บทที่ 538 หรือว่าไอ้สารเลวหมดมุกแล้ว?

ผ่านไปสามเดือนนับตั้งแต่ Dark Souls ภาคต้นกำเนิด วางจำหน่าย ผู้เล่นจำนวนมากที่เคยเจ็บปวดทรมานในช่วงต้นเกม ก็เริ่มผันตัวมาเป็นสายเนื้อเรื่องอย่างเต็มตัว

เข้าร่วมฝ่ายสนับสนุนเหล่า "นักวิชาการวิญญาณ" หรือ Soul Scholar กันอย่างคึกคัก

“การส่งต่อเปลวเพลิงมันก็แค่เรื่องลวงโลก! พวกนายจะยอมสละชีวิตตาม ๆ กันไปทำไม?”

“โห่! พูดแบบนี้ นายคงเป็นพวกหมดไฟแล้วล่ะ? คนแบบนี้อยู่ในโลกวันสิ้นโลกไม่รอดหรอก”

“ไม่ใช่นะ! ลองดูดี ๆ สิ ตอนส่งต่อไฟในภาคต้นกำเนิด ไฟยังลุกท่วมอยู่เลย แต่พอมาถึงภาคหลัก เหลือแค่กองไฟเล็ก ๆ แสดงว่าไฟที่ส่งต่อไป มันไม่เวิร์กเลย!”

“ใช่! เพราะพวกนายยังดันทุรังส่งไฟกันอยู่นี่แหละ โลกถึงได้ติดลูปไม่รู้จบ!”

“กวินมันก็แค่อยากให้ราชวงศ์ของตัวเองคงอำนาจไว้ต่อไปเท่านั้นแหละ”

“เสียดายก็แต่แม่มดอิซาลิธล่ะ พยายามสร้างเปลวเพลิงใหม่แท้ ๆ แต่กลับลากทั้งครอบครัวไปตายหมด”

“จะเสียดายอะไร? เธอก็แค่หิวอำนาจเหมือนกันนั่นแหละ!”

“แต่เดี๋ยว! กวินไม่ใช่วีรบุรุษเหรอ? เขายอมสละตัวเองเพื่อไม่ให้โลกตกสู่ความมืดนะ!”

“แล้วดูฉากจบแบบไม่ส่งไฟสิ ไฟดับแล้วไง? โลกก็แค่มีผู้ปกครองคนใหม่เท่านั้นแหละ”

“ใช่! แถมยังเป็นราชาที่ไม่ตายอีกต่างหาก ไม่ใช่มนุษย์เหรอ?”

“เอาจริงฉันเข้าไม่ค่อยถึงโลกของเกมเท่าไหร่หรอก แต่ฉันเห็นความหวังที่แฝงอยู่ในความสิ้นหวัง เห็นคนธรรมดาที่ยังสู้เพื่ออะไรบางอย่าง”

“หมายถึงซันบอยกับอัศวินหัวหอมใช่ไหมล่ะ?”

“น่าเสียดายนะ อัศวินหัวหอมดันจบด้วยการกลายเป็นภูตพราย แถมโดนลูกสาวตัวเองฆ่าอีก”

“ทำไมเกมของไอ้สารเลวมันต้องเล่นประเด็นพ่อลูกตลอดเลยเนี่ย!”

“แม่ลูกก็มีนะ!”

“ว่าแต่...ใครรู้วิธีไม่ให้ซันบอยกลายเป็นบอสบ้าง?”

“【แคปหน้าจอ.JPG】 ฆ่าแมลงไฟก่อนเข้าประตู เขาจะไม่บ้า”

“ขอบคุณครับพี่!”

“อย่าเพิ่งนอกเรื่อง! เรากำลังถกกันอย่างจริงจังเรื่องเส้นเรื่องอยู่นะ!”

พอมีคอมเมนต์ทักมาแบบนั้น บรรยากาศก็เริ่มเดือดขึ้นอีกครั้ง

บางคนก็แอบงง ๆ ถามขึ้นว่า “มันก็แค่เกมเองปะ? ต้องซีเรียสกันขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ฉันไม่เข้าใจพวกนักวิชาการวิญญาณพวกนี้จริง ๆ!”

“ฉันว่านี่เป็นเพราะไอ้สารเลวไม่ออกเกมใหม่มากกว่านะ”

“มีเหตุผล! ตอนนี้มันก็เบื่อ ๆ กันหมดแล้ว เลยเทเวลาไปเถียงกันเรื่องเนื้อเรื่องแทนไง”

“ว่าแต่...ไอ้สารเลวเงียบผิดปกตินะช่วงนี้?”

“อย่าบอกนะ...ว่าเขาหมดมุกแล้วจริง ๆ !?”

“ถึงไอ้สารเลวจะปล่อยเกมช้าเหมือนไก่ไข่ทีละฟอง แต่ไก่ก็ต้องพักบ้างแหละ ปล่อยให้เขาพักเหอะ!”

“แต่ถ้า — สมมตินะ ถ้าไอ้สารเลวไม่ทำเกมอีกเลย วงการเกมจะกลายเป็นยังไง?”

“ก็อาจไม่เปลี่ยนอะไรมากนะ เขาทิ้งเกมไว้เยอะจนคนอื่นเอาไปดัดแปลงได้อีกหลายปีอยู่”

“ฉันว่าเปลี่ยนแน่ อย่างน้อยก็ไม่มีเกมดี ๆ ให้เล่นไง!”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก! เดี๋ยวนี้หลายค่ายก็เริ่มทำเกมดีขึ้นแล้วนะ กลิ่นอายของไอ้สารเลวก็มีอยู่เยอะ!”

