บทที่ 20 [ฟรี]

ปัง–!

เปลวเพลิงที่พุ่งออกจากปากกระบอกปืนเผาผลาญเศษน้ำแข็งที่พุ่งเข้ามาในทันที

อานุภาพที่รุนแรงเกินต้าน ทำลายเวทระดับผู้บัญชาการอัศวินได้อย่างง่ายดาย

เป็นพลังที่คู่ควรกับชื่อ ‘เปลวเพลิงที่แผดเผาจักรวรรดิ’ อย่างแท้จริง

‘มาแล้ว!’

ทว่า แทนที่จะประหลาดใจในพลังนั้น ฉันกลับรีบถอยตัวเองออกมาเพื่อเตรียมรับการโจมตีถัดไป

สำหรับสัตว์ประหลาดมีชื่ออย่าง เบน เฮอร์เคส ที่ฉันรู้จัก

ไม่มีทางที่เขาจะตายเพียงแค่การโจมตีเดียวแบบนี้แน่

ฟึ่บ–!

“คึ่ก?!”

ดาบของเบนฟันผ่านจุดที่ฉันยืนเมื่อครู่อย่างฉิวเฉียด

การโจมตีครั้งที่สองตามมาอย่างไม่ชักช้า

อย่างไรก็ตาม การหลบครั้งแรกก็เพียงพอให้ฉันตั้งหลักตอบโต้ได้

ผัวะ–! แคร่ก!

หลังจากเตะดาบของเขาออกไป ฉันก็ตีมือของเบนที่พยายามคว้าคอเสื้อฉัน

รูปแบบการต่อสู้หลักของเบนคือการประชิดตัว ใช้รูปร่างและพละกำลังเฉพาะตัวของเขา

หากถูกมือคู่นั้นคว้าได้เพียงครั้งเดียว เขาก็จะบดขยี้กะโหลกของฉันทันที

“เจ้าโยนคารินให้กับสัตว์ประหลาดตัวนั้น”

เบนกล่าวระหว่างที่เราปะทะกันระยะประชิด

“รู้ไหมว่าเธอคนนั้นชื่นชมเจ้ามาก? ข้าได้ยินว่าเธอยังมีแผนอนาคตที่น่าคาดหวังทีเดียว”

มันเป็นข่าวใหม่สำหรับฉัน แต่ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

สมองของเธอถูกตราแห่งการควบคุมแทรกซึมไปแล้ว

ฉันช่วยเธอไม่ได้ และเธอก็ไม่มีคุณค่ามากพอที่จะช่วยไว้หรือนำมาใช้ประโยชน์

มันอาจจะสะเทือนใจเล็กน้อยที่เธอเรียกชื่อฉันก่อนตาย แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของฉันอีกต่อไป…

“ยูจิน”

ระหว่างคิดแบบนั้น ฉันก็รู้ตัวว่า

“มัวทำอะไรอยู่ถึงปล่อยให้สงครามประสาทเล่นงาน?”

“…!”

ใช้เวลาสี่ประโยคเพื่ออธิบายเหตุผลในการฆ่า

ดูท่าฉันจะยังเหลืออารมณ์มากกว่าที่คิด

ผัวะ–!

หมัดของเบนกระแทกเข้าท้องฉันอย่างเต็มแรง

เวรแล้ว

ทำไมใช้หมัดแต่เสียงมันเหมือนโดนกระบองตีวะ?

“คึลุก! แค่ก, อุแหวะ…! แค่ก…!”

หลังจากถูกซัดกระเด็นจนล้มคว่ำ ฉันก็พยายามกลั้นอาเจียนอย่างเต็มที่

หมัดของเบน – ไม่ว่าจะโดนกี่ครั้ง ฉันก็ไม่สามารถชินกับมันได้เลย

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเบนจะประหลาดใจกับการกระทำต่อไปของฉันพอสมควร เพราะเขาเตรียมท่าทางใหม่ด้วยความสนใจ

“ลุกขึ้นมาได้ทันที ทนทานขึ้นเยอะนี่”

“ก็ใช่ ขอบคุณใครบางคนล่ะนะ”

ฉันยกปืนขึ้นเล็งไปทางเบนด้วยรอยยิ้มเหยียด

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีนัก

‘นี่มัน… อันตราย…!’

