บทที่ 7 แลกด้วยชีวิต

บทที่ 7

คำพูดของหงต้าไห่ทำให้ใจของหลิวเต๋อเซิ่งสงบนิ่งลง ตราบใดที่พวกมันไม่ไล่ล่าตามเฉินชิวผิง เขาก็ยังมีหวังให้ภรรยาและลูกชายได้หลบหนีเอาชีวิตรอด ตอนนี้หลิวเต๋อเซิ่งไม่ได้ห่วงชีวิตตัวเองอีกต่อไปแล้ว เมื่อเห็นจวนของตนที่สร้างมากับมือพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา เลือดในอกก็ไหลรินดั่งธารา ทั้งหมดนี้คือหยาดเหงื่อแรงกายครึ่งค่อนชีวิตของเขา และลูกชายทั้งสอง...เมื่อวานยังวิ่งเล่นร่าเริงอยู่แท้ๆ บัดนี้กลับนอนแน่นิ่งไร้วิญญาณ...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิวเต๋อเซิ่งก็ตัดใจแน่วแน่...วันนี้ ไม่คิดจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่อีกต่อไป! เขาต้องล้างแค้นให้ลูกทั้งสองให้ได้!

ไม่นานนัก หลี่เต๋อไฉก็มาถึงหลังจากสะสางเรื่องที่ต้องจัดการเรียบร้อย หงต้าไห่เหลือบมองหลี่เต๋อไฉกับจางตงอู่ จากนั้นตะโกนลั่นว่า

“ฆ่า!”

เสียงยังไม่ทันจาง เขาก็เหวี่ยงดาบออกมา พุ่งเข้าใส่หลิวเต๋อเซิ่ง หลิวเต๋อเซิ่งไม่หลบหนี ซัดดาบในมือออกไปรับการโจมตีของอีกฝ่าย เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นราวฟ้าผ่า ทั้งคู่ต่างถอยหลังไปสามก้าวกว่าจะทรงตัวได้

แต่ก่อนที่หลิวเต๋อเซิ่งจะได้ตั้งหลัก หลี่เต๋อไฉก็ใช้กระบี่จ้วงแทงมา หลิวเต๋อเซิ่งเบี่ยงตัวหลบฉับไว ก่อนโต้กลับด้วยการฟันดาบใส่ หลี่เต๋อไฉตกใจรีบถอยหลัง จึงรอดหวุดหวิดจากคมดาบนั้น

ขณะเดียวกัน จางตงอู่ก็ฉวยจังหวะที่หลิวเต๋อเซิ่งฟันหลี่เต๋อไฉ กวัดแกว่งดาบเฉียงเข้ามาทางข้างกาย หลิวเต๋อเซิ่งหันดาบต้านรับเสียงดังเคร้ง กระแทกจนจางตงอู่เซถอยไปสี่ห้าก้าว ส่วนตัวหลิวเต๋อเซิ่งยังยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย

เพียงไม่กี่กระบวนท่า หลิวเต๋อเซิ่งก็เห็นความจริง...ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดก็มีเพียงหงต้าไห่คนเดียวเท่านั้น แต่เวลานี้เขาเองก็บาดเจ็บสาหัส จะต้านหงต้าไห่ได้ยากเต็มที ที่แย่กว่านั้นคือ ถ้าตนพยายามหนี อาจมีคนหนึ่งแตกตัวตามไล่ล่าเฉินชิวผิงและลูกชาย

ดังนั้น...เขาจึงจำต้องสู้ยื้อให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้!

หงต้าไห่เห็นหลิวเต๋อเซิ่งดื้อดึงต่อสู้อย่างเอาชีวิตเข้าแลก ก็มองออกว่าหลิวเต๋อเซิ่งกำลังถ่วงเวลาให้ฮูหยินและลูกหนี จึงโถมกระโจนเข้าใส่อีกครั้งอย่างเดือดดาล การต่อสู้อันดุเดือดยิ่งทำให้บาดแผลหลังของหลิวเต๋อเซิ่งฉีกขาดกว้างขึ้น เลือดแดงสดไหลทะลักไม่หยุด

หงต้าไห่เห็นดังนั้นยิ้มเหี้ยมในใจ “อีกไม่นาน...แกต้องตายแน่!”

