บทที่ 33 [ฟรี]

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง! เราเจอกันที่ปราสาทเชกรันด์เมื่อเดือนที่แล้ว จำได้ไหมครับ?”

“เรามีไวน์ชั้นดีเพิ่งเข้ามา อยากมาดื่มด้วยกันไหม……”

“ฟาร์มปลาแถบชายฝั่งตะวันตกหรือ? โฮ่ๆๆ อืม นี่มัน……”

งานศพของลูพีออนไม่ได้เคร่งขรึมอย่างที่ฉันคาดไว้

แทนที่จะเป็นงานศพ มันกลับรู้สึกเหมือนงานสังสรรค์กลางแจ้งของเหล่าขุนนาง

ถ้างานศพในเกาหลีมีบรรยากาศแบบนี้ คงถูกมองว่าเป็น “การตายที่ดี”

‘ก็แหงล่ะ การตายหลังจากจับผู้นำกองทัพปฏิวัติได้ ก็คงนับว่าเป็นการตายที่ดี’

ลูพีออนที่นอนอยู่ในโลงศพจะคิดยังไงกับความคิดของคนที่เป็นต้นเหตุให้เขาตายและขโมยตราเวทของเขาไป?

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาแวบหนึ่งในหัวฉัน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องสนใจอีกต่อไป

ถ้าเขาโกรธนัก ก็จงแหวกโลงขึ้นมาฟื้นคืนชีพเอาเอง

“บัตรเชิญยืนยันแล้วครับ”

“ท่านไคเรน บัคเคนไฮม์ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านมาครับ”

เมื่อเห็นฉันเดินตามไคเรนมา เหล่าคนรับใช้ก็โค้งคำนับอย่างเคารพ

คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้ฉันจะได้เดินอย่างภาคภูมิผ่านประตูหน้าของที่ที่ฉันเคยแอบเข้าในสมัยเป็นพวกไนฟ์เฮด

มันอาจเป็นช่วงเวลาซาบซึ้ง...ถ้าไม่ติดว่าไม่มีเวลาจะซาบซึ้ง

‘พวกนั้นเริ่มทยอยปรากฏตัวทีละคนแล้ว’

ท่ามกลางขุนนางที่มาร่วมงานศพ คนรับใช้ที่ถืออาหาร และพ่อค้าเร่ที่ผ่านไปมา

ฉันสามารถมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยปะปนอยู่ในหมู่พวกเขา

สมาชิกระดับล่างของกองทัพปฏิวัติที่เคยร่วมภารกิจกับตัวเอกในเนื้อเรื่องต้นฉบับ [Empire Revolution]

พวกเขาเตรียมการเสร็จหมดแล้ว และกำลังรอให้จักรพรรดิปรากฏตัว

“การรักษาความปลอดภัยแย่มาก แย่จนน่าสงสัยเลย”

ต่างจากฉันที่มองผู้คน ไคเรนจ้องไปที่ทหารที่ยืนเรียงแถวอยู่ทั่วงาน

“พลซุ่มยิงบนดาดฟ้ายังไม่มีศูนย์เล็งที่เหมาะสมเลย แล้วทหารลาดตระเวนก็เป็นทหารประจำการธรรมดาที่มีจำนวนมากก็จริง แต่คุณภาพไม่มีเลย”

“ท่านดูออกทันทีเลยเหรอครับ?”

“ข้าได้กลิ่นดินปืนในสนามรบมานานหลายสิบปี แค่มองปืนที่พวกเขาถือก็รู้แล้ว”

พูดจบ ไคเรนก็มองดูทหารที่ยืนตรงอยู่

“ทหารที่คุ้มกันเราอยู่ตอนนี้…เป็นพวกมือใหม่ที่ไม่เคยเห็นสนามรบจริงเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดของไคเรน ฉันก็ลองมองชุดของทหารอีกครั้ง

ใบหน้าสะอาดสะอ้าน เครื่องแบบเรียบร้อยไม่มีรอยเปื้อน แม้แต่รองเท้าก็ยังเงาวับไร้รอยขูดขีด