บาดแผลจากหมัดของเบนไม่ใช่ปัญหาใหญ่

อืม ก็เอาเข้าจริงมันก็เป็นปัญหาใหญ่อยู่หรอก แต่ไม่ใช่สิ่งสำคัญตอนนี้

‘พลังเวทของฉันเริ่มหมดแล้ว’

แค่ใช้ตราเวทครั้งเดียวก็กินพลังเวทที่สะสมไว้ถึง 20%

ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ ฉันรับมือกับการใช้พลังเวทของ ‘ปีกสีชาด’ ไม่ไหว

‘ก็พอคิดดูก็สมเหตุสมผลล่ะนะ’

ร่างของเด็กอายุสิบขวบ

วงจรเวทยังไม่สมบูรณ์ และระบบพลังเวทยังไม่พัฒนา

ร่างกายบอบบางแบบนี้ติดตั้งตราเวทระดับสูงสุดในโลกนี้เข้าไป

มันก็เหมือนเอาเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ไปใส่ในตัวถังซูเปอร์คาร์แล้วเหยียบคันเร่งสุด

เครื่องยนต์รับไม่ไหว และรถก็วิ่งไม่ได้เต็มที่

‘ถ้าเป็นเกมล่ะก็ คงเรียกได้ว่าเป็นการจับคู่ที่แย่ที่สุด’

ความคิดนั้นทำให้ฉันหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว

ถ้าสามารถเติบโตโดยปรับให้มีประสิทธิภาพสูงสุดได้ล่ะก็ คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้

คิดแบบนั้น ฉันก็ประเมินปริมาณพลังเวทที่เหลืออยู่

‘ใช้เวทได้อีกประมาณสามครั้ง… มากกว่านั้นพลังเวทจะหมดโดยสมบูรณ์’

สถานะผิดปกติที่ฉันเคยประสบเมื่อสองปีก่อนตอนสู้กับแก๊งของซอล – การหมดแรงเพราะขาดแคลนพลังเวท

แต่สถานการณ์ตอนนี้ต่างออกไป

ไม่มีโรงพยาบาล ไม่มีหมอใจดี

ถ้าฉันล้มตอนนี้ก็คือตาย

คลิก–

‘ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะ’

ฉันนึกถึงการปะทะกับเบนเมื่อครู่

การปะทะหนึ่งครั้ง และการซุ่มโจมตี

เวทของเบนไม่สามารถลบล้างเวทของฉันได้ เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากสู้ประชิด

‘ในด้านความเร็ว พละกำลัง และความอึด เบนเหนือกว่าฉันอย่างท่วมท้น อย่างไรก็ตาม…!’

องค์ประกอบเดียวที่ฉันเหนือกว่า – อานุภาพการโจมตี

ดังนั้น สิ่งที่ฉันต้องทำก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

‘ศึกสายฟ้าแลบโดยใช้อานุภาพที่เหนือกว่าแบบขาดลอย’

ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทุ่มทุกอย่างในหนึ่งจังหวะแลกกันตัดสิน

หลังจากตัดสินใจเช่นนั้น ฉันก็เรียกพลังเวทจากภายในร่างกายออกมาให้ได้มากที่สุด

ตุบ-!

“?!”

เมื่อฉันก้าวไปข้างหน้าพร้อมชูมีดสั้นขึ้น เบนก็ดูเหมือนจะตกใจอย่างไม่คาดคิด

แต่ก็แค่นั้นเพียงชั่วครู่

ราวกับจะบอกว่าเขาจะไม่หลบเลี่ยงการปะทะ เขารับการโจมตีของฉันด้วยรอยยิ้มจางๆ

แกร๊ง! แกร๊ง-! แกร๊ง-แกร๊ง–!

การต่อสู้ระยะประชิดดำเนินต่อเนื่องโดยไม่มีหยุด

ฉันฟันมีดสั้นอย่างสิ้นหวังเพื่อหาช่องว่างของเบน และเบนก็ปัดป้องมันอย่างชำนาญด้วยแขนและขา

อย่าถามว่าทำไมการปัดป้องมีดด้วยแขนขาถึงมีเสียงโลหะกระทบกัน

แม้แต่ฉันที่กำลังสู้ก็ยังไม่เข้าใจเลยสักนิด

“เจ้าใจร้อนเกินไป ยูจิน การต่อสู้ระยะประชิดกับจอมเวทแห่งเอลซิดอร์เนี่ยนะ?”

