บทที่ 235 กลยุทธ์โจมตีมังกรซอมบี้

เมื่อมองเพียงแวบเดียวก็ดูเหมือนว่ากลยุทธ์ที่ผู้เล่นใช้กับซากาสุกิ มังกรซอมบี้กำลังก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ

ในฐานะมังกร มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังต่อต้านกฎโดยธรรมชาติ

แต่ถึงอย่างนั้นพลังต่อต้านก็ได้จางหายไปเมื่อศพเริ่มย่อยสลาย และเศษเสี้ยวสุดท้ายของการต่อต้าน ก็ได้หายไปเมื่อมันฟื้นขึ้นมาเป็นซอมบี้ แม้ว่าค่าสถานะพื้นฐานของมันจะสูงอย่างที่เคยเป็นมาในอดีต และสามารถทำให้ผู้เล่นที่ไม่ใช่แท็งค์และผู้ที่เลเวลต่ำกว่า 40 ตายด้วยตบเดียว ถึงภูมิคุ้มกันนั้นก็ไม่ได้คงอยู่ถาวร แต่มันก็ยังเป็นอะไรที่รบกวนผู้เล่นมากที่สุดอยู่ดี

แต่ด้วยการที่มันไม่มีพลังต้านทานกฎ นั่นก็หมายความว่าผู้เล่นสามารถสร้างความเสียหาย -1 ให้กับซากาสุกิได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเจาะเกราะป้องกันของมันได้ก็ตามนั่นเพราะผู้เล่นได้รับการสนับสนุนจากกฎแห่งทักษะ เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาใช้ทักษะ

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผู้เล่นถึงยังทนอยู่ได้จนถึงตอนนี้ แม้ว่าผู้เล่นแต่ละคนจะสร้างความเสียหายให้กับมังกรได้น้อยมาก แต่การมีตัวเลขดาเมท นั่นก็หมายความว่าความเสียหายที่พวกเขาทำจะยังคงมีนัยสำคัญ...และการสู้กับมังกรที่คงกระพันนั้น ก็มีค่ามากกว่าการสู้กับออร์คซอมบี้

เมื่อพวกเขาเห็นว่า HP ของมังกรซอมบี้ถูกตัดออกไปประมาณหนึ่งในห้า วิญญาณของผู้เล่นก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาชนะแน่ ถ้าพวกเขาสู้กับมันต่อไปแบบนี้อีก 4 วัน!

กลับกัน ซากาสุกิกำลังโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ และโจมตีรุนแรงขึ้น มนุษย์เวรพวกนั้นประหลาดมาก ทั้งที่มันสามารถฆ่าผู้เล่นได้ถึง 3 คนด้วยตบเดียว และอีกโหลจากการฟาดหาง แต่พวกมนุษย์ก็เริ่มคุ้นเคยกับการโจมตีของมัน ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินต่อไป พวกเขาก็เริ่มหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงของมันได้อย่างช้า ๆ และยังใช้เวลาสั้น ๆ ขณะที่มันหยุดชะงักโจมตีมันอย่างรุนแรง

ตอนนี้ ตราบใดที่มนุษย์ไม่ได้ทำผิดพลาดใด ๆ อย่างการขัดขากันเอง ซากาสุกิก็คงฆ่าพวกมันไม่ได้แม้แต่คนเดียว!

แม้ว่ามันจะโจมตีนักรบติดอาวุธเต็มยศที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด เพื่อหยุดการรุกคืบของมัน พวกเขาก็จะได้รับการรักษาทันทีโดยนักบวชที่อยู่ด้านหลัง และถ้ามันพยายามโจมตีนักบวชหรือนักเวทที่อยู่ด้านหลัง นักรบเหล่านั้นก็จะโจมตีมันทำให้มันหยุดชะงัก

แน่นอนพวกมนุษย์ไม่ได้สร้างความเสียหายให้มันมากนัก มันเพียงแค่รู้สึกเจ็บ ๆ คัน ๆ แต่แม้จะเป็นฮักกี้แสนโง่ก็คงจะคลั่งได้ถ้าคุณแหย่มันมากพอ นับประสาอะไรกับมังกรแดงผู้เย่อหยิ่งอย่างซากาสุกิ

เมื่อมีคนแหย่ก้นคุณ คุณจะไม่ทำอะไรเลยเลยเหรอ!?

แน่นอนว่ามันจะฆ่าคนเหล่านั้นด้วยลมหายใจมังกร!

ต้องบอกก่อนว่าแม้ซากาสุกิจะยังคงรักษาเจตจำนงส่วนหนึ่งของตัวเองเอาไว้ได้ แต่ความฉลาดของมันก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่สมองส่วนใหญ่เน่าไปแล้ว...เพราะมันจำไม่ได้ว่ามนุษย์ที่หมั่นจิ้มตูดมันอยู่คือมาร์นี่•วิลฟ์ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว 2 ครั้งและทำให้สมรภูมิมีชีวิตชีวาขึ้นมาช่วงสั้น ๆ

เป็นเรื่องจริงที่ผู้เล่นได้เปรียบในตอนนี้

แม้แองโกร่า•เฟาสต์ เจ้าเมืองไร้ชื่อที่มีระบบต่างไปจากผู้เล่นคนอื่นจะไม่มีส่วนร่วมกับกิจกรรม แต่เขายังรับรู้ความเคลื่อนไหวของสถานการณ์อย่างต่อเนื่องจากวีลา และตระหนักว่า สิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะไม่ได้ดีอย่างที่เห็น

เป็นเรื่องจริงที่ผู้เล่นคุ้นเคยกับการโจมตีของมังกรแล้วหลังจากผ่านไป 1 วัน พวกเขาได้ใช้กลยุทธ์ใหม่และยังยอมเสียสละ EXP เพื่อสร้างความเสียหายมากมายให้กับมังกรซอมบี้

