บทที่ 162 ฝันร้ายของซอนหยานกรงเล็บเทา

ซอนหยาน•กรงเล็บเทากำลังลับมีดสั้นของเขา

อันที่จริงเขารู้ดีว่าอาวุธที่ดรอปจากดันเจี้ยนไม่จำเป็นต้องมีการขัดเงาและลับคมแม้จะมีค่าสเตตัสที่เรียกว่าความทนทานอยู่ก็ตาม เพราะมันจะดูดีเหมือนใหม่เมื่อเขาแวะไปใช้บริการช่างตีเหล็ก

แต่มันเป็นนิสัยที่เขาพัฒนาขึ้นเมื่อสมัยที่เขายังเป็นนักรบ และเขายังคงทำมันต่อไปเพื่อทำให้ใจสงบและหยุดนึกถึงอดีต

เขาชอบบรรยากาศของศาสนจักรแห่งเกมมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาฆ่าและต่อสู้กันทุกวัน แต่ความเป็นศัตรูระหว่างผู้เล่นก็มีไม่มากนัก บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาได้ระบายความอัดอั้นตันใจในดันเจี้ยนไปมากพอแล้ว

แม้ว่าจะมีความขัดแย้งใด ๆ มากสุดก็คือการปักธง PK ไว้ที่ทางเข้าเมืองไร้ชื่อ หลังจากที่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย ทุกคนก็จะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ที่สามารถคุยโม้กันในโรงเหล้าเกี่ยวกับทุกสิ่งในโลกกว้างได้อีกครั้ง

ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการล่าสัตว์ในแต่ละวัน ไม่จำเป็นต้องฆ่าใครแม้ต่อหน้าคนแก่ ผู้หญิง และเด็ก และไม่จำเป็นต้องเหวี่ยงดาบใส่เพื่อนหรือญาติ ๆ ของตัวเอง

แม้ว่าจะมีวิวรณ์จากเทพเจ้าที่เคยออกเควสสังหารศัตรู แต่ทุกคนก็ร่วมมือกัน และทำมันให้สำเร็จด้วยรอยยิ้มไปพร้อมกัน

ทุกอย่างล้วนสวยงาม...ยกเว้นผู้เล่นบางคนที่กรีดร้องเมื่อเห็นเขาว่า 'อ๊าาาา! เจ้ามือดำ!' แล้ววิ่งหนีไป

'เวร นามสกุลข้าคือกรงเล็บเทาต่างหาก!'

ซอนหยานบ่นในใจ

มันเป็นชื่อเล่นที่ผู้เล่นตั้งขึ้นมาขำ ๆ แม้ว่าจะเป็นเรื่องจริงที่ผู้เล่นหลายคนไม่กล้าปาร์ตี้กับเขา แต่ทักษะของซอนหยานก็ถือเป็นอันดับต้น ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย เป็นเหตุให้ผู้เล่นชั้นนำหลายคนเชิญเขาเข้าตี้เมื่อพวกเขาต้องการสำรวจดันเจี้ยนใหม่ ๆ เขาจึงไม่ได้ถูกรังแกเพราะฉายาตลก ๆ นั่นแต่มีเพื่อน ๆ มากมายแทน

แล้วทำไมเขาถึงไม่สามารถลืมความเจ็บปวดในอดีตได้ทั้ง ๆ ที่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขามีความสุขมาก

จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึก เมื่อเขาเผลอลับมีดลื่นบาดนิ้วตัวเองจนทิ้งรอยเลือดจาง ๆ ไว้บนมือ และมีตัวอักษรสีแดง [-1] ปรากฏขึ้นที่บาดแผล

ซอนหยานแตกต่างจากผู้เล่นส่วนใหญ่ เขาไม่ได้ปิดความรู้สึกเจ็บปวดจนหมด เขาเพียงแค่ลดมันให้น้อยลงเท่านั้น ในฐานะอดีตนักรบ เขารู้ดีว่าความเจ็บปวดเป็นวิธีที่ร่างกายส่งสัญญาณเตือนถึงอันตราย และการคุ้นเคยกับมันก็จะทำให้เขาเข้าใจสภาพปัจจุบันของตัวเองได้ในขณะต่อสู้

