บทที่ 6 ฆ่าล้างตระกูล

บทที่ 6

จวนตระกูลหลิววุ่นวายอยู่ตลอดทั้งคืน ทว่าสุดท้ายกลับไม่อาจหาเบาะแสใดได้เลย หลิวเต๋อเซิ่งจึงเรียกคนเฝ้ายามมาสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในคืนนั้นมีคนเฝ้ายามอยู่สามคน ทั้งสามต่างยืนยันว่าพบเห็นบุรุษผู้หนึ่งลอบเร้นอยู่ในสวนหลังจวน ผู้นั้นดูเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกน ก็พริบตาเดียวทะยานขึ้นหลังคา พุ่งกายหายวับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับยอดฝีมือผู้หนึ่ง

หลิวเต๋อเซิ่งขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดไม่ตก ยอดฝีมือเช่นนั้น มาทำอะไรในจวนของเขากันแน่? หากเป็นขโมย ไยต้องลอบเร้นในสวนหลังจวน? ไยไม่บุกเข้าคลังโดยตรงเล่า? หรือเป็นศัตรูเก่าคิดมาเอาคืน? แต่ก็หาได้ลงมือฆ่าฟันไม่ เรื่องนี้มันชักจะประหลาดเสียแล้ว... หรือว่ามาสำรวจพื้นที่? แต่สำรวจเพื่ออะไร? คำถามมากมายตีวนในใจจนเขารู้สึกถึงลางร้ายคล้ายหายนะใหญ่กำลังจะมาเยือน

หลิวเต๋อเซิ่งสั่งให้พวกเฝ้ายามกลับไป แล้วเรียกจางจื้อสง ผู้เป็นหัวหน้าบ่าวรับใช้เข้ามาพบ จางจื้อสงผู้นี้ เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกับหลิวเต๋อเซิ่งสมัยเมื่อออกท่องยุทธภพ ครั้นห้าปีก่อนมาขอพึ่งพิง หลิวเต๋อเซิ่งจึงไม่ลืมไมตรีเก่า รับเขาเข้าทำงานและแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าดูแลทั้งจวน

จางจื้อสงพอเข้ามาก็ถามด้วยความเคารพว่า

"พี่ใหญ่ เรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือ?"

หลิวเต๋อเซิ่งพยักหน้า

"นั่งก่อน พี่อยากคุยกับเจ้าเรื่องเมื่อคืน"

เมื่อจางจื้อสงนั่งลงเรียบร้อย หลิวเต๋อเซิ่งจึงเอ่ยถาม

"เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน?"

จางจื้อสงขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วตอบ

"ข้าคิดว่า ยอดฝีมือผู้นั้น มิได้มาขโมยของ แต่ดูเหมือนมาตรวจตราดูสภาพพื้นที่มากกว่า"

หลิวเต๋อเซิ่งถามเสียงเครียด

"แต่เพื่ออะไร? ไยมาจวนข้า?"

จางจื้อสงส่ายหน้า

"ข้อนี้ลำบากที่จะคาดเดาได้ แต่ที่แน่ ๆ พอเขามาสำรวจแล้ว ย่อมมีแผนการบางอย่างตามมา พี่ใหญ่เคยมีศัตรูคู่อาฆาตหรือไม่?"

หลิวเต๋อเซิ่งนิ่งไป ก่อนกล่าวด้วยเสียงหนักใจ

"สิบห้าปีก่อน ตอนท่องยุทธภพ ศัตรูย่อมมีอยู่บ้าง แต่สิบห้าปีมานี้ ข้าถอนตัวจากยุทธภพ ไม่ข้องเกี่ยวกับใคร ไม่ควรมีผู้ใดมาหาเรื่อง"

จางจื้อสงสีหน้าหนักแน่น

"เช่นนั้นก็น่าประหลาดนัก อย่างไรก็ดี พี่ใหญ่ต้องระวังตัวไว้ก่อน บางทีคนผู้นั้นอาจมุ่งหมายสิ่งใดในตัวพี่ใหญ่จริง ๆ ก็ได้"

หลิวเต๋อเซิ่งพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

"ข้าก็หวั่นใจเช่นนั้น เจ้าก็ต้องระวังดูแลคุณชายคุณหนูทั้งหลายให้ดี หากมีอะไรผิดปกติ ต้องรีบรายงานทันที"

