บทที่ 25 [ฟรี]

“งั้นเหรอ เขาพูดแบบนั้น?”

ยามค่ำคืนในคฤหาสน์

ไคเรนลูบผมของแมรี่ที่หลับไป และยิ้มอย่างสนใจเมื่อได้รับรายงานจากวอลเตอร์

“วอลเตอร์ เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง?”

“กระผมไม่คิดว่าเขาจะตั้งเงื่อนไขเพิ่มในตอนนั้น อย่างไรก็ตาม……”

วอลเตอร์ครุ่นคิดถึงคำพูดของเด็กหนุ่มก่อนจะตอบคำถามของไคเรน

“กระผมไม่คิดว่าเป็นคำขอที่ไม่มีเหตุผลขอรับ”

เด็กหนุ่มชื่อยูจินไม่ได้ร้องขอสิ่งของอย่างเงินหรือหินเวท

สิ่งที่เขาต้องการคือคำสัญญาของไคเรน

เขาต้องการคำสัญญาหลายข้อในนามของตระกูลบัคเคนไฮม์

คำสัญญาข้อแรกเกี่ยวข้องกับไอรีนที่หลบหนีมาพร้อมเขา

เขาต้องการให้ปกปิดตัวตนของเธอ และมอบการศึกษาที่สมกับเป็นลูกขุนนาง

‘จากที่ได้ยินเงื่อนไขมา พลตรีแค่ต้องการตัวผมเท่านั้น หากสถานการณ์สงบลง อาจมีความเป็นไปได้ที่ไอรีนจะถูกทอดทิ้ง’

‘……’

‘เธอเป็นเด็กที่ตามผมมาจากห้องใต้ดินนั้นโดยมอบความเชื่อใจกับผมเพียงคนเดียว ผมไม่อาจปล่อยให้เธอถูกทอดทิ้งได้ แม้จะเป็นแค่ความเป็นไปได้เล็กน้อยก็ตาม’

คำขอข้อที่สองที่ตามมาคือ ให้เก็บการฝึกฝนพลังเวทและการพัฒนาตราเวทของเขาไว้เป็นความลับอย่างเคร่งครัด

ต่างจากข้อแรก คำขอนี้แม้แต่วอลเตอร์เองก็ยังรู้สึกสับสน

‘จอมเวทของตระกูลบัคเคนไฮม์ล้วนเป็นสุดยอดของจักรวรรดิ กระผมรับรองได้ว่าพวกเขาจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกของท่านยูจิน แต่…’

แม้ว่าวอลเตอร์จะพูดเช่นนั้น ยูจินก็แค่ส่ายหัว

‘ผมไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้ ได้โปรดแค่แจ้งสิ่งนี้กับท่านพลตรี เขาจะเป็นคนตัดสินใจที่เหลือเอง’

ดั่งที่เด็กหนุ่มว่าไว้ เมื่อไคเรนได้ยินคำขอของเขา เขาก็พยักหน้าด้วยสีหน้าเต็มใจ

‘เงื่อนไขข้อแรกคือเพื่อหลีกเลี่ยงการติดตามจากตระกูลเอลไครเออร์’

นามสกุลของไอรีนคือเอลไครเออร์

เธอคือลูกสาวของตระกูลเอลไครเออร์ ซึ่งครองอันดับที่เจ็ดในหมู่ขุนนางเวททั้งสิบสองตระกูล

หากเด็กเช่นนี้ถูกขังอยู่ในคฤหาสน์เอลซิดอร์ มีเพียงข้อเท็จจริงเดียวที่พอจะสรุปได้

‘ลูกนอกสมรส’

ข่าวลือเรื่องความเจ้าชู้ของดยุกเอลไครเออร์เป็นที่รู้กันแม้แต่ในหมู่ขุนนาง

ความอับอายของตระกูลที่เกิดจากการคบชู้ของผู้นำตระกูล

สายเลือดของตระกูลเอลไครเออร์ที่ไม่ควรมีอยู่

เด็กที่ไม่ควรถือกำเนิดขึ้นมา

หากเด็กเช่นนี้ยังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเอลไครเออร์จะไม่มีทางอยู่เฉย

แทนที่จะเผชิญความอับอายต่อหน้าตระกูลอื่น การลบตัวตนเก่าและปฏิบัติต่อเธอในฐานะน้องสาวของยูจินจะมีประสิทธิภาพมากกว่า

‘และเงื่อนไขที่สองก็เพราะตราเวทที่เด็กคนนั้นถือครองอยู่’