เขาถอนหายใจและเก็บมีดลงฝัก

ในฐานะหนึ่งในผู้ลี้ภัยกลุ่มแรกที่มาถึงเมืองไร้ชื่อ เขาจึงเป็นหนึ่งในผู้นำของผู้เล่นใหม่ แม้ว่าเขาจะโชคไม่ดีในแง่ของการดรอปไอเทม แต่เหรียญเกมของเขาก็ไม่เคยลดลงเลยหลังผ่านดันเจี้ยนแต่ละครั้ง ดังนั้นเช่นเดียวกับผู้เล่นหลายคนที่เริ่มต้นในช่วงเวลาเดียวกัน ที่ที่เขาอาศัยอยู่ไม่ใช่โรงแรม แต่เป็นบ้านที่เขาซื้อไว้ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้

บ้านที่สร้างด้วยระบบไม่เพียงแต่จะมีรูปลักษณ์ที่ดูเรียบร้อยสวยงามเท่านั้น การตกแต่งภายในยังเป็นแบบเดียวกันและเหมือนกันไปหมด ยกเว้นเลขที่บ้านหน้าประตู

แน่นอนว่าผู้เล่นสามารถรวบรวมวอลเปเปอร์ เฟอร์นิเจอร์ และของตกแต่งแบบสุ่มอื่น ๆ ได้จากเควส เพื่อสร้างบ้านในอุดมคติของตัวเอง แต่ซอนหยานไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นเลย เป็นเหตุให้บ้านของเขายังคงเป็นบ้านลักษณะเดิม ซึ่งนั่นรวมถึงกระจกแต่งตัวธรรมดา ๆ ที่ตั้งอยู่ในห้องนอนของเขา ที่อาจเป็นส่วนหนึ่งของสวัสดิการสำหรับผู้เล่นหญิง

ซอนหยานหยิบแปรงหวีผมขึ้นมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง เขาสางผมหนา ๆ จนเผยให้เห็นหูทั้งสองข้างเหนือศีรษะ ซึ่งแตกต่างจากหูของมนุษย์ทั่วไปอย่างชัดเจน

มันเป็นหูสัตว์ สีน้ำตาลอมเหลือง ขนปุย และเป็นรูปสามเหลี่ยมมน

ซอนหยานเป็นเผ่าพันธุ์สิงโต

เผ่ากรงเล็บเทาในอดีตของเขา เคยมีเกียรติและเป็นที่เคารพของชนเผ่าอื่น ๆ

พวกเขาเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ทรงพลัง ความเร็วที่น่ากลัว และความแข็งแกร่งที่น่าทึ่ง พวกเขาเป็นนักรบตามธรรมชาติที่ยืนอยู่เหนือเผ่าพันธุ์มนุษย์สัตว์อื่น ๆ ในฐานะราชาแห่งสรรพสัตว์

ซอนหยาน•กรงเล็บเทาเป็นลูกชายคนโตของหัวหน้าเผ่ากรงเล็บเทา ความแข็งแกร่งของเขาไม่มีใครเทียบได้ในหมู่คนรุ่นใหม่ของเผ่า แต่กลับมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น ทั้งที่เขาควรจะได้รับมรดกจากบิดา ขึ้นเป็นผู้นำเผ่า และได้ปกครองชนเผ่าต่อไป

แต่ซอร์ดเทล•กรงเล็บเทา ลูกชายคนที่สองของหัวหน้าเผ่ากรงเล็บเทา และน้องชายของซอนหยานที่เคยพ่ายแพ้ให้ซอนหยาน ได้กลับมาท้าทายซอนหยานอีกครั้ง

ถึงกระนั้น ซอร์ดเทลกลับไม่ได้มีอะไรต่างจากเดิมในด้านพละกำลังเลย เขาเอาชนะซอนหยานด้วยมนต์คาถาที่เขาเรียนรู้จากที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จัก จากนั้นเขาก็ฆ่าบิดาตัวเองเพื่ออ้างสิทธิ์ในตำแหน่งหัวหน้าเผ่ากรงเล็บเทา