จางจื้อสงลุกขึ้นคำนับ

"พี่ใหญ่โปรดวางใจ ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ จะไม่ยอมให้คุณชายคุณหนูเป็นอันตรายเด็ดขาด"

เมื่อพูดจบก็ล่าถอยไปปฏิบัติหน้าที่

อีกด้านหนึ่ง เหล่าพี่น้องหงต้าไห่ทั้งห้าคน หลับพักผ่อนเต็มอิ่มจวบจนเที่ยง วันรุ่งขึ้นกินอาหารเสร็จ ต่างก็เริ่มวางแผนการใหญ่

หงต้าไห่ออกคำสั่ง

"น้องสี่กับน้องห้า เจ้าทั้งสองรับหน้าที่จับตัวบ่าวรับใช้ในจวนตระกูลหลิวกลับมาหนึ่งคน ต้องทำให้เนียน อย่าให้ใครจับได้"

"ส่วนน้องสองกับน้องสาม พวกเจ้าจงไปหาพวกเสริมอีกสิบกว่าคน ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ ไม่ต้องมากเกินไป"

"จำไว้ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ห้าโมงเย็นให้กลับมารายงานที่นี่! เข้าใจไหม?"

สี่คนประสานเสียง

"เข้าใจแล้ว!"

จากนั้นก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนอย่างรวดเร็ว...

หลังจากที่หงต้าไห่และสี่พี่น้องแยกย้ายออกไป แต่ละคนก็เริ่มเตรียมการณ์สำหรับแผนการยามราตรีในคืนนี้ หงต้าไห่รู้ดีว่าคืนนี้มิใช่เรื่องง่าย หากพลาดพลั้งแม้แต่นิด ก็อาจต้องพบกับจุดจบเยี่ยงคำเตือนของน้องสี่ เซี่ยหวังฝา "หากล้มเหลว วันนี้ไม่ตาย วันหน้าก็ไร้ที่ยืน"

ฉะนั้น... คืนนี้ ต้องสำเร็จเท่านั้น พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว!

พลันเวลาห้าโมงเย็นก็มาถึง คนแรกที่กลับมาคือเซี่ยหวังฝากับหลี่เต๋อไฉ ทั้งสองจับตัวคนรับใช้ของจวนตระกูลหลิวกลับมาได้หนึ่งคน ชื่อหลิวเฉียง เป็นคนดูแลการซื้อจ่ายของจวน วัยราวสามสิบเศษ ท่าทางกระจอกงอกง่อย

เมื่อถูกบังคับด้วยทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ไม่กี่คำ หลิวเฉียงก็พรั่งพรูสารภาพออกมาหมดสิ้น ทั้งยังวาดแผนผังของจวนตระกูลหลิวให้กับหงต้าไห่อีกด้วย

เมื่อหงต้าไห่ได้รับแผนที่มา ก็ดีใจนัก ถึงกับหัวเราะเบา ๆ ออกมา มีแผนที่เช่นนี้ ทุกอย่างย่อมสะดวกยิ่งขึ้น!

เขากวาดตามองหลิวเฉียง พลางคิดว่าคนผู้นี้หมดประโยชน์แล้ว จึงหันไปสั่งเซี่ยหวังฝาเบา ๆ

"น้องสี่ จัดการเขาเสียเถอะ"

เซี่ยหวังฝาพยักหน้า จากนั้นหันไปจ้องหลิวเฉียงเย็นชา

"ไปเถอะ!"

หลิวเฉียงเห็นแววตาของอีกฝ่าย ก็รู้ชะตาตนเอง รีบคุกเข่าร้องขอชีวิตเสียงสั่นเครือ

"ข้า... ข้าบอกทุกอย่างหมดแล้ว ขอชีวิตเถอะเถิด! ที่บ้านข้ายังมีพ่อแม่ลูกเมีย ต้องเลี้ยงดู ขอได้โปรดเมตตา!"

แต่เซี่ยหวังฝากลับไม่ใส่ใจคำวิงวอน ยื่นมือขวาคว้าคอเสื้อหลิวเฉียง มือซ้ายกุมข้อมืออีกฝ่าย แล้วลากตัวออกไปดั่งลากสุนัข ไม่นานนัก เสียงใด ๆ ของหลิวเฉียงก็มอดดับสิ้น...