ในตอนนั้นเอง

พร้อมกับคำพูดสั้นๆ นั้น ตราเวทที่สลักอยู่บนแขนขวาของเบนก็ทำงาน

แคร่ก-!

สิ่งที่ฉันรู้สึกได้ตอนนั้นคือความเย็นที่เหมือนจะฉีกเนื้อหนัง

เมื่อมองไปที่พื้น ดินรอบๆ เบนเริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็งอย่างช้าๆ

“นี่มัน…!”

“นี่คือเทคนิคที่อัศวินแห่งเอลซิดอร์ใช้กัน เดิมทีข้าเป็นคนคิดค้นมันขึ้นมาเอง”

ไม่ใช่แค่เพียงอากาศและพื้นดินที่เย็นลง

ความเย็นนั้นแทรกซึมเข้ามาในร่างกายฉันในทันที และความเร็วในการโจมตีก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ช่องว่างเล็กๆ ที่เกิดขึ้นนั้น

เบนไม่พลาด

“จบแล้ว”

หมัดของเบนเหวี่ยงออกมาเต็มแรงพุ่งเป้าไปที่ช่องท้องของฉันและ

ตุบ–!

ร่างของฉันขึ้นถูกยกขึ้นด้วยหมัด เหมือนโดนบดขยี้อวัยวะภายใน

…ไม่สิ

มันควรจะโดนบดขยี้ไปแล้ว

“จับได้แล้ว”

ฉึบ-!

“?!”

เมื่อมีดสั้นแทงเข้าไปที่แขนของเบน สีหน้าของเขาก็ปรากฏความสับสน

ทั้งที่รับการโจมตีของเขาเข้าตรงๆ แต่ฉันกลับยังมีชีวิตอยู่

ฉันรอดมาได้ยังไง?

อวัยวะภายในของฉันควรจะถูกทำลายหมดสิ้นไม่ใช่หรือ?

เนื้อหาของความคิดเขาชัดเจนแจ่มแจ้ง

แชะ-

ฉันจับปืนไว้ในมือขวาที่ว่าง

‘เฮอเรซี่ (นอกรีต)’

ไอเท็มเฉพาะของแม็กซิมิเลียน ผลของมันคือ เมื่อสวมใส่จะยกเลิกโทษการใช้งาน ‘ปีดสีชาด’ และยังมีความสามารถในการฟื้นฟูในทันที

ผ่านการโจมตีของเบนเมื่อครู่ ฉันตระหนักว่าผลเหล่านี้กำลังถูกนำมาใช้กับฉันผ่านการต่อสู้ระยะประชิด ฉันล่อให้เขาโจมตีและคว้าโอกาสไว้ได้

ความสามารถฟื้นฟูในทันทีที่ทำงานขึ้นเมื่อหมัดของเบนบดขยี้อวัยวะภายในของฉัน

มันเปลี่ยนทิศทางของการต่อสู้นี้

“ข้าบอกแล้วว่าความทนทานของข้าดีขึ้นใช่ไหม? ท่านหัวหน้า?”

“…!”

มองใบหน้าของเบนที่ยังไม่ฟื้นจากความตกใจ ฉันพึมพำเบาๆ

“นั่นน่ะ โกหก”

พร้อมกับคำนั้น ฉันเหนี่ยวไกปืน

ปัง-!

ฉันปลุกพลังเวทเร็วกว่าผลงานต้นฉบับถึงเจ็ดปี

ฉันเพิ่มขีดความสามารถของพลังเวทอย่างสิ้นหวัง และปรับวงจรเวทให้เหมาะสมที่สุดเท่าที่ความรู้ทั้งหมดที่มีจะทำได้

สองปีที่อดทนและกัดฟันฝ่ามา

ฉันเททุกอย่างนั้นลงในช่วงเวลานี้เพียงครั้งเดียว

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“เดี๋ยว… นั่นหมายความว่ายังไงกันแน่?”