หลิวเต๋อเซิ่งกัดฟันแน่น "ขอเพียงยื้อไว้ได้อีกนาทีเดียว ฮูหยินและลูกของข้าก็จะมีโอกาสรอดอีกหนึ่งส่วน!"

เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่ง หลังจากการบุกโจมตีหลายระลอก หงต้าไห่เริ่มจับสัมผัสได้ว่าแรงของหลิวเต๋อเซิ่งลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเป็นประกาย เขาตะโกนลั่น

“พี่น้องทั้งหลาย บุกมันให้สุดกำลัง! มันใกล้ตายแล้ว!”

พร้อมกันนั้นหงต้าไห่, หลี่เต๋อไฉ และจางตงอู่ ก็โหมกระหน่ำโจมตีอย่างคลุ้มคลั่ง หลิวเต๋อเซิ่งถูกรุมตีโอบจากสามด้าน ตกอยู่ในวงล้อมอย่างยากลำบาก

แต่ถึงกระนั้น ดวงตาของเขายังเปล่งประกายแข็งกร้าว “แม้จะตาย ข้าก็จะต้องลากเจ้าสักคนไปด้วย!”

ขณะที่หงต้าไห่เงื้อมดาบ ฟันลงจากเบื้องบน หลิวเต๋อเซิ่งรีบเบี่ยงตัวหลบไปทางขวา ทว่าอีกด้าน หลี่เต๋อไฉก็แทงกระบี่ตรงมายังอกเขา หลิวเต๋อเซิ่งพลิกตัวอย่างชาญฉลาดให้คมกระบี่เฉียดผ่านอกไปอย่างหวุดหวิด

หลี่เต๋อไฉแทงพลาด รู้ทันทีว่าตนเปิดช่องว่าง รีบถอยหนีด้วยความเร็วเต็มที่ ทว่าก็ยังไม่ทัน!

หลิวเต๋อเซิ่งพุ่งเข้ามาในชั่วพริบตา ดาบในมือแทงทะลวงออกไปตรงอกหลี่เต๋อไฉ! หงต้าไห่เห็นเหตุการณ์รีบพุ่งเข้ามาฟันใส่หลิวเต๋อเซิ่งทันที!

หงต้าไห่นึกว่าดาบนั้น หลิวเต๋อเซิ่งจะต้องยกดาบขึ้นมารับอย่างแน่นอน แต่ไม่คิดเลยว่าหลิวเต๋อเซิ่งในยามนี้...ได้ตัดใจขาดแล้ว! เขาไม่สนใจชีวิตตนแม้แต่น้อย มีแต่ความคิดเดียวในเมื่อวันนี้หากต้องตาย ก็ขอให้ได้ลากศัตรูลงนรกไปด้วย!

เมื่อเห็นคมดาบของหงต้าไห่ฟนลงตรงศีรษะ หลิวเต๋อเซิ่งแค่เบี่ยงหัวหลบเล็กน้อย พลางยกมือซ้ายขึ้นขวาง ส่วนมือขวากลับแทงดาบเสียบทะลุเข้าอกหลี่เต๋อไฉอย่างรวดเร็ว!

ในเวลาเดียวกัน ดาบของหงต้าไห่ก็ฟันลงมาอย่างไร้ปรานี ฟันแขนซ้ายของหลิวเต๋อเซิ่งจนขาดสะบั้น!

หลิวเต๋อเซิ่งกลับไม่แยแสบาดแผล เพียงกระชากดาบออกจากร่างหลี่เต๋อไฉอย่างรุนแรง เลือดพุ่งกระเซ็นเต็มพื้น

หงต้าไห่เห็นว่าฟันแขนซ้ายของศัตรูขาดได้แล้ว ก็เปลี่ยนท่าดาบ หมุนตัวฟันอีกหนึ่งดาบใส่ศีรษะหลิวเต๋อเซิ่ง!

หลิวเต๋อเซิ่งไม่แม้แต่จะหลบหลีก ยังคงใช้มือขวาที่เหลือ หงายดาบแทงตวัดขึ้นจากล่างสู่บน คมดาบพุ่งตรงไปยังจุดตายเบื้องล่างของหงต้าไห่!

