บทที่ 23 [ฟรี]

[ข่าวด่วน: วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิ ลูพีออน เอลซิดอร์ เสียชีวิตพร้อมกับผู้นำของกองทัพปฏิวัติ!]

[ในวันที่ 21 สิงหาคม กลุ่มกบฏอำมหิตและโหดเหี้ยม นำโดยเรือเหาะชื่อกระฉ่อน ‘ลิเบอร์ตี้’ ได้กดขี่ข่มเหงประชาชนผู้บริสุทธิ์ในดินแดนเบลเกอร์]

[เคานต์ลูพีออน เอลซิดอร์ พร้อมกับอัศวินของเขา ได้ทำลายฝูงบินของกบฏจนพินาศ และได้รับชัยชนะยิ่งใหญ่ด้วยการสังหารหัวหน้ากลุ่มกบฏ อาชญากรที่ถูกตั้งค่าหัว ‘แม็กซิมิเลียน เดอ ลาสคอล’ ทว่า ผู้นำตระกูลเอลซิดอร์เองก็ไม่รอดชีวิตจากผลพวงของการต่อสู้]

[ต่อมา ศาลจักรวรรดิได้มอบตำแหน่งวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิให้แก่เคานต์เอลซิดอร์หลังเสียชีวิต เพื่อยกย่องการโค่นล้มผู้นำกบฏและการเสียสละตนเพื่อจักรวรรดิ โดยจะมีพิธีศพจัดขึ้นในเดือนธันวาคมนี้…]

“ม-ไม่ตลกเลยนะ…!”

มือของเด็กหนุ่มสั่นระริกขณะอ่านหนังสือพิมพ์

“เรื่องโกหก! ทั้งหมดมันเป็นเรื่องโกหก-!”

แม้จะอ่านซ้ำสองสามรอบ เนื้อหาในหนังสือพิมพ์ก็ยังไม่เปลี่ยน

เสียงกรีดร้องคล้ายเสียงครางดังออกมาจากปากที่กัดแน่น และหนังสือพิมพ์ของจักรวรรดิในมือเขาก็ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“เขาไม่มีทางตาย! ท่านอาจารย์ไม่มีทางตาย! จักรวรรดิกำลังโกหก!”

แผนมันสมบูรณ์แบบแล้ว

ใช้ฝูงบินอากาศเป็นเหยื่อลวง ยึดคฤหาสน์ด้วยกองกำลังเล็กระดับหัวกะทิ และลอบสังหารลูพีออน

มันคือปฏิบัติการที่พวกเขาไตร่ตรองและถกกันนับครั้งไม่ถ้วน

มันควรจะเป็นไม้ตายแรกของกองทัพปฏิวัติ ดั่งกริชสัญลักษณ์ที่ปักเข้าสู่จักรวรรดิ!

แต่ แต่ทำไม…!

“โคลด”

“จักรวรรดิกำลังเผยแพร่ข้อมูลเท็จ! พวกมันต้องจับตัวท่านอาจารย์ไว้ พวกมันพยายามหลอกเรา! เราต้องรีบจัดตั้งทีมช่วยเหลือ…”

“โคลด-!”

ชายหนุ่มในชุดสูทเอ่ยขึ้นต่อหน้าโคลดผู้ทรุดฮวบ

“เนื้อหาในหนังสือพิมพ์คือเรื่องจริง”

“พูดอะไรน่ะ! แม้แต่พี่แรนดัลเองก็…”

“เราได้รับข่าวจากสายลับของเรา กองทัพจักรวรรดิเข้าไปในแคว้นและเก็บศพของแม็กซิมไว้แล้ว”

“…!”

แรนดัล คลาร์ก

เขาคือหนึ่งในพ่อค้าที่สนับสนุนกองทัพปฏิวัติอย่างลับ ๆ และเป็นผู้รับผิดชอบในการรวบรวมข่าวกรองของปฏิบัติการครั้งนี้

“เจ้าต้องยอมรับมัน แม็กซิม… ตายแล้ว”

“เป็นไปไม่ได้!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โคลดก็กุมศีรษะและทรุดลงกับพื้น

เขาควรจะไปกับพวกเขา

เขาควรกลับไปยังปราสาทเอลซิดอร์ด้วยกัน และชกหน้าลูพีออนจอมชั่วนั่น

เขาควรฉีกปีศาจน้อยตนนั้นให้แหลกด้วยมือของตนเอง—เจ้าปีศาจนั้นที่ทำให้เขารู้สึกหมดหนทางถึงเพียงนี้!