หนึ่งในห้าตราเวทที่หลับใหลอยู่ใต้ดินของจักรวรรดิ ‘ปีกสีชาด’

หากจอมเวทของบัคเคนไฮม์ได้เห็น มันจะถูกรายงานต่อราชวงศ์ในทันที

เป็นสถานการณ์ที่เขาอาจสูญเสียตราเวทของตนเองขณะพยายามพัฒนาพลังเวท

เด็กหนุ่มบอกว่าเขายอมสละการศึกษาของบัคเคนไฮม์ ดีกว่าที่จะเสี่ยงเช่นนั้น

“ดี ข้ายอมรับข้อตกลงนี้”

“กระผมจะเตรียมพิธีลงนามให้พร้อมขอรับ”

“ฝากด้วย”

เมื่อรายงานเสร็จสิ้น วอลเตอร์ก็ออกจากห้อง

“ไม่อยากเชื่อว่าเด็กอายุสิบขวบจะทำให้ผู้บัญชาการแนวรบด้านตะวันออกต้องประหลาดใจได้”

เหตุผลที่ไคเรนพายูจินมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ ก็เพื่อแสดงให้เห็นล่วงหน้าว่าเขาสามารถมอบอะไรได้บ้าง

ชีวิตหรูหราที่เด็กคนนั้นไม่เคยได้สัมผัส

ด้วยการแสดงให้ยูจินเห็นภาพบางส่วนของมัน ไคเรนจึงหวังจะได้เปรียบในการเจรจา

‘แต่กลับเป็นข้าที่ถูกจับทางได้แทน’

แม้จะเห็นความยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์บัคเคนไฮม์ เด็กคนนั้นก็ไม่สะทกสะท้าน

ในทางกลับกัน เขาประเมินคุณค่าของตนเองผ่านการกระทำของข้าและวอลเตอร์ และคว้าผลประโยชน์เพิ่มมาได้

เด็กอายุสิบขวบธรรมดาคนหนึ่งสามารถเจรจากับขุนนางเวทได้

‘นี่ไม่ใช่แค่ระดับอัจฉริยะแล้ว ยูจิน เด็กคนนั้น… เขาคือพลังที่สมบูรณ์แบบแล้วต่างหาก’

จอมเวทที่ผ่านการฝึกฝนเชิงรบและมีประสบการณ์จริงตั้งแต่อายุยังน้อย

หากรวมกับการอุปถัมภ์จากตนแล้ว เด็กคนนี้จะไต่ขึ้นไปได้ไกลเพียงใดกัน?

“แม้แต่หลังเกษียณ ข้าก็คงได้ดูเรื่องสนุกไม่น้อย”

ขณะปล่อยใจไปกับจินตนาการอันน่าพึงใจ ไคเรนลูบหน้าของลูกสาวที่กำลังหลับ

“……”

และไม่นานนัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป

ในห้องมืดที่เหลืออยู่มีเพียงเสียงลมหายใจของแมรี่ที่สม่ำเสมอ

ขณะลูบผมสีแดงของแมรี่ ไคเรนพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิด

**ตอนที่แล้วต้นฉบับบรรยายว่าแมรี่มีผมสีทองสว่าง ตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดง ต้องรอดูตอนหลังๆ ก่อนนะครับว่าสีอะไรกันแน่

“ข้าทำเรื่องที่เลวทรามที่สุดลงไปแล้ว แอนนา”

ศักยภาพในการเติบโต? พรสวรรค์อันยอดเยี่ยม?

มันก็แค่ข้ออ้างที่น่าหัวเราะ

“เพื่อช่วยลูกสาวของตัวเอง ข้ากลับผลักลูกของคนอื่นลงสนามรบ ข้าใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายของเด็กคนนั้น และใช้จุดอ่อนของเขาขโมยชีวิตทั้งชีวิตไป…!”

