บทที่ 11 มันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น

เมื่อสองปีก่อน ลอร์ดแมนเฟรดไม่คิดเลยว่าเขาจะพบเจอกับคนอื่นที่มีมุมมองเดียวกับเขา—คนที่รู้สึกขยะแขยงเมื่อเห็นสังคมที่มีผู้หญิงเป็นใหญ่

ในยุคก่อนที่มิติเกเฮนน่าจะจุติลงมาและเปลี่ยนแปลงโลก นำความตายและความอ้างว้างท่ามกลางการมาถึงของมานาเมื่อสามร้อยปีก่อน สังคมที่มีผู้หญิงเป็นใหญ่ไม่เคยมีอยู่มาก่อน

ปัจจุบัน มีผู้ชายเพียงไม่กี่คนในอาณาจักรแม่มดทั้งเจ็ดที่ยังคงเชื่อในค่านิยมของยุคเก่า

เป็นเรื่องแปลกที่มุมมองดังกล่าวจะปรากฏบนเด็กกำพร้าอายุ 16 ปีในสลัม ซึ่งแต่ละวันนั้นเป็นการต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อเอาชีวิตรอด เนื่องจากชาวสลัมแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงของเหลือและอาหารที่มาจากการบริจาคด้วยความสงสาร

เด็กกำพร้าอย่างวาน คงไม่สามารถมีชีวิตรอดในสลัมได้นานขนาดนี้ หากเขายังไม่เรียนรู้วิธีการเอาชีวิตรอด

แต่ถึงอย่างนั้น คนๆนั้นกลับไม่รู้อะไรเลยเมื่อเขาไปพบ

แม้ว่าลอร์ดแมนเฟรดจะไม่เชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด แต่เขาก็ไม่อาจหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ได้สำหรับข้อขัดแย้งที่มี

อย่างไรก็ตาม ลอร์ดแมนเฟรดไม่สนใจว่าวาน จะเป็นผู้กลับชาติมาเกิดหรือไม่ สิ่งที่เขาให้ความสำคัญอย่างยิ่งคือความคิดของเขาในฐานะคนที่คุ้นเคยกับสังคมที่ผู้ชายเป็นใหญ่

‘ข้าไม่แน่ใจว่าวานได้เรียนรู้อะไรในสถาบัน แต่ดูเหมือนเขาจะค้นพบวิธีที่จะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว... แต่ข้าก็ไม่รู้สึกถึงออร่าใด ๆ บนร่างกายของเขา ถึงแม่ความรู้สึกที่เขาให้ข้าคือนักรบออร่าระดับ 1 …’ ลอร์ดแมนเฟรดรำพึง

สัญชาตญาณของเขาไม่น่าจะผิด

'ถ้าเขาสามารถเติบโตต่อไปและไปถึงระดับเดียวกับผู้เชี่ยวชาญออร่าระดับ 2 ข้าควรจะแนะนำเขาให้เข้าวงการของพวกเรานะ... ' ลอร์ดแมนเฟรดเคาะนิ้วบนโต๊ะซ้ำๆระหว่างที่คิดอยู่

ครั้งหนึ่งเขาล้มเลิกความคิดนี่เมื่อวานไม่แสดงศักยภาพที่จะแข็งแกร่งขึ้นเนื่องจากร่างกายที่ไม่เหมือนใครของเขา

แต่ตอนนี้เมื่อวานแสดงศักยภาพแล้ว สิ่งต่างๆ ก็จะเปลี่ยนไปเป็นธรรมดา

“สำหรับตอนนี้ ข้าคงจะได้แต่เฝ้าดูเขาต่อไป” ลอร์ดแมนเฟรดตัดสินใจ

…

…

…

หลังจากก้าวออกไปนอกห้องของลอร์ดแมนเฟรด ความสงบของวานก็จางหายไปในขณะที่เขาค่อยๆกำหมัดแน่นด้วยความมุ่งมั่น

‘การกลายเป็นอสูรกาย คือการกลายเป็นผู้ถูกขับไล่ และจะไม่เป็นที่ยอมรับของทั้งมนุษย์และอสูร เมื่อพบเจอจะถูกล่าโดยทั้งสองเผ่าพันธุ์... หากอสูรกายประเภท ไวเวิร์น ยังคงมุ่งหน้าไปทางเหนือสู่ป่าธุลีร่วงโรย มันจะถูกฆ่าอย่างแน่นอน’

แม้ว่าวานจะไม่แน่ใจว่าจะทำอะไรได้บ้าง แต่เขาต้องไล่ตามอสูรกายประเภท ไวเวิร์น

เขาไม่สามารถปล่อยให้เอนิวส์ประสบชะตากรรมที่น่าเศร้าเช่นนี้ได้

ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้ว่าการออกจากเมืองในการเตรียมพร้องแค่นี้ก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมการให้เสร็จโดยเร็วก่อนที่จะออกไป

วานปรับลมหายใจและอารมณ์ให้คงที่ก่อนที่จะเดินลงไปที่ชั้นล่าง ทันทีที่เขามาถึงหน้าห้องหมายเลข 7 บนชั้นสาม เขาก็เปิดประตูทันที

บรรยากาศในห้องแต่งแต้มไปด้วยสีชมพูในทันทีเมื่อกริสเซลรอเขาอยู่บนเตียงในชุดนอนที่เร้าใจและเปิดเผย

“คุณมาถึงเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้” กริสเซลยิ้มอย่างมีเสน่ห์

“สุภาพบุรุษย่อมรู้ดีว่าไม่ควรปล่อยให้สตรีรอนาน” วานตอบอย่างสบายๆ ขณะที่เขาปิดประตูก่อนจะเดินเข้าไป

“สุภาพบุรุษเหรอ? ฮิฮิ ถ้าคุณว่าอย่างนั้น” กริสเซลหัวเราะเบาๆและพูดด้วยรอยยิ้มที่เย้ายวน ก่อนจะยกขาที่เนียนของเธอพาดอีกขาอีกข้างหนึ่งแล้วเชิญเขาเข้ามา

อย่างไรก็ตาม วานไม่ได้เข้าหาเธอทันที

เขากวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้องก่อนจะสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าเป็นห้องใหม่ เรียบร้อยและสะอาด ไม่มีกลิ่นแปลกๆ หรือผู้ชายคนอื่นนอกจากเขาในห้อง

“ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้เล่นไปเรื่อยในขณะที่รอผมนะ” วานกล่าว

แทนที่จะเข้าไปหากริสเซล วานกลับดึงเก้าอี้ออกมาจากใต้โต๊ะแล้วนั่งลงก่อนจะหันกลับมามองเธออย่างยั่วยุ

กริสเซลหรี่ตาของเธอทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปหาวาน ก่อนที่เธอจะค่อมตัวนั่งลงบนตักของเขาและเริ่มถอดเสื้อให้เขาเริ่มจากด้านบน

“สำหรับสุภาพบุรุษที่ว่า มีท่าทีแบบนี้ หือ? ทำให้ฉันมาหาคุณ…” กริสเซลเม้มปากก่อนจะพูดว่า “คุณคิดหรือว่าฉันจะหาผู้ชายคนอื่นหลังจากที่ได้ลิ้มรสเทคนิคของคุณแล้ว”

ทันใดนั้น กริสเซลก็ดึงหัวของวานเข้ามาใกล้จนหน้าของพวกเขาเกือบติดกัน ก่อนที่เธอจะกล่าวเสริมว่า “หลังจากที่ให้ฉันรอคุณแล้ว อย่าหวังว่าจะออกจากห้องนี้เป็นชิ้นเดียวเลย ถ้าคุณไม่ทำให้ฉันพอใจได้”

เขาสอดแขนเข้าไปใต้หว่างขาของเธอแล้วยกตัวเธอขึ้นจากตักก่อนจะอุ้มเธอกลับไปที่เตียง

“เธอไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น ผมอาจจะไม่มั่นใจในหลายๆอย่าง แต่ทักษะความเสียวของผมไม่ใช่หนึ่งในนั้นแน่นอนครับ” วานมั่นใจก่อนจะพูดว่า “ผมจะทำให้เธอร้องขอให้หยุดภายในสามน้ำเลย”

“สามน้ำ? อย่าไร้สาระ คุณคิดว่าฉันเป็นใคร—อร๊า~!”

ไม่ว่าทักษะความเสียวของวานจะดีแค่ไหนกริสเซล ก็ไม่เชื่อว่าเขาจะทำให้เธอเสร็จภายในสามยก ถ้าต้องการ เธอสามารถอยู่ได้ทั้งคืน!

อย่างไรก็ตาม จู่ๆวานก็โจมตีจุดที่กระตุ้นอารมณ์บนหลังของกริสเซล และส่งความรู้สึกที่น่าพึงพอใจและน่าตื่นเต้นไปทั่วร่างกายของเธอ ทำให้เธอส่งเสียงร้องด้วยความอิ่มอกอิ่มใจออกมาทันที

“ด...เดี๋ยวก่อน อย่าเริ่มกะทันหันสิ! ฉันไม่พร้อ—อื๊ม~!”

ร่างกายของกริสเซลสั่นสะท้านด้วยความเสียวในขณะที่วานยังคงโจมตีจุดที่กระตุ้นอารมณ์ต่างๆ บนร่างกายของเธอด้วยมืออันว่องไวของเขา ส่งคลื่นความรู้สึกแห่งความเสียวระลอกแล้วระลอกเล่า ทำให้ร่างกายของเธอเข้าสู่สภาวะผ่อนคลายและทำให้รูขุมขนเปิดออก

ในขณะนั้น มานาที่อยู่รอบๆ ก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเธอโดยอัตโนมัติ ช่วยเพิ่มประสบการณ์และความเสียวให้กับเธอ

การหายใจของกริสเซลกลายเป็นการหอบเหนื่อยอย่างรวดเร็ว และความรู้สึกอ่อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอขณะที่เธอรู้สึกสบายใจในระดับที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทักษะการสร้างความเสียวของวาน แตกต่างจากที่เธอคุ้นเคยมากเกินไป เขาอยู่ในระดับที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับผู้ชายคนอื่นๆในซ่อง

สำหรับการที่ทำให้ร่างกายของเธออยู่ในสภาพดังกล่าวด้วยการสัมผัสเพียงไม่กี่ครั้ง เพียงแค่คิดถึงสิ่งที่ตามมา ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านด้วยความคาดหวังและความกังวล

“อย่าเพิ่งผล็อยหลับไปล่ะ เราเพิ่งเริ่มต้นกันเอง” วานพูดอย่างใจเย็นขณะที่เขาถอดเสื้อที่เหลือออก