ถ้าเขาทำแบบนั้น

ถ้าเขาสามารถชักจูงให้แม็กซิมิเลียนไปด้วยกันได้ บางที…!

“ตั้งสติหน่อย โคลด”

ขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความรู้สึกผิด มือใหญ่มั่นคงก็กดลงบนบ่าโคลด

ชายร่างยักษ์ผู้มีเครารุงรัง วาร์ค เออร์กอน

ตรงกลางแขนที่แข็งแกร่งเหมือนเหล็กของเขาสลักตราเวทโลหะอยู่

“รองผู้บัญชาการวาร์ค…”

“เจ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ของวีรบุรุษที่แม็กซิมเลือกด้วยตนเอง ถ้าแม้แต่เจ้าดูอ่อนแอเช่นนี้ แล้วใครกันที่สมาชิกของเราจะเชื่อถือ?”

“……”

ถ้อยคำนั้นถาโถมอย่างหนัก

โคลดมองไปยังตราเวทที่สลักอยู่บนแขนของเขา

‘ปีกสีแดง’ ตราเวทของโคลดที่แม็กซิมิเลียนสร้างขึ้นด้วยตัวเองโดยสกัดแก่นแท้ของ ‘ปีกสีชาด’

มันคือตราเวทแรกที่กองทัพปฏิวัติสร้างขึ้นเอง และจะกลายเป็นอาวุธมาตรฐานของจอมเวทในกองทัพปฏิวัติ

“อย่าลืม เจ้าเป็นจอมเวทที่อายุน้อยและมีพรสวรรค์ที่สุดของพวกเรา จะพูดว่าชะตากรรมของกองทัพปฏิวัติในยุคของเจ้านั้นอยู่ในมือเจ้าก็ไม่เกินเลยนัก”

“……”

“หากเจ้าตัดสินใจจะมีชีวิตเป็นวีรบุรุษ ก็อย่าหันหลังให้กับความรับผิดชอบนั้น เข้าใจหรือไม่?”

ด้วยคำแนะนำอันแน่วแน่ของวาร์ค โคลดค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

วาร์คคือหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกองทัพปฏิวัติร่วมกับแม็กซิมิเลียน

บางทีเขาอาจเป็นคนที่ได้รับผลกระทบจากการตายมากที่สุดก็ได้

‘คนอย่างเขายังอดกลั้นความแค้นไว้ได้ แล้วเราล่ะ…’

โคลดตำหนิตัวเองในใจ ก่อนจะก้มหัวลงอย่างช้า ๆ

“ครับ ลุงวาร์ค ขอโทษครับ”

แต่ความเงียบนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน แรนดัลที่ฟังบทสนทนาอยู่ก็พูดแทรกบรรยากาศตึงเครียดระหว่างทั้งสอง

“ไม่จำเป็นต้องเสียใจขนาดนั้นหรอก โคลด แค่เจ้าทำหน้าที่ในตำแหน่งของเจ้าให้ดีก็พอแล้ว”

ขณะพูด แรนดัลก็เหลือบตามองวาร์ค

“ใช่ไหม วาร์ค?”

เจ้าจะไม่คิดว่ากำลังโยนภาระหนักเกินไปให้คนที่เพิ่งเข้าร่วมกองทัพปฏิวัติหรือ?

ภายใต้แรงกดดันเงียบ ๆ นั้น แม้แต่วาร์คก็ต้องผ่อนลง

“…ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ เจ้าคงเจ็บปวดไม่น้อย”

ถ้าฝืนไปมากกว่านี้แล้วโคลดพังทลายจริง ๆ มันจะไม่อาจย้อนกลับได้

คิดเช่นนั้น มาร์กจึงส่งโคลดกลับห้องไป

“แล้วจากนี้จะเอายังไง?”

หลังจากแน่ใจว่าโคลดจากไปแล้ว

แรนดัลที่สีหน้าเปลี่ยนไปถามวาร์คซึ่งยืนกอดอกอยู่

แม้แม็กซิมจะกำหนดให้โคลดเป็นผู้สืบทอด แต่การให้โคลดนำกองทัพปฏิวัตินั้นต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยห้าปี

ในกองทัพปฏิวัติปัจจุบันที่สูญเสียผู้นำไป มีเพียงรองผู้บัญชาการวาร์คเท่านั้นที่สามารถนำได้

“แล้วยังไงอีก?”