พวกเขาดูเหมือนนักแสดงในชุดทหารมากกว่าทหารจริงๆ

“หัวหน้าหน่วยองครักษ์จักรวรรดิเป็นคนของเขตปกครองดยุกนิฟเฮล์ม ไอ้สารเลวนั่นจงใจส่งหน่วยรบชั้นยอดไปที่อื่น”

เมื่อได้ยินคำพูดของไคเรน ฉันก็ประเมินสถานการณ์ปัจจุบัน

ความปลอดภัยที่อ่อนแอเพราะกลอุบายของขุนนางเวท

กองทัพปฏิวัติที่แฝงตัวอยู่ทั่วทุกแห่งและรอโอกาส

ขุนนางที่กำลังสนุกกับการต้อนรับในจุดที่ถูกวางแผนให้เป็นสถานที่โจมตี

จักรพรรดิที่จะปรากฏตัวในไม่ช้าก็ไม่ต่างอะไรกับเหยื่อที่ถูกเตรียมไว้ให้กองทัพปฏิวัติ

“อย่ากังวล วอลเตอร์กับทหารของเราจะดูแลความปลอดภัยหลักให้ แต่ถ้าเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น…”

“ผมจะต้องพาเด็กหนีใช่ไหม เข้าใจแล้วครับ”

แน่นอนว่าฉันไม่อาจแน่ใจได้

ไม่มีเวลาจะมาคอยดูแลแมรี่ไปพร้อมกับหยุดยั้งการลอบสังหารจักรพรรดิ

ฉันมองแมรี่ที่กระโดดโลดเต้นอยู่พลางจับมือไคเรน ขณะที่ไอรีนเดินตามหลัง

“ไอรีน! เจ้าติดแนบเกินไปแล้วนะ!”

“เอ๊ะๆ ขอโทษค่ะคุณหนู!”

ตอนที่ฉันบอกให้เธออยู่ใกล้แมรี่ ฉันไม่ได้หมายถึงให้ติดกันสามวันรวดแบบนี้

เห็นทั้งสองคนเริ่มสนิทกันแล้ว ฉันก็พยักหน้า

อย่างน้อยฉันก็มีประกันอยู่ พวกเธอคงไม่ตาย

ตุ้บ—

ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีบลอนด์ที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีก็เดินชนด้านข้างของเด็กเข้า

“โอ้ ตายจริง ขอโทษที เจ็บไหมจ๊ะ?”

สุภาพบุรุษคนหนึ่งย่อตัวลงถามด้วยเสียงใจดี

ชายหน้าตาดี ผมบลอนด์เรียบร้อยและดวงตาสีฟ้า

แล้วทันทีที่ฉันเห็นใบหน้านั้น ฉันก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

‘กิเดียน ลีออนฮาร์ท…?’

ทำไมสายลับจากสาธารณรัฐเวสเทรนถึงมาอยู่ในงานศพของลูพีออน?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ณ สถานที่ที่ไม่มีแสงแม้แต่น้อย

สมาชิกกองทัพปฏิวัติที่มารวมตัวกันรอบวาร์คกำลังตรวจสอบแผนปฏิบัติการที่จะเกิดขึ้น

“การกระจายกำลังสมาชิกเป็นยังไงบ้าง?”

“เรียบร้อยแล้ว เราสามารถเริ่มเคลื่อนไหวทั้งหมดได้ทันทีที่งานศพเริ่มต้น”

“ข้าเช็กกองกำลังรักษาความปลอดภัยแล้ว มันแย่มาก พวกขุนนางเวทนี่ไม่แคร์เลยรึไงว่าจักรพรรดิจะอยู่หรือตาย?”

ความกังวลของวาร์คเพิ่มขึ้นเมื่อได้รับรายงานจากสมาชิก

เขาไม่ได้กังวลว่าการฝ่าการรักษาความปลอดภัยจะยากเกินไป แต่เพราะมันง่ายเกินไป

สมาชิกคนอื่นๆ ก็คิดคล้ายกัน หนึ่งในนั้นจึงถามวาร์ค

“วาร์ค การวางกำลังของกองทัพจักรวรรดิ…มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?”