จัดการเรื่องแล้ว ทั้งห้าคนกลับมานั่งประชุมวางแผนกันอีกครั้ง หงต้าไห่เอ่ยถาม

"น้องสอง เจ้าไปหาคนมาได้เท่าใด?"

เชียนเหยารีบตอบ

"ได้มาทั้งสิ้นสิบแปดคน ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องที่ไว้ใจได้"

หงต้าไห่ยินดีนัก

"ดีมาก! คนสิบแปดคนนี้ มีหน้าที่ไล่ล่าล้างชีวิตพวกบ่าวรับใช้ อย่าให้หลุดรอดสักคนเดียว!"

เชียนเหยาย้ำด้วยความมั่นใจ

"พี่ใหญ่วางใจได้ ทั้งหมดล้วนเป็นมือสังหารที่มีประสบการณ์ เรื่องนี้ไม่ผิดพลาดแน่นอน!"

หงต้าไห่คลี่แผนที่ๆหลิวเฉียงวาดลงบนโต๊ะ ชี้แจงแผนการอย่างละเอียด

"นี่คือผังจวนตระกูลหลิว พวกเราทั้งห้าคน มีหน้าที่หลักที่สวนหลังจวน!

สกุลหลิวทั้งหมด พำนักอยู่ที่นั่น

จวนฝั่งใต้เป็นที่อยู่ของสองคุณหนู ส่วนจวนฝั่งเหนือ มีคุณชายสองคน

จวนกลาง คือที่พักของหลิวเต๋อเซิ่งกับฮูหยินและคุณชายห้า

คืนนี้ น้องสี่รับหน้าที่จัดการสองคุณชายฝั่งเหนือ

น้องห้า จัดการสองคุณหนูฝั่งใต้

ส่วนข้า น้องสอง และน้องสาม ร่วมมือกันจัดการหลิวเต๋อเซิ่ง!

เมื่อน้องสี่น้องห้าทำหน้าที่เสร็จ ก็รีบมาช่วยกันที่จวนกลาง"

หงต้าไห่กวาดสายตาเยียบเย็นมองทุกคน ถามเสียงดัง

"ทุกคนเข้าใจหรือไม่?"

สี่คนขานรับพร้อมเพรียง

"เข้าใจแล้ว!"

หงต้าไห่ตบโต๊ะดังปัง

"ดี! คืนนี้ เวลาเที่ยงคืนตรง เราบุกเข้าไปจากประตูหน้า น้องห้านำหน้าเปิดประตูใหญ่ พอพวกเราห้าคนเข้าไปได้ ก็มุ่งตรงสู่สวนหลังจวน!

รอให้เราห้าคนเข้าไปได้สักพัก ค่อยให้อีกสิบแปดคนตามเข้าไล่สังหารบ่าวรับใช้!"

ในขณะเดียวกัน ที่จวนตระกูลหลิว หลิวเต๋อเซิ่งทั้งวันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ ฮูหยินของเขา เฉินชิวผิง เดินเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ท่านพี่ ข้าวันนี้รู้สึกใจคอไม่ดีนัก เหมือนจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นในคืนนี้ ท่านว่า... จะเกิดอันใดขึ้นหรือไม่?"

หลิวเต๋อเซิ่งขมวดคิ้วแน่น กล่าวเสียงต่ำ

"ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกัน คืนนี้เราต้องนอนแบบมีสติ อย่าได้หลับลึก"

เฉินชิวผิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

"ข้าอยากให้เปียวเอ๋อร์ มานอนด้วยกัน หากเกิดเหตุอันใด จะได้ดูแลกันได้ง่าย"

หลิวเต๋อเซิ่งพยักหน้าเห็นด้วย

"ตกลง ให้เปียวเอ๋อร์มานอนกับเรา หากเกิดเรื่อง เจ้าต้องปกป้องเขาให้ดี"

เฉินชิวผิงตอบรับทันที

"ข้าย่อมทำได้แน่นอน"

กล่าวจบ นางก็ลุกขึ้น เดินตรงไปยังห้องของคุณชายห้า หลิวจินเปียว ขณะนั้นหลิวจินเปียวกำลังนั่งสมาธิฝึกเคล็ดวิชาอย่างเงียบงัน ถึงแม้มารดาจะย่างกรายเข้ามา แต่เขาก็รู้สึกได้ตั้งแต่แรก ดวงตาคมใสลืมขึ้น ถามเสียงนุ่ม

"ท่านแม่ มีเรื่องอันใดหรือ?"