สารภาพต่อหน้าลูกสาวที่กำลังหลับ เขากำหมัดแน่น

ความจริงที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้ ไม่ว่าจะแต่งเติมคำพูดเพียงใด

ทุกครั้งที่เอ่ยปากออกมา หัวใจของไคเรนก็ยิ่งหนักอึ้ง

“แต่ถึงอย่างนั้น… ข้าก็ไม่อาจส่งเด็กคนนี้เข้าสู่สนามรบได้”

ขณะพึมพำเช่นนั้น ไคเรนนึกถึงคนรักที่จากไป

รอยยิ้มของเธอที่ยังคงเปล่งประกายแม้ในสนามรบอันโหดร้าย เสียงของเธอที่ปลุกใจเหล่าทหารที่หมดหวัง

กลิ่นกาแฟที่แบ่งกันในแนวรบยามรุ่งสาง และน้ำตาของเธอเมื่อได้รับดอกไม้จากทหารหยาบกระด้าง

รวมถึงตัวเขาเอง เจ้าคนโง่ที่ทำได้แค่ร้องไห้อย่างช่วยไม่ได้เมื่อตอนเจอแหวนหมั้นในท้องของสัตว์ประหลาดยักษ์

“แอนนา เจ้าจะยอมรับการตัดสินใจของข้าในตอนนี้ไหม? หรือเจ้าจะสาปแช่งข้าว่าเป็นคนขี้ขลาด?”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงแค่โคมไฟที่ส่องแสงพลังเวทอ่อนๆ ข้างเตียงของแมรี่เท่านั้น

“เฮ้อ”

เขาไม่อาจทำตัวเศร้าหมองต่อหน้าลูกสาวได้

หลังจากจูบหน้าผากของแมรี่ ไคเรนก็ปิดโคมไฟและลุกขึ้น

เขาต้องสูบบุหรี่และตรวจสอบแผนจัดหาของไตรมาสหน้าให้เสร็จ

เสียงฝีเท้าของไคเรนค่อยๆ ห่างออกไปขณะที่เขาปิดประตูอย่างระมัดระวัง

และ……

ซวบ

แมรี่ที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณความสามารถของพ่อบ้านวอลเตอร์ ขั้นตอนการรับอุปการะไอรีนกับฉันเสร็จเร็วกว่าที่คาดไว้มาก

“ทุกคน ข้าขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือยูจินกับไอรีนที่จะมาอยู่กับเราในฐานะบุตรบุญธรรมของข้าตั้งแต่วันนี้”

แม้จะบอกว่าเป็นคฤหาสน์ของตระกูลบัคเคนไฮม์ แต่ก็ไม่มีอัศวินอยู่ที่นี่

แทนที่จะเป็นหน่วยอัศวินของบัคเคนไฮม์ คฤหาสน์หลังนี้กลับได้รับการคุ้มกันโดยทหารในเครื่องแบบของกองทัพจักรวรรดิ

ดูจากตราสัญลักษณ์โล่บนบ่า พวกเขาทั้งหมดมาจากกองพลที่ 72

‘งั้นทุกคนในคฤหาสน์ก็เป็นคนของไคเรนงั้นเหรอ?’

ฉันคิดแบบนี้ขณะรับการต้อนรับตามพิธีจากทหารและคนรับใช้

ถึงจะเป็นบุตรบุญธรรม แต่คนพวกนั้นก็ไม่ปฏิบัติกับฉันเหมือนคุณชาย และฉันก็ไม่ได้คาดหวังแบบนั้นอยู่แล้ว

“คุณชายยูจินกับคุณหนูไอรีนจะพักอยู่ที่นี่ขอรับ”

เรื่องถัดไปคือการแนะนำห้องพักของเรา

ห้องที่ใหญ่เป็นสองเท่าของห้องรับรองที่เราพักในวันแรก กับเตียงขนาดมหึมาสองเตียงต้อนรับพวกเราอยู่

“ว-ว้าววว…”

ตกใจเหรอ? ฉันก็ตกใจเหมือนกัน

จากกระท่อมขอทานในสลัม ไปยังค่ายพักของตระกูลเอลซิดอร์ และตอนนี้ก็มาถึงห้องส่วนตัวสุดหรูของตระกูลบัคเคนไฮม์

ฉันคงเป็นคนเดียวในจักรวรรดิที่เลื่อนชั้นสถานะได้ขนาดนี้ในเวลาแค่ 2 ปี

‘แน่นอนว่า มันไม่ใช่ของที่ได้มาฟรีๆ’

โรงเรียนทหารจักรวรรดิเป็นสถาบันการศึกษาที่รวมเอาผู้มีพรสวรรค์ที่สุดของจักรวรรดิไว้

แม้จะมีจดหมายแนะนำจากบุคคลระดับผู้บัญชาการกองพลและมีสถานะขุนนาง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าไปได้ง่ายๆ

มีทั้งการสอบภาคทฤษฎี การสอบภาคปฏิบัติ และการทดสอบวัดพลังเวทอีกมากมาย

จะเข้าโรงเรียนทหารได้ ต้องผ่านทั้งหมดนั้นให้ได้ก่อน

งั้นตอนนี้ฉันต้องทำอะไร?