“พิธีศพ ใครดูก็รู้ว่าเป็นกับดักของจักรวรรดิ”

ขณะที่แรนดัลพูดพลางเก็บเศษหนังสือพิมพ์ วาร์คก็กัดฟันแน่นด้วยความเคียดแค้น

“เราจะไปแล้วทำให้มันพินาศ”

ความเกลียดชังและโทสะที่พยายามกดไว้ก็เริ่มรั่วไหลออกมา

แม้จะเป็นการตัดสินใจจากอารมณ์ชัดเจน แต่แรนดัลก็ไม่มีเจตนาจะหยุดวาร์ค

‘พิธีศพของลูพีออนคือการประกาศสงครามของจักรวรรดิต่อกองทัพปฏิวัติ หากเราปล่อยให้มันผ่านไปเฉย ๆ กองทัพปฏิวัติก็จะถูกมองว่าเป็นพวกขี้ขลาดที่เพิกเฉยต่อการตายของผู้นำแล้วหนีไป’

นั่นแหละคือสิ่งที่จักรวรรดิต้องการ

จุดประสงค์ของพวกมันคือการล่อให้เศษเสี้ยวของกองทัพปฏิวัติออกมาด้วยการจัดพิธีศพของลูพีออนให้ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้

นั่นคือยุทธวิธีที่พวกหมูที่นั่งอยู่บนบัลลังก์จักรวรรดิชอบใช้กันนัก

อย่างไรก็ตาม…

“พวกเราเสียสหายไปมากแล้ว แม้จะบุกเข้าไปในสถานที่จัดพิธีศพ ข้าก็ยังสงสัยว่าจะเหลืออาสาสมัครอีกเท่าไร…”

จิตใจของแรนดัลเริ่มสับสน

พวกเขาได้สูญเสียจอมเวทชั้นแนวหน้าไปจำนวนมากจากการโจมคฤหาสน์เอลซิดอร์

หากต้องเสียสหายมากกว่านี้ เสียจอมเวทที่อยู่ที่นี่มากกว่านี้ มันจะเท่ากับเป็นการสูญเสียกำลังรบส่วนใหญ่ของกองทัพปฏิวัติ

“ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น”

แต่นั่นเป็นเพียงช่วงสั้นๆ

วาร์คพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบพลางมองจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่ตรงมุมโต๊ะ

“ทันทีที่ได้ยินว่าแม็กซิมตาย พวก ‘ผู้สนับสนุน’ พวกนั้นก็ติดต่อเรามาอย่างยินดี”

จดหมายฉบับนั้นถูกพิมพ์ด้วยแท่นพิมพ์กลไก แตกต่างจากรูปแบบของจักรวรรดิ

เมื่อเห็นมัน แรนดัลก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ

“วาร์ค อย่าบอกนะว่าผู้สนับสนุนพวกนั้นคือ…!”

“เราหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้ และการสูญเสียสหายยิ่งต้องหลีกเลี่ยงมากกว่า งั้นก็เหลือแค่ทางเลือกเดียวเท่านั้น”

พูดจบ วาร์คก็ฉีกซองจดหมายออกแล้วร่ายพลังเวทใส่ลงไป

ที่มุมหนึ่งของจดหมายมีตราประทับของสาธารณรัฐเวสเทรน

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“เฮ้อ……”

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ

ขณะมองทุ่งรกร้างและรังสัตว์ประหลาดผ่านหน้าต่างรถไฟ ฉันพยายามสงบจิตใจอันสับสนของตัวเอง

“โชคดีที่มีร้านเสื้อผ้าอยู่ในเบลเกอร์ เราคงให้เธอเข้าไปในคฤหาสน์ในสภาพนั้นไม่ได้หรอก”

“ค-ค่ะ……”

สิ่งที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้คือเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวกับสายเอี๊ยม กางเกงขาสั้น และรองเท้าบู๊ต ซึ่งเป็นชุดที่เด็กขุนนางมักใส่กัน

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตสิบปีของฉันที่ได้ใส่เสื้อผ้าราคาแพงขนาดนี้

“ยูจิน รู้สึกแปลกๆ แฮะ มันเกะกะ”

“ข้าก็เหมือนกัน”

ไอรีนที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยดึงชายกระโปรงระบายของตัวเองด้วยความรู้สึกไม่สบาย