เฉินชิวผิงไม่อยากบอกความวิตกในใจ กลัวว่าบุตรชายจะหวาดกลัว นางเพียงแต่กล่าวว่า

"แม่แค่อยากมาเยี่ยมเจ้า คืนนี้ไม่ต้องฝึกแล้ว มานอนกับแม่เถิด ดีไหม?"

หลิวจินเปียวมองมารดาด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นแววตาอบอุ่น ก็ไม่ได้ขัดข้อง เฉินชิวผิงยื่นมือลูบศีรษะเขาเบา ๆ แล้วโอบอุ้มบุตรชายกลับไปยังห้องของตน

คืนนั้น ทั้งสามคนต่างนอนโดยไม่ถอดเสื้อผ้า เฉินชิวผิงยังไม่วางใจ นางหยิบดาบคู่กายออกมาวางไว้ข้างกาย ทั้งยังค้นหามีดสั้นซึ่งเป็นของขวัญจากหลิวเต๋อเซิ่งในวันหมั้นหมาย เป็นมีดสั้นเล่มงามที่คมกริบ นางส่งมีดสั้นให้แก่หลิวจินเปียว

"เปียวเอ๋อร์ แม่มอบมีดนี้ให้เจ้า เก็บรักษาไว้นะ"

หลิวจินเปียวรับมาอย่างเคารพ เก็บซ่อนไว้แนบอก

แรกเริ่ม ไม่มีใครข่มตาหลับได้ จนล่วงเข้ากลางดึก จึงค่อย ๆ เผลอหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน

แต่ทันทีที่เอนกายได้ไม่นาน ก็มีเสียงโกลาหลดังสนั่นปลุกให้ทั้งสามตื่นขึ้น หลิวเต๋อเซิ่งพลิกตัวลุกขึ้นทันใด ตะโกนเสียงดัง

"ตื่นเร็ว มีเหตุเกิดขึ้น!"

พูดจบก็คว้าดาบข้างตัวได้อย่างคล่องแคล่ว เฉินชิวผิงรีบตื่นขึ้น อุ้มหลิวจินเปียวไว้แล้วใช้ผ้าผูกบุตรชายแนบหลัง แล้วออกวิ่งตามสามีไป

ด้านนอก กลุ่มคนของจวนกำลังปะทะกับกลุ่มคนชุดดำอย่างดุเดือด หัวหน้าผู้ดูแลจวน จางจื้อสง นำเหล่าบ่าวรับใช้ต้านศัตรูอย่างสุดกำลัง

หลิวเต๋อเซิ่งกล่าวสั้น ๆ

"อย่าเสียเวลา ไปดูหู่เอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์ก่อน!"

ทั้งสองสามีภรรยาเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าสู่จวนทิศเหนือ

แต่เมื่อมาถึง ก็พอดีเห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่ง เงื้อดาบขึ้นหมายฟันศีรษะบุตรชายคนโต หลิวจินหู่!

หลิวเต๋อเซิ่งตะโกนก้อง

"หยุด!"

แต่น่าเสียดาย ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

ดาบสะบั้นศีรษะของหลิวจินหู่หลุดออกจากบ่า เลือดทะลักนองพื้น

ในสายตาเห็นลูกชายถูกฆ่า หลิวเต๋อเซิ่งโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ร้องคำรามดังลั่น พุ่งเข้าไปฟันศัตรูคนนั้นเต็มแรง ดาบสองเล่มกระทบกันด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหว ศัตรูถูกแรงกระแทกจนดาบกระเด็นจากมือ เลือดจากฝ่ามือไหลรินไม่หยุด หลิวเต๋อเซิ่งฉวยโอกาสฟันซ้ำลงมาอีกครั้ง ฟันตั้งแต่หัวไหล่ซ้ายทะลุจนถึงหน้าท้องข้างขวา

ศัตรูถูกผ่าออกเป็นสองซีกในพริบตา!

