บทที่ 24 [ฟรี]

โลกของ [Revolution Empire] เป็นบ่อโคลนขนาดยักษ์

ถ้าจะให้ไล่เหตุผลทั้งหมดออกมา ก็คงกินพื้นที่กระดาษต้นฉบับมากกว่า 100 หน้า หน้าละ 200 ตัวอักษร

แต่ถ้าให้เลือกเหตุผลสำคัญที่สุดเพียงข้อเดียวจากทั้งหมดนั้น ทุกคนคงจะชี้ไปยังสิ่งมีอยู่นี้โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

‘รอยแยกครั้งใหญ่’

หลุมดำที่ทำให้แผ่นดินของทวีปนี้ปนเปื้อน และพ่นสัตว์ประหลาดออกมาหลายสิบล้านตัว

มันปรากฏตัวขึ้นครั้งแรกในระหว่างสงครามอันแสนสาหัสนั้น

ศพหลายแสนจากสงครามหลอมรวมกันกลายเป็นทรงกลมสีดำขนาดมหึมา และทรงกลมนั้นก็ทำลายระบบเดิมทั้งหมดของทวีปนี้

ผืนดินที่เคยอุดมสมบูรณ์ถูกปกคลุมด้วยเมือกจากสัตว์ประหลาด และสัตว์ประหลาดที่ไหลลงทะเลก็จมเรือประมงกับเรือขนส่งสินค้าทั้งหมด

พวกเขาสูญเสียทั้งเส้นทางบนบกและทางทะเล ทรัพยากรนับไม่ถ้วน รวมถึงชีวิตมากมาย

แต่ถึงอย่างนั้น มนุษย์บนทวีปนี้ก็ยังเลือกทำสงครามอีกครั้ง

‘คัลไฮรามเป็นฝ่ายเริ่มก่อน! ความโลภของจักรวรรดิทำให้เกิดรอยแยกครั้งใหญ่!’

‘ดูอาวุธชีวภาพอันโหดเหี้ยมที่เวสเทรนใช้สิ! ดูสิว่าพวกเขาฆ่าพลเมืองจักรวรรดิมากแค่ไหน! รอยแยกครั้งใหญ่มาจากความแค้นเหล่านั้น!’

รางรถไฟที่ควรเป็นเส้นเลือดใหญ่ของมนุษยชาติ กลับกลายเป็นสนามรบของรถไฟหุ้มเกราะติดปืนใหญ่

เรือเหาะที่ลอยอยู่เต็มท้องฟ้าก็มุ่งหน้าไปยังสนามรบแทนค่ายผู้ลี้ภัย และโปรยระเบิดแทนที่จะเป็นเสบียงช่วยเหลือ

สงครามระหว่างจักรวรรดิกับสาธารณรัฐยังคงดำเนินต่อไป

ทั้งที่ดินแดนของสัตว์ประหลาดกำลังขยายตัวขึ้นทุกวินาที

นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันเรียกโลกของเกมนี้ว่าเป็นบ่อโคลน

“ว้าว……”

“……”

ไอรีนที่จับมือฉันอยู่ เปล่งเสียงออกมาอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นคฤหาสน์เบื้องหน้าของเรา

ฉันเองก็รู้สึกคล้ายกันเมื่อมองดูวิวเดียวกัน

เมื่อกี้ฉันพูดถึงอะไรไปนะ?

การรุกรานของสัตว์ประหลาด? สงครามที่ยังไม่จบ? บ่อโคลน?

ไม่เลย ดูเหมือนสิ่งเหล่านั้นจะไม่มีอยู่จริง

คฤหาสน์ของไคเรนในเขตแดนออร์แลนด์หรูหราขนาดที่ทำให้ฉันคิดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นแค่ภาพลวงตา

‘ฉันคิดว่าคฤหาสน์ของเอลซิดอร์ดูหรูแล้วนะ แต่นี่มัน……’

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกนัก

เอลซิดอร์ไม่ใช่ตระกูลที่มีประวัติยาวนาน และลูพีออนซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลก็ไม่ได้สนใจความหรูหราเป็นพิเศษ

คฤหาสน์ของเขาออกจะคล้ายป้อมปราการมากกว่า และทรัพย์สมบัติจำนวนมากของเขาถูกใช้ไปกับการดูแลป้อมปราการและห้องทดลองที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน

‘แล้วไคเรนกับทหารของเขาก็ไม่เจอห้องใต้ดินนั้น’

เมื่อนึกถึงโครงสร้างของคฤหาสน์เอลซิดอร์ในเกม ดวงตาฉันก็สว่างวาบ

นั่นหมายความว่าตอนนี้ฉันคือคนเดียวที่รู้เรื่องห้องทดลองใต้ดินของลูพีออน

วันหนึ่ง ห้องทดลองนั้นจะได้ถูกนำมาใช้งานแน่นอน

“ดูท่าจะตกใจมากเลยนะ”

ฉันไม่คิดจะตอบ

แค่หันไปมองไคเรนที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยสายตาแปลกๆ

ดูเหมือนเขาจะรู้สึกกระอักกระอ่วนจากสายตาของฉัน ไคเรนเลยไหล่ตกพร้อมแสดงสีหน้าลำบากใจ

“น่าเสียดายนะ แต่นี่ไม่ใช่บ้านของข้า เป็นคฤหาสน์ของตระกูล”

ของลูกชายคนที่สาม

ถ้าคฤหาสน์ของคนที่แพ้การสืบทอดตระกูลยังหรูหราขนาดนี้ งั้นตัวดยุกบัคเคนไฮม์เองจะอาศัยอยู่ในที่แบบไหนกัน?

หรือไม่ก็ ตระกูลบัคเคนไฮม์จะมีคฤหาสน์ขนาดนี้กี่หลังกันแน่?

เมื่อเปรียบเทียบกับภาพของสลัมแล้ว ความเหลื่อมล้ำก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

“ขอต้อนรับกลับขอรับ ท่านไคเรน”

ในระหว่างนั้น สุภาพบุรุษสูงวัยในชุดสูทเรียบกริบเดินเข้ามาและโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“ไม่เจอกันนานเลยนะ วอลเตอร์”

“ผ่านมาได้ครึ่งปีแล้วตั้งแต่ท่านถูกส่งไปแนวหน้าตะวันออก อาหารเย็นเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญด้านในขอรับ”

วอลเตอร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม แล้วสายตาก็เลื่อนมาที่ฉันกับไอรีน

“แต่ว่าเด็กพวกนี้………”

ด้วยสายตาที่ดูแฝงความสงสัยเล็กน้อย ไอรีนจึงหลบไปอยู่ข้างหลังฉัน

“เป็นเด็กที่ข้าเก็บมาจากสนามรบ ข้ากำลังคิดจะรับเลี้ยงดูพวกเขา”

“……”

สมาชิกตระกูลดยุกรับเด็กกำพร้าจากสงครามมาเลี้ยง

ถ้าเป็นขุนนางทั่วไปคงจะเป็นลมไปแล้ว แต่พ่อบ้านวอลเตอร์กลับไม่แสดงท่าทีแปลกใจเลย

“ท่านไคเรน เช่นนั้นคนเหล่านี้………”

เขาเพียงแค่พูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

พอฉันเริ่มสังเกตความลังเลนั้น—

“ท่านพ่อ! ท่านกลับมาแล้ว!”

“แมรี่!”

เด็กหญิงผมทองสดใสคนหนึ่งวิ่งออกมาจากข้างหลังวอลเตอร์

พอเห็นว่าใบหน้าของไคเรนสว่างวาบขึ้นทันที ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นลูกสาวของเขา

“วันนี้จะอยู่บ้านเหรอ? จะอยู่กี่วัน? จะเล่าเรื่องสนุกให้ฟังมั้ย?”

“ฮะฮะฮะ แน่นอนสิ! ไปข้างในกันเถอะ พ่อจะเล่าให้ฟังว่าพ่อรบกล้าหาญแค่ไหน!”

“เย่—!”

ทั้งสองคนสวมกอดกันด้วยรอยยิ้มสดใส และพ่อบ้านก็ยืนมองพวกเขาด้วยแววตาอบอุ่น

มันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่น ซึ่งแตกต่างจากครอบครัวขุนนางทั่วไป

“แต่ว่าท่านพ่อ พวกเขาเป็นใครเหรอ?”