แต่เนื่องจากพวกเขาจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ และไม่มีเวลามาหยุดคิด พวกเขาจึงไม่ตระหนักเลยว่าสนามรบไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว

เนื่องจากสนามรบกำลังหมุนรอบมังกรซอมบี้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะความบังเอิญหรือเจตนา มังกรซอมบี้ก็กำลังรุกคืบไปข้างหน้า

พวกเขาได้ผ่านทางลาดชันของโคลนและหินที่เกิดจากดินถล่ม ลัดเลาะไปตามเนินเขาของเทือกเขาคริสตอฟฟ์ และยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

ในไม่ช้าพวกเขาก็จะผ่าน ‘เส้นทางร่ำไห้’ และไปถึงที่ราบทางตอนเหนือของทุนย่า ซึ่งเป็นเมืองหลวงที่ดัชชีอินทรีเงินตั้งอยู่!

“เป็นไปตามการคาดการณ์ของเทพเจ้าแห่งเกม…สาเหตุที่เขามอบเควสนี้ให้เราตั้งแต่ต้นคือการป้องกันเมือง ไม่ใช่การสังหารมังกร”

เอ็ดเวิร์ดเข้าใจทันทีจากคำแนะนำของแองโกร่า

“เราควรติดต่อผู้เล่นคนอื่น และให้พวกเขาพยายามเบี่ยงเบนเส้นทางของมังกรดีหรือไม่” วีลาถาม

แองโกร่าเองก็อยากไปเห็นว่าการต่อสู้กับมังกรเป็นอย่างไร แต่วีลาคิดว่ามันอันตรายเกินไป นั่นคือเหตุผลที่เขาอยู่ที่ปราสาทอินทรีเงินในขณะที่เธอคอยรายงานสถานการณ์ให้เขา และถ่ายทอดคำสั่งของเขาออกไปอีกที

“ข้าให้โจและคนอื่น ๆ ลองทำตามที่ลอร์ดเตือนเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วแต่ก็ไม่ได้ผล” เอ็ดเวิร์ดส่ายหัว “มังกรซอมบี้กำลังมุ่งหน้าไปที่ทุนย่า และมันอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันกำลังไปที่นั่น…”

“ซอมบี้ยังมีสติอยู่หรือเปล่า” วีลาถามอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะพบว่าคำถามของตัวเองดูคลุมเครือเกินไปเธอจึงเสริมว่า “เอ่อ สิ่งที่ข้าหมายถึงคือมันยังสามารถรักษาจิตสำนึกตอนที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ได้หรือไม่ และมันคิดได้หรือไม่…”

ด้วยความที่เป็นคนท้องถิ่นของเมืองใกล้หุบเขาแห่งความตายที่น่าเศร้า วีลาเคยเห็นอมนุษย์ทุกรูปแบบตั้งแต่เธอยังเล็ก

บางตัวดูเหมือนจะมีสติ มันทำตัวราวกับว่าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็รับรู้ได้ว่าแท้จริงแล้วมันไม่ได้มีสติ อันเดธไม่สามารถคิดได้ และเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรมของพวกมันก็เป็นเพียงสัญชาตญาณของพวกมันตอนที่ยังเป็นมนุษย์

“อาจจะ มังกรมีอะไรบางอย่างที่คล้ายจิตสำนึก แต่ข้าก็มั่นใจเช่นกันว่าแม้มันจะเชื่อว่ามันคิดได้อย่างอิสระ มันก็ยังถูกควบคุมอยู่” เอ็ดเวิร์ดกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ไม่เช่นนั้นมันจะไม่มุ่งหน้าไปยังทุนย่าในขณะที่ต่อสู้กับเรา…แถมตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่ ทุนย่าก็อาจจะยังไม่ถูกสร้างขึ้นด้วยซ้ำ”

“แล้วเราจะทำยังไงกันดี? อีก 4 วันกว่าเราจะเอามันลงได้ แต่มันจะไปถึงที่ราบในอีก 2 วัน...” วีลาอดไม่ได้ที่จะกังวล “มันจะไม่ทิ้งผู้เล่นไว้ข้างหลัง และโจมตีเมืองเมื่อมันเห็นเมืองหรอกหรือ”

“นั่นเป็นไปได้…” เอ็ดเวิร์ดพยักหน้าอย่างไม่ลังเลเลย

วีลาถอนหายใจเงียบ ๆ หากมังกรซอมบี้มาถึงทุนย่าจริง ๆ ถ้ามันจำเป็นเธอจะลากแองโกร่าไปที่ไลฟ์สโตนและเทเลพอร์ตไปยังเมืองไร้ชื่อที่ปลอดภัยทันที

“… แต่ยังเร็วเกินไปที่จะกังวลเรื่องนั้น เมื่อกี้โจสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเกี่ยวกับมังกรยักษ์นั่น…มันไม่ใช่จุดอ่อน แต่เป็นรูปแบบการเคลื่อนไหวของมัน”

ทันใดนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ยิ้มด้วยสีหน้าซุกซนที่เข้ากับความเยาว์วัยของเขา ราวกับว่าเขาเป็นเด็กที่กำลังจะคิดเรื่องไม่ดีอยู่ในหัวจนถ้าพ่อแม่มาเห็นคงต้องกังวล “เนื่องจากไม่มีผลเสียใด ๆ ในการลองผิดลองถูกครั้งนี้ ข้าจะเปลี่ยนไปใช้กลยุทธ์ใหม่...ถ้ามันได้ผล เราอาจจะลดเวลาที่เราต้องใช้จัดการมังกรได้!”

----------------------------------------------------

เพจ FC-Translate