ต่อมาซอร์ดเทลฆ่าทุกคนในเผ่าที่คัดค้านการปกครองของเขา มารดาของพวกเขาปกป้องซอนหยานด้วยชีวิตของเธอ เธอถูกฆ่าโดยซอร์ดเทลที่กลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และซอนหยานที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับซอร์ดเทล ก็ได้ร่วงตกลงไปในทะเลในระหว่างนั้น

ในโลกนี้ทะเลเต็มไปด้วยอันตรายมากกว่าบนบก ดังนั้นการตกลงไปในทะเลจึงมีโอกาสรอดน้อยกว่าการตกจากหน้าผา

แต่ถึงอย่างนั้นซอนหยานก็ไม่ได้ตายในทะเล เขาคว้าท่อนไม้ที่ไม่รู้ว่ามันลอยมาจากไหนทันก่อนที่จะหมดสติ และลอยคออยู่ในทะเลเป็นเวลา 3 วันเต็ม จากนั้นผู้เฒ่าแวนเค่อที่ผ่านมาตกปลาก็ได้พบเขาเข้า และลากเขาขึ้นมาบนฝั่งเมื่อเขากำลังใกล้ตาย

ด้วยเหตุนี้เขาจึงสร้างชื่อให้กับตัวเองในฐานะทหารรับจ้างที่โรวิเนีย

เขาไม่ได้ละทิ้งผู้เฒ่าแวนเค่อ เมื่อนายทะเบียนคนนี้ล้มลงในเวลาที่ยากลำบาก เขาทิ้งชีวิตทหารรับจ้างของเขาและพาชายชราไปยังครอมเวลล์ ต่อมาด้วยคำแนะนำของแวนเค่อ เขาจึงตามมาร์นี่ไปและกลายเป็นหนึ่งในผู้เล่นกลุ่มแรก ๆ

“สงสัยข้ายังตัดใจจากเรื่องในอดีตไม่ได้จริง ๆ”

นิ้วของซอนหยานลูบดวงตาที่สะท้อนบนกระจกเบา ๆ เขาจ้องมองใบหน้าของเขาที่ดูคล้ายกับบิดา เขารู้สึกเหมือนมีเปลวไฟกำลังแผดเผาอยู่ในอก

ยิ่งตอนนี้ชีวิตมีความสุขมากเท่าไหร่ ไฟก็ยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขากำหมัดแน่น และทุบกระจกอย่างรุนแรงจนทำให้ร่างในกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ตัวตนของเขาในฐานะผู้เล่น ได้ทำลายพันธนาการในอดีตของเขาไปแล้ว เนื่องจากความสามารถในการต่อสู้ของอมนุษย์นั้นขึ้นอยู่กับร่างกายและความสามารถทางกายภาพเป็นหลัก ทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่กว่าพ่อของเขา แต่นั่นยังไม่เพียงพอ

มนตราอันน่าสยดสยองที่ซอร์ดเทลใช้นั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของซอนหยานเหมือนฝันร้ายของปีศาจที่ตามมาหลกหลอน และบังคับให้เขาต้องฝันถึงฉากในวันนั้นอยู่ร่ำไป

แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนคลาสเป็นซอร์ดมาสเตอร์สายนักรบคลั่ง(berserker) แต่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซอร์ดเทล

“พระเจ้า ข้าจะทำอย่างไรดี…” เขาพึมพำด้วยสีหน้าปวดร้าว

เขาไม่ได้อ้อนวอนขอคำตอบจากเทพเจ้าของเขา มันเป็นเพียงการรำพันตามนิสัยอย่างไม่รู้ตัว

แต่มนุษย์สัตว์จากทวีปตะวันตกคนนี้ไม่รู้เลยว่า เทพเจ้าของเขากำลังเฝ้าดูเขาอยู่จากบนอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์

ดังนั้นเสียงที่คมชัดของระบบ จึงดังขึ้นในความคิดของเขาในเวลาต่อมา

[ติ้ง!]

[เริ่มต้นเควสเสริม: ชัยชนะของราชาแห่งสรรพสัตว์]

--------------------------------------------------

เพจ FC-Translate