“อ่า”

บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่ได้เจอเด็กวัยเดียวกันมานาน

เมื่อแมรี่ถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไคเรนก็หัวเราะเบาๆ และแนะนำฉันกับเธอ

“ทักทายสิ นี่คือยูจินกับไอรีน พวกเขาอาจจะกลายมาเป็นพี่น้องของลูกก็ได้นะ”

“พี่น้องเหรอ?”

การยืนแข็งๆ อยู่นี่คงไม่มีประโยชน์อะไร

ฉันก้มศีรษะอย่างสุภาพเหมือนที่ควรทำกับขุนนางคนหนึ่ง

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหนู ข้าชื่อยูจิน ได้มีโอกาสมาเยือนดินแดนแห่งนี้ด้วยความกรุณาของพลตรีไคเรน”

“อะ… ข้าชื่อไอรีน……”

ไอรีนที่หลบอยู่หลังฉัน ดูเหมือนจะจับบรรยากาศได้ และก็พยายามทำตามมารยาทด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

“อืม……”

หลังจากได้ยินคำแนะนำตัวของฉัน แมรี่ก็หรี่ตามองหน้าฉันเขม็ง

ดูจากรูปร่างแล้ว เธอน่าจะอายุประมาณแปดขวบ

เราอาจจะอายุเท่ากันก็ได้ แต่บรรยากาศที่กระตือรือร้นแบบเฉพาะตัวของเธอทำให้ดูเด็กกว่า

“ดี ผ่าน!”

“?”

ผ่าน?

พูดเรื่องอะไรของเธอ?

“อย่าไปใส่ใจเลย เธอเป็นแบบนี้ทุกทีเวลาที่เห็นเด็กผู้ชายวัยเดียวกัน”

“?”

ไคเรนที่อุ้มแมรี่ขึ้นมาแล้วส่ายหัวเบาๆ หันสายตามาทางฉัน

ตามทิศที่เขาพยักหน้าไป ฉันเห็นพ่อบ้านวอลเตอร์โค้งศีรษะลงช้าๆ ขณะมองฉัน

“ขอต้อนรับสู่ดินแดนเอลรอนด์ เชิญทางนี้ขอรับ”

**ก่อนหน้านี้ทางต้นฉบับใช้ชื่อดินแดนออร์แลนด์ (올란드) ตอนนี้กลายเป็นดินแดนเอลรอนด์ (엘론드) ทางผู้เขียนอาจจะพิมพ์ผิดครับ เลยขอใช้ตามต้นฉบับไปก่อน

เมื่อพูดเช่นนั้น พ่อบ้านก็พาฉันไปยังเรือนรับรองที่ตั้งอยู่ด้านหนึ่งของคฤหาสน์

เหมือนว่ามีคนแจ้งล่วงหน้าไว้แล้ว เพราะในห้องมีชาอุ่นๆ และของว่างเตรียมไว้เรียบร้อย

‘เขาคงจะต้องการพูดคุยรายละเอียดผ่านทางพ่อบ้านสินะ?’

ฉันพอจะเดาออก

น่าจะหมายความว่า ฟังเงื่อนไขของข้อตกลงก่อน ถ้าตกลงก็อยู่ต่อ ถ้าไม่ตกลงก็ออกไป

ฉันรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ที่พวกเขาวางเส้นแบ่งไว้อย่างชัดเจน

ถ้าพวกเขาทำเป็นใจดี บอกว่าจากนี้พวกเราเป็นครอบครัวกันแล้วล่ะก็ ฉันคงโยนข้อตกลงทิ้งไปพร้อมทุกอย่างนานแล้ว

“คุกกี้! ยูจิน! ข้ากินได้ไหม?”

“น่าจะได้ แต่อย่าส่งเสียงดังล่ะ”

“โอเค!”

นี่คือทั้งหมดที่เธอเห็นในสถานการณ์นี้งั้นเหรอ?

เมื่อฉันลูบหัวเธอเบาๆ ไอรีนก็พุ่งเข้าใส่คุกกี้พร้อมรอยยิ้มสดใส

“ท่านคือยูจิน ลอเรนซ์ ใช่ไหมขอรับ?”