ชั่วขณะเดียว ดาบของหงต้าไห่ก็ตวัดเฉือนศีรษะหลิวเต๋อเซิ่งขาดกระเด็น ทว่าแรงส่งสุดท้ายของหลิวเต๋อเซิ่งก็ยังคงอยู่ ดาบตวัดฉวับเดียวเฉือนกล่องดวงใจของหงต้าไห่ขาดสะบั้น!

ที่จริงแล้ว หากหงต้าไห่ช้ากว่านี้เพียงชั่วลมหายใจเดียว ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายของหลิวเต๋อเซิ่ง ดาบนั้นคงสามารถผ่าเขากลางร่างเป็นสองท่อนแน่นอน แต่เพราะศีรษะถูกฟันขาดกลางคัน พลังจึงปลิดปลิวไปครึ่งหนึ่ง...

เมื่อหลิวเต๋อเซิ่งสิ้นลมหายใจ การต่อสู้ในคืนนี้ก็จบสิ้นลงเช่นกัน

หงต้าไห่มองศพหลิวเต๋อเซิ่ง พลางหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายสั่นเทิ้ม ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น

จางตงอู่เห็นพี่ใหญ่ล้มลง รีบวิ่งเข้ามาประคอง ถามด้วยความร้อนใจ

“พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรหรือ?!”

หงต้าไห่พิงไหล่ของจางตงอู่ประคองตนขึ้น ยิ้มฝืน ๆ ตอบว่า

“ข้าไม่เป็นไร...เจ้ารีบสั่งคนไปเก็บกวาดให้เรียบร้อย ต้องลากศพทั้งหมดไปฝังในป่าให้เสร็จก่อนฟ้าสาง อย่าให้ใครพบเบาะแสเด็ดขาด!”

จางตงอู่รับคำ “ได้! พี่ใหญ่พักก่อน ข้าจะรีบไปจัดการ!” ว่าแล้วก็มุ่งตรงไปยังจวนหน้า

หงต้าไห่พอเห็นจางตงอู่จากไป ก็ฝืนทนความเจ็บปวด เดินโซซัดโซเซไปทางจวนหน้าเพียงไม่กี่ก้าว พลันรู้สึกว่าโลหิตไหลทะลักไม่หยุด เนื่องจากแผลเบื้องล่างถูกตัดขาด ยิ่งฝืนเดินยิ่งเร่งเลือดให้ไหลเร็วขึ้น สุดท้ายดวงตาพลันมืดดับ...ล้มฟุบลงกลางลานอย่างสิ้นสติ

ทางด้านจางตงอู่ เมื่อแยกจากพี่ใหญ่ ก็มุ่งหน้ามายังจวนหน้า พบกับหูต้าหมิงผู้นำของสิบแปดมือสังหารที่ว่าจ้างมา แต่ในการศึกครั้งนี้...สิบแปดคนเหลือรอดมาเพียงสิบสองคน อีกหกคนต่างถูกบ่าวไพร่ของตระกูลหลิวฆ่าตาย

จางตงอู่รีบสั่งการ

“พี่หู รีบจัดคนเก็บกวาดศพทั้งหมด! ก่อนฟ้าสาง ต้องลากศพไปฝังในป่าให้หมด อย่าให้ใครสงสัยเด็ดขาด!”

หูต้าหมิงรับคำ “ได้ ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย!”

เมื่อสั่งการเสร็จ จางตงอู่รีบรุดกลับไปยังจวนหลังเพราะห่วงพี่ใหญ่

ครั้นกลับมาถึง ก็พบหงต้าไห่นอนแน่นิ่งอยู่กลางลาน เลือดไหลนองเต็มพื้น จางตงอู่ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี รีบอุ้มร่างพี่ใหญ่พาไปหาหมอโดยเร็ว

รุ่งอรุณ...แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องทั่วผืนแผ่นดิน ชีวิตในเมืองชิงหลงยังคงดำเนินไปอย่างปกติ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่ากลางดึกเมื่อคืน มีการนองเลือดเกิดขึ้น หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่า...เช้านี้ ประตูจวนตระกูลหลิวปิดเงียบไม่เปิด และร้านค้าหลิวจี๋ ก็เงียบเหงาปิดตายเช่นกัน...