“มันไม่แปลกหรอก มันจงใจต่างหาก”

คำตอบมาในทันที

การรักษาความปลอดภัยของกองทัพจักรวรรดิที่อ่อนแอเกินเหตุ

มันไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่งหากจะอ้างว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“เราได้รับการติดต่อจาก ‘ผู้สนับสนุน’ ของเรา กองกำลังหลักของกองทัพจักรวรรดิถูกส่งออกไปยังชานเมืองหลวงทั้งหมดแล้ว พวกเขาบอกว่าจะใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาทีในการมาถึง แม้จะเร็วที่สุดก็ตาม”

30 นาที

เวลาที่เพียงพอให้วาร์คและสมาชิกของเขาสังหารจักรพรรดิและหลบหนี

“มันเกิดอะไรขึ้น? พวกเขาต้องรู้ว่าเราจะโจมตี…”

“นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย ขุนนางเวทสละจักรพรรดิไปแล้วหรือ?”

เมื่อสมาชิกหลายคนถามแบบนั้น วาร์คก็เผยเขี้ยวพลางพูด

“ไม่ มันแย่กว่าการสละซะอีก”

สายตาของเขาตกลงไปยังตราสัญลักษณ์ของจักรพรรดิที่อยู่ข้างหนึ่งของแผนที่เมืองหลวง

“พวกสารเลวนั่นกำลังอ้อนวอนให้เราฆ่าจักรพรรดิ”

“…!”

“แล้วพวกมันก็วางแผนจะปรากฏตัวอย่างสบายใจหลังจากเราฆ่าจักรพรรดิ แล้วโจมตีเราจากด้านหลัง”

วาร์คเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

แม้ว่าปฏิบัติการจะประสบความสำเร็จในจังหวะนี้ พวกเขาก็ยังตกเป็นเครื่องมือของขุนนางเวทอยู่ดี

ทว่า พวกเขาไม่อาจล้มเลิกปฏิบัติการในตอนนี้

งานศพของลูพีออนคือแผนของจักรวรรดิที่มีเป้าหมายเพื่อดูหมิ่นการตายของแม็กซิมิเลียน

หากพวกเขาเงียบเฉยต่อการตายของผู้นำตนเอง ใครเล่าจะโง่พอจะเข้าร่วมกองทัพปฏิวัติ…!

เอี๊ยด—

“ดูเหมือนว่าการเตรียมการทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว”

ในขณะที่ความกังวลของเขายิ่งลึกขึ้น ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในที่มืด

“กำลังพลของเราก็พร้อมแล้วเช่นกัน เมื่อใดก็ตามที่ท่านผู้นำสั่ง เราสามารถเริ่มได้ทันที”

ชายหน้าตาหล่อเหลาที่มีผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้า

แม้เขาจะสวมชุดแบบเดียวกับสมาชิกกองทัพปฏิวัติ แต่สิ่งที่แผ่ออกมาจากเขาไม่ใช่ความเร่าร้อนตามแบบฉบับของกองทัพปฏิวัติ

สิ่งที่เขามีคือบรรยากาศเย็นเยียบที่เป็นลักษณะเฉพาะของผู้มีอำนาจ

เขาแตกต่างโดยสิ้นเชิงจากพวกเขาที่ปรารถนาการปฏิวัติ

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ หากไม่มีการสนับสนุนจากสาธารณรัฐ ปฏิบัติการนี้คงเป็นไปไม่ได้”

“เก็บคำขอบคุณไว้หลังจบปฏิบัติการดีกว่า เช่น…”

รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของชายคนนั้นขณะพูดค้างไว้

“หลังจากนำหัวจักรพรรดิกลับมาตามเงื่อนไขที่เรานำเสนอ”

“……”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น วาร์คก็ลุกขึ้นพลางถอนหายใจ

ชายคนนี้ชื่อว่า กิเดียน เป็นหนึ่งใน ‘ผู้สนับสนุน’ ที่ส่งมาจากเวสเทรน

ในเมื่อพวกเขาเป็นฝ่ายยื่นมือขอความช่วยเหลือ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดปฏิบัติการในตอนนี้

‘หากปฏิบัติการล้มเหลว มันก็แค่ความพยายามสูญเปล่า และแม้ว่าจะสำเร็จ พวกเราก็ยังถูกพวกนั้นเล่นงานอยู่ดี’

การแย่งชิงอำนาจระหว่างขุนนางเวทกับจักรพรรดิ

สาธารณรัฐที่ปลุกปั่นความวุ่นวายภายในจักรวรรดิท่ามกลางการแย่งชิงอำนาจนั้น

ท่ามกลางกระแสคลื่นยักษ์เหล่านั้น กองทัพปฏิวัติก็เป็นเพียงด้ามดาบที่ถูกเล่นตามเป้าหมายของพวกเขา

ว๊าาาาาา—!

เสียงโห่ร้องของประชาชนดังมาจากภายนอก

เสียงดอกไม้ไฟระเบิดลั่นจนสั่นสะเทือนท้องฟ้า ผสมกับเสียงดนตรีจากเครื่องดนตรีนานาชนิด

สมาชิกที่จับตาดูสถานการณ์ภายนอกส่งสัญญาณ

จักรพรรดิปรากฏตัวแล้ว

“ไปกันเถอะ ท่านผู้นำ?”

“…อย่าเรียกข้าว่าผู้นำ ข้าเป็นเพียงตัวแทนของแม็กซิมก็เท่านั้น”

วาร์คลุกขึ้นตอบคำพูดของกิเดียน

สายเกินกว่าจะละทิ้งปฏิบัติการแล้ว

ไม่ก็ฆ่าจักรพรรดิแล้วตายอย่างมีเกียรติ หรือไม่ก็ตายโดยไม่ได้ฆ่า

นั่นคือทางเลือกทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม…

‘แต่ว่าคราวหน้า มันจะไม่เหมือนเดิมอีก’

วาร์คนึกถึงเหล่าเลือดใหม่จำนวนมากที่ยังคงอยู่ที่กองบัญชาการ

วีรบุรุษปฏิวัติที่แม็กซิมิเลียนฝึกด้วยตัวเอง และบุคคลที่มีแววหลายคนที่ติดตามเขา

พวกเขาคือสมาชิกใหม่ที่เข้าร่วมกองทัพปฏิวัติหลังจากลูพีออนตาย และจะสืบสานการปฏิวัติต่อไปแม้เขาจะตาย

‘เมล็ดพันธุ์ได้ถูกหว่านลงไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือการจุดประกายด้วยเลือดของจักรพรรดิ…!’

ไม่สำคัญหรอกว่าพวกเขาจะถูกลากไปเล่นในเกมแย่งอำนาจสกปรก

ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะกลายเป็นหุ่นเชิดของสาธารณรัฐ

แค่จักรพรรดิพบจุดจบด้วยน้ำมือของกองทัพปฏิวัติ

ข้อเท็จจริงนั้นเพียงอย่างเดียวจะยังคงอยู่ในประวัติศาสตร์ และกลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงสำหรับนักปฏิวัติรุ่นต่อไป

ปัง-!

เมื่อประตูรถบรรทุกสินค้าที่พวกเขานั่งอยู่เปิดออก เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากก็ปรากฏต่อสายตา

เหล่าขุนนางที่อิ่มหนำด้วยเลือดของคนจน และปรสิตน่าขยะแขยงที่อาศัยอยู่บนหนองของขุนนางเหล่านั้น

พวกมันรวมตัวกัน พร้อมทั้งตะโกนเรียกชื่อจักรพรรดิ

ตึก- ตึก-

มีผู้คนจำนวนมากเคลื่อนไหววุ่นวายท่ามกลางฝูงชนที่รวมตัวกัน

สมาชิกที่ปลอมตัวค่อยๆ เร่งความเร็ว ถอดเครื่องพรางตัวออกทีละคน แล้วยิงกระสุนเวทที่เตรียมไว้

และ—

ฟึ่บ—!

“หะ หะ?”