“ใช่ครับ”

วอลเตอร์ที่มองฉันกับไอรีนสลับไปมา กล่าวขณะนั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามฉัน

เขาไม่ได้นับรวมไอรีนในฐานะส่วนหนึ่งของการเจรจาสินะ?

ฉันเหลือบมองไอรีนเผื่อไว้ ก็เห็นว่าเธอยิ้มกว้างพร้อมปากที่เต็มไปด้วยคุกกี้

เธอคงหมายความว่า เธอจะตามฉันไม่ว่าอย่างไร

ไหล่ของฉันรู้สึกหนักขึ้นอีกครั้ง

“กระผมได้ยินจากท่านไคเรนแล้ว ว่าท่านปลุกพลังเวทได้ในวัยนี้ และข้ามเส้นแห่งความตายมา… พวกเรากำลังจะได้รับใช้นายท่านผู้น่าทึ่งทีเดียว”

“กรุณาอย่าพูดแบบยกย่องเลยครับ ผมยังไม่ได้ตกลงอะไรทั้งนั้น”

“ฮะๆๆ ไม่ว่าอย่างไร ท่านก็เป็นแขกของท่านไคเรน ในฐานะพ่อบ้าน กระผมไม่อาจพูดอย่างไม่สุภาพได้”

วอลเตอร์ที่ปฏิเสธคำแนะนำของฉัน ดูเหมือนจะเลือกถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง

การพูดคุยเรื่องทั่วไปจบลงแล้ว และตอนนี้ถึงเวลาของเรื่องสำคัญ

“ก่อนหน้านี้ ท่านได้ทักทายคุณหนูแมรี่ใช่ไหมขอรับ?”

ชื่อแมรี่ ลูกสาวของไคเรนก็ถูกเอ่ยขึ้น

“เธอเป็นเด็กที่ฉลาด สดใส และถูกตรวจพบความสามารถด้านพลังเวทได้ตั้งแต่อายุแปดขวบ”

“……”

“ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังฝันอยากเป็นนายทหารเหมือนท่านไคเรน ซึ่งในฐานะพ่อบ้าน กระผมรู้สึกภูมิใจมากขอรับ”

แม้จะดูเหมือนเป็นการพูดคุยทั่วไป แต่ฉันก็สามารถรวบรวมข้อมูลได้มากมาย

เธออายุน้อยกว่าฉันสองปี

เป็นผู้มีความสามารถด้านพลังเวท

และความฝันในอนาคตก็คือการเป็นทหาร

‘ฉันพอจะเข้าใจว่าหมายถึงอะไร’

ฉันก็พอจะเข้าใจเจตนาของไคเรนแล้ว

ฉันยังเดาออกว่าเหตุใดเขาจึงพูดออกมาตรงๆ ไม่ได้

“แต่น่าเสียดายนะขอรับ ท่านไคเรน……”

“ไม่อยากส่งลูกสาวตัวเองไปแนวรบใช่ไหม?”

ฉันจึงตัดบทพูดอ้อมค้อมของพ่อบ้านแล้วกล่าวออกมา

“แต่ในเมื่อคุณหนูได้แสดงความสามารถด้านพลังเวทแล้ว เธอย่อมไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเกณฑ์ทหารได้ ใช่ไหมครับ?”

“……ไม่ผิดเลยขอรับ”

จักรวรรดิเป็นประเทศที่อยู่ในสงคราม เป็นประเทศที่มีการเกณฑ์ทหาร และแม้แต่ขุนนางก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลบัคเคนไฮม์คือขุนนางเวทแห่งจักรวรรดิที่มีภารกิจในการปราบสัตว์ประหลาดเป็นอันดับหนึ่ง

ถ้าแมรี่ปลุกพลังเวทได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ส่งเธอเข้ากองทัพ

แต่ก็มีความจริงอย่างหนึ่งที่ใช้ได้ทั้งในจักรวรรดิคัลไฮรามและเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21 — ถ้าเลี่ยงเกณฑ์ทหารได้ ก็เลี่ยงไว้ก่อน

นั่นคือเหตุผลที่ไคเรนยื่นข้อเสนอนี้ผ่านพ่อบ้าน

“คุณต้องการให้ผมลงทะเบียนเป็นบุตรบุญธรรมของพลตรีไคเรน และรับผิดชอบ ‘หน้าที่ทางทหาร’ แทนคุณหนู ใช่ไหมครับ?”