‘ไอ้การเรียนโคตรนรกนี่แหละ’

โครม-!

กองหนังสือที่สูงเกินจะนับได้ล้มลงตรงหน้าฉัน

ประวัติศาสตร์วรรณกรรมจักรวรรดิ คณิตศาสตร์พื้นฐาน อัตลักษณ์แห่งจักรวรรดิ คู่มือมารยาท คู่มือยุทธวิธี บทนำสู่ศาสตร์ทหาร ฯลฯ…

“ว้าววว……”

“ไอรีน เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าทำเสียงแบบนั้นทั้งวันเลยนะ?”

แล้วเธอจะตื่นเต้นเรื่องอะไรเนี่ย?

ประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ของสิ่งพวกนั้นเธอก็ต้องเรียนเหมือนกันนั่นแหละ

ขณะที่ฉันกำลังนับกองหนังสือที่วางไว้ตรงหน้าทีละเล่ม คุณนายเมย์เบล ผู้ที่เป็นคนนำหนังสือพวกนี้มาด้วยตัวเองก็ดันแว่นขึ้น

“คุณชายยูจิน ท่านยังตามการเรียนของเด็กวัยเดียวกันไม่ทันเลยค่ะ! ถ้าจะให้ตามทันทั้งหมดนี้ แม้แต่วันเดียวก็เสียไม่ได้!”

พอได้ยินเสียงสูงแสบแก้วหูที่คุ้นเคย ความรู้สึกแย่ๆ ก็แล่นขึ้นมาจากอก

การสอบเข้าเรียน

ใครจะไปคิดว่าจะต้องเจอคำเวรคำกรรมคำนี้อีกในโลกเกมประหลาดนี่ หลังจากต้องทนทุกข์ทรมานกับมันมา 12 ปีในระบบประถม มัธยมต้น และมัธยมปลาย

แต่ว่า ถ้าเทียบกับความยากลำบากที่ฉันผ่านมาจนถึงตอนนี้ มันก็ยังถือว่าเบากว่าเยอะ

‘ใช่ จะว่าไปแล้ว การสอบเข้าเรียนก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันทำไม่ได้’

ฉันนึกถึงสิ่งที่ตัวเองเคยทำมา

หลบหนีจากแก๊งหลังตรอก เอาตัวรอดจากพวกนักฆ่าบ้าๆ อย่างยากลำบาก และส่งขุนนางเวทแห่งตระกูลทั้ง 12 กับผู้นำกองทัพปฏิวัติไปลงหลุม

ฉันวางแผนและจัดการทั้งหมดนั้นเอง แล้วจะมาแพ้แค่เรื่องเรียนได้ยังไง?

คิดแบบนั้น ฉันก็นั่งลงตามคำแนะนำของคุณนายเมย์เบล

การสอบเข้าเรียน? ไม่มีทางว่าไอ้นี่จะทำให้ฉันพัง

เข้ามาสิ

ฉันทำได้แน่!

………หลายชั่วโมงหลังจากที่ฉันตั้งหน้าตั้งตาเรียนแบบนั้น

“ไม่ๆ คุณชายยูจิน! ไวยากรณ์เบอร์เคเลียนตรงนี้ต้องผันคำกริยา และตรงนี้ต้องใช้กรรมรอง! ไม่น่าเชื่อเลยว่าท่านจะทำไม่ได้แม้แต่พื้นฐานแบบนี้……”

ฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่า ชาติที่แล้ว คะแนนภาษาเกาหลี อังกฤษ และคณิตศาสตร์ของฉันได้ 4, 6, กับ 6

…ใช่แล้ว

ฉันมันเห็ดสมองกลวงโดยแท้

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“คะแนนภาษากับคณิตศาสตร์ของท่านแทบจะอยู่ระดับต่ำสุดเลยค่ะ เราจะต้องเริ่มสอนตั้งแต่พื้นฐานอีกครั้ง”

“ผมเข้าใจครับ”

“นับว่าดีที่ท่านยอมรับได้เร็ว อย่างไรก็ตาม……”

คุณนายเมย์เบลถอนหายใจขณะดูผลการประเมินที่แย่อย่างน่าตกใจ

แต่ก็เป็นแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้น

เมื่อเธอหันไปดูวิชาอื่น เธอก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“ประวัติศาสตร์กับศาสตร์ทหารของท่านยอดเยี่ยมมากค่ะ โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ ท่านอยู่ในระดับเดียวกับนักศึกษามหาวิทยาลัยเลย…”