“เดี๋ยว นั่นมัน…”

“ธงแดง!”

ท่ามกลางฝูงชนที่เรียกชื่อจักรพรรดิ ธงสีแดงของกองทัพปฏิวัติพุ่งขึ้น

หนึ่ง สอง สิบ ยี่สิบ

เมื่อธงเพิ่มขึ้น ความสับสนของกองทัพจักรวรรดิก็เพิ่มขึ้น และฝูงชนที่หวาดกลัวก็เริ่มสลายตัวออกไปทีละคน

ไม่สำคัญ

โลงศพลูพีออนและยานพาหนะที่บรรทุกจักรพรรดิอยู่กลางถนนสายหลักแล้ว และกองทัพปฏิวัติก็ล้อมไว้หมดแล้ว

ชิ้ง—

ดาบทหารที่เอวของวาร์คถูกชักออก

แสงที่ปะทุออกมาจาก [ปีกสีชาด] ซึ่งได้มาจากตราเวทของแม็กซิม เริ่มลุกไหม้ไปตามใบดาบ

วาร์คพุ่งเป็นเส้นตรงพลางถือธงไว้ในมือ

ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังยานพาหนะของจักรพรรดิและกองทัพจักรวรรดิที่คุ้มกันเขา

“ฆ่าจักรพรรดิ! ทำลายหัวใจของจักรวรรดิอันเสื่อมทรามนี้ให้แหลกคามือ—!”

การฟันครั้งแรกจะเป็นของเขา

และผู้สนับสนุนจากเวสเทรนจะยิงสนับสนุนจากด้านหลัง

ตำแหน่งทุกอย่างลงตัวแล้ว เหลือแค่การโจมตีของเขา

“เพื่อการปฏิวัติ—!”

“ว๊าาาาาา—!”

“เพื่อการปฏิวัติ!!!”

ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนของสมาชิกจำนวนมาก วาร์คก็ยกอาวุธขึ้นและพุ่งเข้าหายานพาหนะของจักรพรรดิ และ—

บูม—!

ด้วยเสียงระเบิดอันมหาศาล ขบวนคุ้มกันทั้งหมดของจักรพรรดิถูกเปลวเพลิงกลืนกิน

ครึ่กกก……!

เมื่อเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนทั่วทั้งเมืองหลวงเริ่มจางลง ควันหนาทึบก็เริ่มจางหาย

และสิ่งที่ควรปรากฏออกมาต่อจากนั้นก็คือซากศพแหลกละเอียดของจักรพรรดิ

……หรือก็ควรจะเป็นอย่างนั้น

“ข้าหวังจริงๆ ว่ามันจะไม่มาถึงจุดนี้”

“อะ-อะไร…!”

เมื่อเสียงอันเงียบสงบดังขึ้น สีหน้าของวาร์คก็แปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

แครก- แครก-!

สิ่งที่รับการโจมตีของเขาไว้ไม่ใช่ยานพาหนะของจักรพรรดิ แต่เป็นกำแพงเวทสีแดงโปร่งแสง

คนที่สร้างกำแพงเวทซ้อนกันหลายชั้นนั้น คือชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีตราเวทสีแดงเช่นเดียวกับเขา

“แกเป็นใคร ทำไมถึงมีตราเวทสีเดียวกับพวกเรา…!”

ดูจากสภาพของบาเรียที่แตกออก แรงปะทะต่อชายหนุ่มคนนั้นน่าจะมากอยู่

ทว่าชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้สนใจสิ่งนั้นเลย และคำรามพลางจ้องหน้าเขาตรงๆ

“วาร์ค เออร์กอน ไอ้โง่ แกรู้ตัวมั้ยว่าเพิ่งทำอะไรลงไป?”

“?!”

อะไรนะ?

เจ้านี่เป็นใคร?

ทำไมเขาถึงรู้ชื่อข้า?

ในขณะที่คำถามเหล่านั้นกำลังจะตามมา คำพูดที่น่าตกตะลึงก็หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มคนนั้น

“แกเพิ่งขายทั้งองค์กรกองทัพปฏิวัติให้เวสเทรนไปแล้ว”