พูดอีกอย่างก็คือ ‘ช่วยเข้ารับราชการแทนลูกสาวของข้าที’

“ฮูว……”

ลมหายใจลึกๆ พวยพุ่งออกมาจากในอก

อา การหนีเกณฑ์ทหาร ธรรมเนียมอันลึกซึ้งและเก่าแก่

เมื่อเห็นสีหน้าฉันที่เริ่มเปลี่ยนไปในทันที พ่อบ้านวอลเตอร์ก็กระแอมเบาๆ

“โดยส่วนตัว… กระผมไม่คิดว่าเป็นข้อตกลงที่แย่เลยนะขอรับ”

เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของฉัน พ่อบ้านวอลเตอร์กล่าวเพิ่มเติม

“ถ้าท่านรับข้อเสนอ ยูจิน ท่านจะกลายเป็นบุตรบุญธรรมของท่านไคเรนทันที กลายเป็นขุนนางเวทของจักรวรรดิ”

“……”

“อีกอย่าง เราไม่ได้ส่งท่านไปแนวหน้าในฐานะทหารธรรมดา ที่นี่… พวกเราเตรียมจดหมายแนะนำสำหรับสถาบันการทหารของจักรวรรดิไว้แล้วขอรับ”

เมื่อพูดเช่นนั้น วอลเตอร์ก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฉัน

การคัดเลือกนักเรียนเตรียมทหารของสถาบันการทหารเยาวชนแห่งจักรวรรดิจะมีขึ้นในอีกสองปี

และในรายชื่อคำแนะนำที่เตรียมไว้สำหรับบุตรขุนนาง ก็ยังมีที่ว่างอยู่อีกหนึ่งตำแหน่ง

‘แน่นอน มันไม่ใช่ข้อตกลงที่แย่เลย’

ฐานะขุนนาง

จดหมายแนะนำเข้าสถาบันการทหารของจักรวรรดิ

และการสนับสนุนทางการเงินจากตระกูลดยุกบัคเคนไฮม์ที่ตามมาด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น หากพิจารณาถึงการพัฒนาเวทมนตร์และตราเวทที่สามารถบรรลุได้ผ่านทางนี้… ก็พูดได้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น

‘ถ้าฉันต้องการสร้างความแข็งแกร่งโดยไม่เข้าร่วมกองปฏิวัติ ฉันก็ต้องเข้ารับราชการทหารอยู่ดี’

ในจักรวรรดิ มีเพียงขุนนางและทหารเท่านั้นที่มีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการครอบครองและพัฒนาตราเวท

ถ้าฉันไปแอบฝึกเวทอยู่ลำพังที่ชนบท ก็มีแต่จะถูกชาวบ้านแจ้งความและถูกส่งตรงไปยังค่ายกักกันทางเหนือ

ถ้าอย่างนั้น การเป็นตัวแทนเกณฑ์เพียงครั้งเดียวแล้วได้รับสถานะนายทหารก็คุ้มกว่ามาก

“กระผมเข้าใจความลังเลของท่านขอรับ เพราะยังไงท่านก็ต้องไปแนวหน้าและเสี่ยงชีวิต”

ขณะที่ฉันกำลังคิดแบบนั้น วอลเตอร์ที่เข้าใจว่าฉันกำลังลังเลก็เปิดปากพูดพลางถอนหายใจเบาๆ

“เราไม่บังคับท่าน เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ท่านไคเรนกำชับให้กระผมพูดด้วย ถ้าท่านไม่สนใจ เราจะเตรียมรถไฟให้……”

“ไม่ครับ”

แต่ฉันก็พูดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ

เงื่อนไขเหล่านี้ดีกว่าที่ฉันเคยมีกับเอลซิดอร์เสียอีก

มันเป็นโอกาสที่สำคัญเกินกว่าจะปล่อยผ่านไป

“ผมจะทำครับ อย่างไรก็ตาม……”

แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่า…

“ผมขอเจรจาเงื่อนไขบางอย่าง”

ฉันจะไม่ตอบตกลงโดยง่ายดายหรอกนะ