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหวีดร้องจากในห้อง หลิวเต๋อเซิ่งรีบวิ่งเข้าไป พบเฉินชิวผิงกำลังกอดศพลูกชายคนรอง หลิวจินเป่า ร่ำไห้ปานจะขาดใจ

หลิวเต๋อเซิ่งเห็นภาพนั้น ดาบในมือแทบหลุด น้ำตาไหลซึมด้วยโทสะ เขาฟันโต๊ะตัวหนึ่งขาดเป็นสองท่อนด้วยดาบเดียว!

หลังสงบสติได้ หลิวเต๋อเซิ่งพลันคิดได้ว่า ศัตรูครั้งนี้หมายล้างโคตรตระกูลหลิวให้สิ้น! เขากำหมัดแน่น ดึงฮูหยินขึ้นมาแล้วสั่งเสียงหนัก

"ชิวผิง เจ้าพาเปียวเอ๋อร์หนีไป! ลูกชายเราคือความหวังสุดท้ายของตระกูลหลิว ต้องรอดแล้วแก้แค้นแทนพวกเรา!"

แต่ทว่า ยังไม่ทันก้าวขา เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นเบื้องหน้า เป็นหงต้าไห่ผู้ชั่วร้าย นำพาเชียนเหยาและจางตงอู่ยืนขวางทางไว้

หลิวเต๋อเซิ่งกัดฟันถาม

"หงต้าไห่! ข้ากับเจ้ามิมีความแค้นกัน ไยเจ้าต้องฆ่าล้างตระกูลข้า?"

หงต้าไห่หัวเราะเย้ยหยัน

"ในอดีตอาจไม่มี... แต่บัดนี้ เจ้าได้ฆ่าพี่น้องข้า เจ้าคิดว่าเรายังไม่มีแค้นอีกหรือ?"

หลิวเต๋อเซิ่งหัวเราะอย่างขมขื่น

"ดีนัก ๆ!"

เขาหันไปกำชับเฉินชิวผิง

"รีบหนีทางประตูหลังให้เร็วที่สุด! ต้องรักษาชีวิตเปียวเอ๋อร์ไว้!"

เฉินชิวผิงสบตาสามีอย่างแน่วแน่ เอ่ยเสียงสั่น

"ท่านก็ต้องระวังตัวด้วย!"

นางกัดฟันวิ่งหนีออกทางหลังจวน

หงต้าไห่ตะโกนไล่ล่า

"อย่าปล่อยให้นางหนี! ฆ่า!"

ทั้งสามคนบุกเข้ามาพร้อมกัน!

หลิวเต๋อเซิ่งแหงนหน้าร้องคำราม ตวัดดาบในมือสกัดขวางไว้เต็มกำลัง เขาตั้งท่าแน่นมั่น รอศัตรูเข้ามาใกล้เพียงสองเมตร พลันเหวี่ยงดาบเข้าฟาดฟันหงต้าไห่อย่างเต็มแรง!

หงต้าไห่ยกดาบรับการปะทะ ดาบทั้งสองกระแทกกันจนเกิดเสียงกึกก้อง ต่างฝ่ายต่างถอยหลังไปสามก้าว!

เชียนเหยาฉวยโอกาส หมุนตัวหลบออกด้านข้าง ตั้งใจไล่ล่าเฉินชิวผิงที่หนีไป หลิวเต๋อเซิ่งเห็นดังนั้นจะปล่อยได้อย่างไร รีบพุ่งตัวตามไป แต่หงต้าไห่เหวี่ยงดาบหมายฟันกลางหลังของเขา!

ถึงกระนั้น หลิวเต๋อเซิ่งไม่สนใจอันตรายที่หมายชีวิต เขาใช้ทั้งดาบทั้งตัวพุ่งเข้าแทงเชียนเหยาอย่างสุดกำลัง!

เสียงฉึบ! ดาบเล่มยาวทะลุผ่านหลังเชียนเหยาออกมาทางอก เลือดทะลักพุ่งเฉอะแฉะ ตายคาที่ทันที

ขณะที่จางตงอู่คิดจะไล่ตามเฉินชิวผิงต่อ หงต้าไห่ร้องสั่งเสียงดัง

"ไม่ต้องตาม! ไอ้เด็กนั่นรอดไปก็ไม่สำคัญนัก จัดการมันผู้นี้ก่อน!"