นเหล่าผู้เล่นก็ตกอยู่ในความทุกข์ที่ต้องเจอกับคู่ต่อสู้ที่รับมือยากเช่นนี้

“โจ เจ้าคิดอะไรอยู่” หลังจากสั่งการผู้เล่นคนอื่นมาตลอดทั้งบ่าย เอ็ดเวิร์ดก็หยุดพักดื่มน้ำ เมื่อเขาเห็นว่าโจดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เขาก็เอ่ยถามขึ้นมา

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเพื่อนร่วมปาร์ตี้ของเขานั้นไร้สมอง แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเอ็ดเวิร์ดก็ยังมีมากกว่า

“ไม่มีอะไร” โจยิ้มเขิน ๆ ขณะเกาหลังหัว “ก็แค่ตอนที่มังกรซอมบี้กระทืบข้าเมื่อกี้ ข้าคิดว่ามันดูเหมือนตอนที่ผู้เล่นหญิงเห็นแมลงน่าขยะแขยงเลย”

เอ็ดเวิร์ดอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มตอบกลับ “อย่าคิดอะไรไร้สาระน่า เจ้านั่นตายไปแล้ว เจ้าจะมองสีหน้ามันออกได้ยังไง แถมมองมุมไหนมันก็เป็นมังกร…”

ในขณะที่เขาพูด เขาก็หันไปทางมังกรแดงอีกครั้ง

บางทีอาจเป็นเพราะเขาได้รับผลกระทบจากคำพูดของโจ เอ็ดเวิร์ดจึงสังเกตเห็นว่าเมื่อใดก็ตามที่มังกรซอมบี้ฟาดลงไปที่ผู้เล่นรอบ ๆ ตัวมัน มันดูเหมือนเจสสิก้าตอนที่เธอเห็นแมลงสาบ...

-----------------------------------------

เพจ FC-Translate