หลังจากจางตงอู่แบกหงต้าไห่ไปหาหมอ รักษาแผลเสร็จเรียบร้อย ก็นำตัวเขากลับมาที่บ้าน

เมื่อฮูหยิน หูซิ่วอิง เห็นสามีบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ สีหน้าก็ซีดเผือด รีบเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“พี่จาง...พี่ใหญ่ของท่านเป็นอะไรกันแน่?!”

จางตงอู่เพียงแต่ยิ้มแห้ง ๆ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาไม่กล้าเอ่ยปากเล่าให้หญิงผู้นี้รู้

หงต้าไห่ที่นอนเจ็บอยู่ ฝืนลืมตาขึ้นมามองภรรยา เขาถลึงตาใส่นางแล้วกล่าวเสียงเข้ม

“อย่าถามอีก!”

หูซิ่วอิงได้ยินเช่นนั้น แม้ใจจะยังเป็นห่วง แต่ก็ยอมรับคำสั่งอย่างว่าง่าย นางกับจางตงอู่ช่วยกันประคองหงต้าไห่ไปยังห้องพักผ่อน

ยามนี้ หงต้าไห่รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างถึงขีดสุด ทั้งร่างกายและจิตใจ เขาไม่อยากเอ่ยคำใดอีก เพียงปรารถนาจะหลับใหลพักกาย

หลังจากได้เอนตัวลงนอน เขาโบกมือไล่ให้ทุกคนออกไปจากห้อง แล้วไม่นาน เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้นทั่วห้อง

หลายวันผ่านไป...

ในเมืองชิงหลง ชาวบ้านเริ่มเอะใจ เมื่อเห็นว่าประตูใหญ่ของจวนตระกูลหลิวยังคงปิดเงียบ ร้านหลิวจี๋ที่เคยคึกคัก ก็ยังคงปิดไม่เปิดบริการ

ผู้คนต่างพากันซุบซิบ

“หรือว่าตระกูลหลิวจะย้ายหนีไปแล้ว?!”

แต่ทันใดนั้น ก็มีเสียงผู้เฒ่าคนหนึ่งค้านขึ้น

“เพ้อเจ้อ! ตระกูลหลิวนั้นทรัพย์สินมากมาย จะย้ายบ้านทั้งที ไฉนไม่มีใครรู้เห็น?! ข้าว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่จวนตระกูลหลิวเป็นแน่!”

คำพูดนี้ทำให้ชาวบ้านพากันเห็นด้วย หลายคนเริ่มเสนอให้ไปแจ้งทางการ

เมื่อจางตงอู่รับรู้ความเคลื่อนไหว ก็รีบมารายงานหงต้าไห่

หงต้าไห่ฟังจบ พลันโบกมือสั่ง

“ไม่ต้องสนใจพวกมัน...เจ้าจงไปหาคนที่ชำนาญการค้า มาดูแลกิจการแทนโดยเร็ว! จำไว้ว่าหากมีผู้ใดถาม ก็บอกไปว่า หลิวเต๋อเซิ่งได้ขายร้านหลิวจี๋ให้เราแล้ว บัดนี้ ร้านนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น 'หงจี๋ซ่างหัง'!”

จางตงอู่รับคำแล้วรีบไปจัดการ

แม้วันนี้หงต้าไห่จะครอบครองทรัพย์สินและกิจการทั้งหมดของจวนตระกูลหลิวได้สำเร็จ ทว่าความรู้สึกในใจเขากลับขื่นขมยิ่งนัก

เพราะการศึกครั้งนี้ ตนและสหายทั้งห้าที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา กลับเหลือรอดเพียงสองชีวิต แถมตนเองก็กลายเป็นชายพิการ

หงต้าไห่นึกย้อนกลับไป ทั้งชีวิตโลดแล่นอยู่ในยุทธภพ ฟาดฟันศัตรูมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยล้มเหลวเจ็บช้ำเช่นนี้มาก่อน

ครั้งนี้...เขาต้องขมขื่นกลืนเลือด จำนนอยู่ในอก ราวกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หากรู้ล่วงหน้าเช่นนี้ แม้จะยกภูเขาทั้งลูกมาให้ เขาก็ไม่มีวันยกมือขึ้นต่อสู้กับหลิวเต๋อเซิ่งแน่นอน...