ภายในรถไฟหุ้มเกราะที่มุ่งหน้าไปยังดินแดนเบลเกอร์

หลังได้ยินรายงานจากนายทหารคนหนึ่งหลังอ่านรายงานแบบรหัส ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบก็ทำบุหรี่หลุดจากปาก

“สัญญาณพลังเวทของเคานต์เอลซิดอร์หายไป? เรื่องนี้จริงเหรอ?”

ชื่อของเขาคือ ไคเรน บัคเคนไฮม์

บุตรชายคนที่สี่ของดยุกแห่งบัคเคนไฮม์ เป็นผู้บัญชาการกองพลที่ 72 ของจักรวรรดิซึ่งประจำการที่แนวหน้าเขตตะวันออก

“เป็นความจริงครับ ท่านพลตรี การสื่อสารพลังเวทจากหน่วยอัศวินเพิ่มจำนวนสูงขึ้น และบรรยากาศก็กระสับกระส่าย”

“อืม…”

ได้ยินรายงานจากเจ้าหน้าที่ ไคเรนขบคิดพร้อมใช้มือประคองคาง

‘เกิดอะไรขึ้นกับงูพิษนั่นงั้นเหรอ?’

เดิมที การสำรวจดินแดนรกร้างทางตะวันออกเป็นปฏิบัติการร่วมระหว่างเอลซิดอร์และบัคเคนไฮม์

หากจะพูดให้แม่นยำกว่านั้น มันคือปฏิบัติการร่วมระหว่างลูพีออน ผู้บัญชาการสูงสุดของกองพลเวทจักรวรรดิ และไคเรน ผู้บัญชาการกองพลที่ 72

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสอง ซึ่งต้องร่วมกันบุกเบิกดินแดนรกร้างทางตะวันออก กลับตึงเครียดอย่างยิ่ง

[เป้าหมายสูงสุดของการสำรวจคือการกำจัดสัตว์ประหลาดที่ตั้งรกรากในดินแดนรกร้าง และกองพลเวทเป็นศูนย์กลางของการต่อสู้กับสัตว์ประหลาด กองพลที่ 72 ควรปฏิบัติตามคำสั่งของเรา]

[เป็นทหารราบของกองพลที่ 72 ไม่ใช่กองพลเวท ที่คอยรักษาแนวหน้าฝั่งตะวันออก และแนวส่งกำลังหนุนที่สร้างในดินแดนรกร้างก็เกิดจากเลือดของทหารเรา หากอยากรักษาฐานที่มั่นในแนวหน้า กองพลเวทควรหยุดการปฏิบัติการตามอำเภอใจและสนับสนุนการดำเนินการของกองพลที่ 72]

ความเห็นที่แตกต่างกันเพียงเล็กน้อยในระหว่างการประชุม

อย่างไรก็ตาม เมื่อความขัดแย้งดำเนินต่อไป ความแตกต่างนั้นก็ปะทุเป็นศึกศักดิ์ศรีระหว่างกองพลเวทกับกองพลที่ 72

[พวกที่ไม่ตื่นพลังซึ่งไม่สามารถทำอะไรกับสัตว์ประหลาดได้คิดจะบัญชาการพวกเรางั้นเหรอ? อย่าตลกน่า]

[พวกที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากพึ่งการคุ้มกันจากพวกที่ไม่ตื่นพลัง พูดอะไรไร้สาระกัน?]

เมื่อเวลาผ่านไป ความขัดแย้งนี้ก็กลายเป็นความขัดแย้งเชิงอารมณ์ระหว่างผู้ที่ตื่นพลังและผู้ที่ไม่ตื่นพลัง และสุดท้าย ทั้งสองฝ่ายที่อยู่แนวหน้าตะวันออกก็กลายเป็นศัตรูกันถึงขั้นต้องคอยสอดแนมการสื่อสารของอีกฝ่าย

ในระหว่างนั้นเอง กองอัศวินเอลซิดอร์และกองพลเวทก็ถอนกำลังออกอย่างกะทันหัน

ไคเรน ผู้บัญชาการกองพลที่ 72 กำลังมุ่งหน้าไปยังดินแดนเบลเกอร์เพื่อประท้วงการตัดสินใจนี้

“น่าหงุดหงิดนัก ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่กลยุทธ์แย่งการควบคุมแนวหน้า แต่กลับมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ…”

“ท่านพลตรี ข้างหน้า! มองตรงนั้นครับ!”