แต่เหตุผลที่ฉันรู้สึกไม่สบายตัว ไม่ได้เป็นแค่เพราะยังไม่ชินกับเสื้อผ้า

“รีบชินไว้จะดีที่สุด พอเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ข้าต้องแนะนำพวกเจ้ากับสมาชิกในครอบครัว แล้วก็มีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”

ไคเรนพูดพลางมองฉันกับไอรีนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

เหตุผลที่ฉันรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์นี้ ก็เป็นเพราะผู้ชายคนนี้

‘ทุกอย่างมันดูราบรื่นเกินไป’

เขาไม่ได้เรียกร้องตราเวทของเอลซิดอร์จากฉัน

แม้ตอนที่ฉันหยิบแขนของเอลซิดอร์ออกมาให้ดู เขาก็แค่โบกมือปัดไป

แถมยังช่วยปกปิด ‘ปีกสีชาด’ ที่ฉันขโมยมา แล้วยังรับฉันกับไอรีนเป็นบุตรบุญธรรมอีก

เงื่อนไขพวกนี้ใจดีเกินกว่าที่ฉันจะคาดคิดได้

‘แต่สิ่งที่สำคัญคือ……’

ฉันขมวดคิ้วขณะมองหน้าไคเรนที่กำลังหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา

‘ทำไมไคเรนถึงแสดงความใจดีกับฉันขนาดนี้?’

บุคลิกของไคเรนตามที่แสดงในเกมนั้นเป็นกลาง

เขาไม่ใช่ตัวร้ายที่ชั่วร้ายอย่างลูพีออน แต่ก็ไม่ใช่คนดีอย่างอ็อตโตจากเกรย์ควอเตอร์

คนอย่างเขาจะรับคนเร่ร่อนอย่างฉันมาเป็นบุตรบุญธรรมทำไม?

ขณะที่ฉันกำลังครุ่นคิดว่าจะเจรจาเรื่องการปฏิบัติตัวกับฉันในอนาคตอย่างไร เขาก็พูดขึ้นมาลอยๆ

ฉันไม่สามารถเดาเจตนาของเขาได้เลย

“เจ้าดูมีพิรุธตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ ไม่พอใจที่ได้เป็นบุตรบุญธรรมของข้ารึไง?”

“ไม่ครับ ผมไม่ได้ไม่พอใจ แค่………”

เอาเถอะ พูดอ้อมค้อมไปก็ไม่มีประโยชน์

พูดตรงๆ เลยดีกว่า

“ผมซาบซึ้งในความเมตตาของท่าน แต่ผมก็แค่คนเร่ร่อนที่ไม่มีอะไรเลย แสดงความเมตตากับคนอย่างผมแบบนี้… ผมไม่เข้าใจครับ ท่านต้องการอะไรจากผมกันแน่? พูดมาตรงๆ เถอะครับ”

เมื่อฉันพูดแบบนั้น ก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากหลังหนังสือพิมพ์

“ทำไมล่ะ? คิดว่าข้าจะมอบภารกิจลอบสังหารให้เจ้าเหมือนเคานต์ลูพีออนหรือไง?”

“…ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ยังจะรู้สึกสบายใจกว่าอีก”

ไคเรนได้ค้นคฤหาสน์เอลซิดอร์ไปหมดแล้ว และตรวจสอบเอกสารภายในทุกประเภท

เขาต้องรู้ตั้งนานแล้วว่าฉันเคยใช้ชีวิตแบบไหน และทำอะไรมาบ้าง

นั่นยิ่งทำให้มันไม่มีเหตุผลมากเข้าไปอีก

ไม่ใช่เป็นผู้สนับสนุน แต่ให้ไปเป็นบุตรบุญธรรม?

จะให้ฉันทำงานบัดซบแบบไหนกัน ถึงได้เสนอเงื่อนไขแบบนี้?

“ไม่ต้องกังวลมากนักหรอก เรื่องนี้น่าจะเป็นข้อตกลงที่ดีสำหรับเจ้าด้วยเหมือนกัน”

“ข้อตกลงที่ดี……”

ไคเรนมองฉันจากหลังหนังสือพิมพ์

มันไม่ใช่สายตาที่ใครจะใช้มองเด็กอายุสิบขวบเลย

‘เขาเป็นขุนนางที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา’

เขาไม่ดูถูกฉันเหมือนลูพีออน และไม่สงสารฉันเหมือนแม็กซิมิเลียน

ท่าทีของเขาคือการปฏิบัติต่อฉันในฐานะคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