‘ก็เพราะฉันจำฉากหลังของเกมนี้ได้หมดนั่นแหละ’

ถ้าจะบอกว่ามีข้อดีอะไรจากเคราะห์ร้ายนี้ ก็คงจะเป็นตรงที่ฉันไม่ได้แย่ทุกวิชา

แน่นอนว่า หลังจากฆ่าแม็กซิมิเลียน อนาคตก็ไม่อาจคาดเดาได้อีกต่อไป แต่อย่างน้อยฉันก็รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้

…แน่นอนว่า สิ่งที่อยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ก็โกหกทั้งนั้น

“ตอนแรกที่ดูคะแนนสามวิชาแรก ดิฉันกังวลว่าจะเป็นยังไงต่อ…แต่ตอนนี้ดิฉันมองเห็นความหวังแล้วค่ะ”

ภาษาและคณิตศาสตร์

ในเมื่อฉันต้องเรียนแค่สองวิชา อย่างน้อยฉันก็คงไม่ซ้ำรอยได้คะแนน 4, 6, 6 เหมือนในอดีต

ไม่สิ ฉันต้องทำงานให้หนักมากเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้น

หลังจากที่เมย์เบลออกจากห้อง และฉันต้องต่อสู้กับหนังสือเรียนอยู่ลำพัง

“ว้าว เจ้าแย่เรื่องคณิตสุดๆ ไปเลยนะ”

เด็กผู้หญิงผมแดงที่ไม่รู้ว่าเข้ามาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไร พูดขึ้นขณะมองมาที่ฉัน

“…คุณหนูแมรี่?”

เหลือเชื่อจริงๆ

คำแรกที่เธอพูดกับคนที่เจอแค่เมื่อวานคือ ‘เจ้าแย่เรื่องคณิตสุดๆ’

หัวใจของเห็ดชาๆ เจ็บจี๊ดกับความจริงสุดโหดข้อนั้น

“ยูจิน ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ถูกต้องแล้วครับ”

ต่างจากฉันที่เป็นบุตรบุญธรรม แมรี่คือลูกสาวสุดหวงของบ้านนี้

ถึงฉันจะกลายเป็นพี่ชายของเธอ แต่ถ้าจู่ๆ ฉันไปทำตัวเหมือนเธอเป็นน้องสาวขึ้นมา คนในบ้านนี้จะมองฉันยังไง?

ฉันจึงตอบกลับไปอย่างสุภาพโดยคำนึงถึงเรื่องนั้น แมรี่ก็จ้องมาที่ฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ไม่เข้ากับวัย

“เจ้าใช้เวทได้ไหม?”

“…อะไรนะครับ?”

เมื่อฉันถามกลับ เธอก็พูดพร้อมกอดอกเหมือนกับรู้ทุกอย่าง

“ข้ารู้นะว่าเจ้าเป็นเด็กที่ท่านพ่อพามาเพื่อจะส่งไปกองทัพแทนข้าใช่ไหม?”

ว้าว อะไรกันเนี่ย กับความจริงอันหนักอึ้งที่โดนเข้าเป้าขนาดนี้

จากที่ฉันเห็น เด็กคนนี้ชัดเจนว่ามีพรสวรรค์ด้านการพูดแทงใจดำ

แล้วคุณน่ะ ไคเรน

ลูกสาวคุณรู้เรื่องแค่วันเดียวหลังจากทำข้อตกลงนี่ผมควรจะทำไงดีครับ?

“งั้นก็หมายความว่าเจ้ามีพลังเวทมากกว่าข้าเยอะ และใช้เวทได้ใช่ไหม?”

“…ก็คงอย่างนั้นครับ”

จะโกหกไปทำไมในเมื่อเธอรู้หมดแล้ว?

เมื่อฉันยืนยัน แมรี่ก็ยกนิ้วชี้มาที่ฉันเหมือนกับตัดสินใจอะไรบางอย่าง

“งั้นก็มาทำข้อตกลงกันเถอะ!”

“ข้อตกลง?”

“ใช่!”

เมื่อฉันตอบ แมรี่ก็พูดอย่างมั่นใจขณะมองมาที่ฉัน

“ข้าจะสอนภาษากับคณิตศาสตร์ให้เจ้า แลกกับที่เจ้าต้องสอนเวทให้ข้า!”

และเห็ดที่ได้ยินคำนั้นก็…

“ไม่เอาอ่ะ”

ปฏิเสธข้อเสนอนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