“แต่ฉันชินกับเกมของเขาไปแล้วล่ะ ถ้าไม่ได้เล่นอีก อาจจะลงแดงได้จริง ๆ”

“ยังมีเกมใหม่ของ Switch อีกเยอะนะ!”

“แล้วเกมแบบแคปซูลของซิงเหอก็ยังไม่เยอะหรอก ไอ้สารเลวไม่มีทางเลิกทำเกมแน่นอน”

แต่ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่แบบนั้น จู่ ๆ ก็มีผู้เล่นคนหนึ่งโผล่มาตะโกนว่า

“เฮ้ย! ไปดูเร็ว! ไอ้สารเลวปล่อยวิดีโอโปรโมตเกมใหม่แล้วโว้ย!!”

ข่าวนี้พอหลุดออกมา ก็เหมือนระเบิดลง! ทั้งผู้เล่นที่เถียงเรื่องเนื้อเรื่องกันอยู่ และผู้เล่นที่นั่งเมาท์แตกอยู่เมื่อครู่ ต่างก็แห่กันไปเปิดดูคลิปทันที

วิดีโอเปิดมาตามสูตร โลโก้ “ซิงหยวน” ปรากฏขึ้น ตามด้วยชื่อของระบบแคปซูลเสมือนจริง “ซิงเหอ” ยืนยันชัดว่าเป็นเกมเวอร์ชันแคปซูลแน่นอน!

กลางหิมะพายุโหมกระหน่ำ มีควันดำพวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างน่ากลัว

เครื่องบินลำเลียงลำหนึ่ง ปล่อยแฟลร์หลอกความร้อนเพื่อหลบการไล่ล่า แต่น่าเสียดาย เครื่องบินก็ยังโดนระเบิดปีกกลางอากาศ พุ่งชนลานจอดบนภูเขา

ทหารที่อยู่บนลานจอดต่างแตกตื่น วิ่งหนีกันชุลมุน ทหารในชุดต่อสู้สีเขียวโดนชนจนตกเขา

ทหารหลายคนกระโดดร่มลงพื้น ทหารชุดเขียวมองไปยังเพื่อนที่อยู่ไม่ไกลกัน เพื่อนคนนั้นยกนิ้วโป้งให้เขาว่าไม่เป็นไร

แต่ยังไม่ทันจะเอานิ้วลง ซากเครื่องบินที่กำลังตกก็ทับเขาทันที เปลวเพลิงกับแรงระเบิดกลืนร่างเขาไป ไม่มีทางรอดแน่นอน

ขณะใกล้ถึงพื้น ทหารชุดเขียวใช้แรงระเบิดจากเครื่องบินที่ตกก่อนหน้า เปิดร่มร่อนของตัวเองอย่างหวุดหวิด รอดตายได้อีกครั้ง

ฉากเปลี่ยน — เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกสูง ถูกสงครามฉีกเป็นเสี่ยง สุนัขหุ่นยนต์ตัวหนึ่งกระโดดลงจากฟ้า พุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

หัวของมันเป็นปืนยิงไฟได้ ยิงพลางวิ่งพลาง ฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วน

รถถังเคลื่อนที่พร้อมฝุ่นคลุ้ง ปืนใหญ่ยิงเป้าหมายทั้งรถถังและยานรบของฝ่ายตรงข้าม จนผนังเหล็กสูงพังทลาย ทหารที่อยู่ใต้นั้นโดนฝังทั้งเป็น

บนเรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ หน่วยจู่โจมเล็ก ๆ กำลังคืบคลาน แต่โดนซุ่มโจมตี หัวหน้าหน่วยโดนแทงตายคาที่

ฉากเปลี่ยนไปอีก — หิมะตกหนัก แต่การต่อสู้ยังดุเดือด เรือสะเทินน้ำสะเทินบกลื่นไถลบนผืนน้ำแข็ง ไล่ยิงศัตรูตลอดทาง

รถหุ้มเกราะติดตามหลัง ยิงถล่มอย่างไม่ยั้ง กระสุนแต่ละลูกเจาะน้ำแข็งเป็นหลุมขนาดยักษ์

จรวดพุ่งขึ้นฟ้าในเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ไม่มีใครรู้ว่าข้างในบรรจุอะไรไว้

ในเมืองนีออนไฟหลากสี เฮลิคอปเตอร์ไล่ล่ากันอย่างดุเดือด ลำหนึ่งถูกรุมโจมตี เลยดึงตัวสูงขึ้น ทำให้สองลำของศัตรูชนกันเอง

ทันทีที่ถึงดาดฟ้า เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นก็ระดมยิงใส่ศัตรูจนล้มระเนระนาด แต่แล้ว...ทหารคนหนึ่งขับ ATV กระโดดจากดาดฟ้า พุ่งชนเฮลิคอปเตอร์จนระเบิดตายไปพร้อมกัน

บนฟ้าเหนือก้อนเมฆ เครื่องบินรบสองลำไล่ยิงกัน นักบินของลำที่หนีตัดสินใจดีดตัวออกกลางอากาศ คว้าจรวด RPG ขึ้นมายิงใส่ศัตรูกลางอากาศ ก่อนจะกลับมาบังคับเครื่องตัวเองต่อได้อย่างเหลือเชื่อ

ที่ชานเมือง การต่อสู้ยังดำเนินต่อไป จู่ ๆ พายุทอร์นาโดขนาดยักษ์ปรากฏขึ้น กลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า

ไม่ว่าจะเป็นทหาร รถถัง หรือเครื่องบินรบ ล้วนถูกดูดเข้าไป กลายเป็นเศษเหล็กท่ามกลางสายฟ้าแลบฟาด

และสุดท้าย...ชื่อเกมก็ปรากฏบนหน้าจอ

《Battlefield 2042》