ในขณะที่ไคเรนนั่งคิดอยู่ในห้องรับรองพิเศษ เจ้าหน้าที่ริกก็เรียกเขา

“ซากพวกนั้นเป็นของกองทัพปฏิวัติ…!”

“ว่าไงนะ? กองทัพปฏิวัติ?”

เมื่อมองไปยังจุดที่เจ้าหน้าที่ชี้ ไคเรนก็เบิกตากว้าง

เพราะเขาเห็นซากเรือเหาะมากมายของกองทัพปฏิวัติตกกระจัดกระจายรวมกันอยู่

และลำเรือสีดำที่โผล่ออกมาจากกองเศษเหล็กนั้น

ฝูงบินเรือเหาะอันเลื่องชื่อของกองปฏิวัติ

ลิเบอร์ตี้ ซึ่งเป็นเรือปืนใหญ่ของฝูงบินนั้นนอนคว่ำอยู่บนพื้นราวกับขยะ

“รูปลักษณ์ประหลาดแบบนั้น… โดนเวทยิงตกแน่ๆ”

มันเป็นเพียงชั่วขณะเดียวที่เขาตัวสั่นกับพลังมหาศาลที่สามารถจัดการฝูงบินเรือเหาะของกองทัพปฏิวัติได้เหมือนของเล่น ทั้งที่มันไม่สะทกสะเทือนต่อการป้องกันทางอากาศทั่วไป

ไคเรนเห็นควันลอยขึ้นจากดินแดนเบลเกอร์

ดูจากตำแหน่งแล้ว ต้นตอของควันคือคฤหาสน์เอลซิดอร์ที่ตั้งอยู่ใจกลางดินแดน

จากรายงานของเจ้าหน้าที่ เป็นที่แน่ชัดว่าเกิดเรื่องบางอย่างกับเอลซิดอร์

“ริก”

“ครับ ท่านพลตรี!”

หลังจากสรุปความคิด ไคเรนก็พูดกับเจ้าหน้าที่

“มีทหารอยู่บนรถไฟหุ้มเกราะขบวนนี้เท่าไร?”

“กองพันที่ 1, 7 และ 12 อยู่บนรถไฟครับ รวมประมาณ 1,000 นาย”

หนึ่งพันนาย

ไคเรนจัดระเบียบสถานการณ์ในหัวทันที

ฝูงบินเรือเหาะของกองปฏิวัติที่ตกลงพื้น

เหตุการณ์ของเคานต์ลูพีออน และคฤหาสน์เอลซิดอร์ที่กำลังลุกไหม้

ขนาดของกองกำลังเอลซิดอร์ที่ไม่ถูกส่งไปแนวหน้าตะวันออก

“แจ้งไปยังผู้บังคับกองพันแต่ละคน ทุกกองเตรียมพร้อมรบ ปืนใหญ่ทั้งหมดบนขบวนรถไฟบรรจุกระสุนระเบิดแรงสูงเพื่อใช้ปราบปรามในเขตเมือง และเคลื่อนตัวตามคำสั่งของผู้บัญชาการกองพล”

“ท่านพลตรี ถ้าอย่างนั้น…!”

“ใช่”

การไตร่ตรองนั้นสั้น และการตัดสินใจก็รวดเร็ว

ไคเรนสั่งการเจ้าหน้าที่ทันที

“ยืนยันการโจมตีฉับพลันของกองทัพปฏิวัติ กองพลที่ 72 จะเข้าสู่เมืองและกำจัดกองทัพปฏิวัติภายในเมือง”

พร้อมกับคำสั่งของผู้บัญชาการกองพล ปืนสนามหลายสิบกระบอกที่ติดตั้งบนรถไฟหุ้มเกราะก็ค่อยๆ เคลื่อนไหว

เมื่อเห็นเช่นนั้น ไคเรนก็ทำสีหน้าเคร่งเครียดและหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ

บึ้ม-!

เสียงระเบิดดังมาจากทิศทางของคฤหาสน์เอลซิดอร์ที่อยู่ไกลออกไป

ดูจากเสียงระเบิดและเสียงกรีดร้องที่เริ่มซาลง ดูเหมือนจะเหลือเวลาไม่มากนักแล้ว