นั่งโต๊ะเดียวกัน สนทนากันอย่างเท่าเทียม

ช้าๆ ทีละนิด ฉันก็เริ่มจะชอบชายที่ชื่อไคเรนคนนี้เข้าแล้ว

แต่ก็ไม่ควรไว้ใจเขาโดยไม่ระวังแน่นอน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—

ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูรถไฟดังขึ้น แล้วทหารคนหนึ่งก็ปรากฏตัว

“รายงานครับ ท่านพลตรี เรากำลังจะเข้าสู่เขตแดนออร์แลนด์แล้วครับ”

“ทราบแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม”

ไคเรนโบกมือให้ทหารคนนั้นแล้วลุกขึ้น

ขณะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นพร้อมกับจับมือไอรีนเพื่อตามเขาไป

“หือ?”

ฉันหันไปมองหนังสือพิมพ์ที่ไคเรนอ่านอยู่จนถึงเมื่อครู่

โฆษณาชวนเชื่อที่จัดทำโดยราชสำนักจักรวรรดิ

มันรายงานเกี่ยวกับการเสียชีวิตของลูพีออน และกำหนดการจัดพิธีศพ

“ธันวาคมงั้นเหรอ”

ฉันพอจะเดาเจตนาเบื้องหลังของพิธีศพนี้ได้ดี

เมื่อข่าวการตายของแม็กซิมิเลียนถูกประกาศ กองทัพปฏิวัติต้องกำลังสับสนอลหม่านแน่

‘พิธีศพจะมีในอีกสามเดือนข้างหน้า ถ้าแม็กซิมิเลียนตายไปแล้ว ผู้บัญชาการในตอนนี้ก็น่าจะเป็นวาร์ค’

พวกเขาต้องโจมตีพิธีศพแน่นอน

ขณะที่ฉันคิดเช่นนั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับข้อความที่เขียนไว้ตอนท้ายของหนังสือพิมพ์

[นอกจากนี้ พระราชวังจักรวรรดิได้ประกาศว่าพิธีศพในครั้งนี้ จะทรงเป็นประธานโดยจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์และทรงอำนาจแห่งจักรวรรดิคัลไฮราม จักรพรรดิคัลไฮรามที่ 2]

[นี่จะเป็นการปรากฏพระองค์ต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกนับตั้งแต่พิธีราชาภิเษก แสดงให้เห็นถึงความโศกเศร้าอย่างใหญ่หลวงของประชาชนจักรวรรดิที่ต้องสูญเสียวีรบุรุษ……]

“…จักรพรรดิจะเสด็จมาด้วยตัวเอง?”

จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิจะเสด็จมาด้วยพระองค์เอง

ในงานที่อันตรายอย่างยิ่ง ที่กองทัพปฏิวัติจะต้องมาปรากฏตัวอย่างแน่นอน

ขณะอ่านบทความนั้น ฉันก็รู้สึกถึงลางร้ายแล่นวาบขึ้นมาในใจ

จักรพรรดิจะเสด็จออกสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พิธีราชาภิเษก

กองทัพปฏิวัติที่หมายหัวจักรพรรดิ

และขุนนางที่แสร้งทำเป็นไม่เห็น

นี่มัน…

‘นี่มันเหมือนกับตอนที่ 1 ไม่มีผิด!’

ทุกสถานการณ์เหมือนกันกับตอนที่ 1 ของ [Revolution Empire] เป๊ะ

จักรพรรดิที่ควรจะปรากฏตัวในพิธีเฉลิมฉลองชัยชนะอีกห้าปีข้างหน้า กำลังจะมาปรากฏตัวตอนนี้

แม็กซิมิเลียนและลูพีออน

การตายของสองคนนั้นได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์เดิมไปแล้ว

“ยุ่งเหยิงชะมัด”

ตัวสถานการณ์เองนั้นยอดเยี่ยมมาก

เพราะประวัติศาสตร์ถูกเปลี่ยน นั่นหมายความว่าชะตากรรมของฉันในฐานะตัวเอกก็เปลี่ยนไปด้วย

แต่ฉันก็ขมวดคิ้ว

ถ้าความคิดของฉันถูกต้อง

ถ้าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในพิธีศพ เหมือนกับตอนที่ 1 ของต้นฉบับทุกประการ…

“ไม่มีเวลาแล้ว”

พิธีศพในอีกสามเดือนข้างหน้า

ที่นั่น จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิคัลไฮรามจะถูกลอบสังหาร