บทที่ 86 สนใจจะจับคู่กับฉันไหม?

เจอคำถามของเซียวเมิ่งเข้าไป ซุนเจ๋อก็ได้แต่คิดในใจ

จะให้เขามีแผนรับมืออะไรได้บ้าง?

จะให้ไปแขวนพวกเลียนแบบไว้กับเสาไฟหรือไง?

แบบนั้นผิดกฎหมายนะเว้ย!

หลังบ่นในใจ เขาก็เปิดปากตอบ

“ก็ไม่ได้มีแผนอะไรมากหรอก

ขอแค่ทำให้ Plants vs. Zombies มีคุณภาพที่สุดก็พอ

ที่เหลือคนอื่นจะทำอะไรก็เรื่องของเขา

พูดแบบไม่อายเลยนะ เกมนี้ถือเป็นต้นตำรับของแนวนี้แล้ว

พอเกมเลียนแบบออกมา ยังไงผู้เล่นก็ต้องเอาไปเปรียบเทียบกับต้นฉบับอยู่ดี

ถ้าเกมเขาสนุกก็แล้วไป แต่ถ้าไม่สนุกล่ะก็ โดนด่าแน่นอน

แล้วอย่าลืมว่า Plants vs. Zombies ได้ขึ้นแนะนำหน้าแรกของวังเซียนล่องลอยด้วย

คนอื่นไม่มีจุดขายแบบนี้ ฉันเลยยังมองว่าทุกอย่างโอเคอยู่”

“จริงด้วย” เซียวเมิ่งยิ้มตอบ

จากสิ่งที่ซุนเจ๋อพูด เธอก็พอมองออกว่าเขาไม่เพียงแต่มีสติ ไม่ตื่นตระหนกง่าย ๆ แต่ยังมั่นใจในผลงานของตัวเองมากอีกด้วย

ไม่อย่างนั้นก็คงโดนสถานการณ์กดดันจนคิดอะไรไม่ออก

เดินหมากพลาด กลายเป็นพังทั้งเกมและชื่อเสียง

ซึ่งกรณีแบบนี้ในวงการเกมมีให้เห็นไม่น้อย

“ว่าแต่… เกมใหม่ของพี่ถึงไหนแล้วล่ะ? ฉันรอเล่นอยู่นะ~” เซียวเมิ่งถามขึ้นอีก

“ทำอยู่ ๆ” ซุนเจ๋อตอบตามตรง

“ทำอยู่ของพี่นี่มันฟังดูเหมือน… เพิ่งสร้างโฟลเดอร์เปล่าเลยนะ?”

“ไม่มี๊~ แค่คนในสตูดิโอน้อย งานเลยไปช้านิดหน่อยเท่านั้นเอง”

“โอเค ๆ เดี๋ยวเกมออกเมื่อไหร่ ฉันจะไปอุดหนุนคนแรกเลย!”

“ขอบคุณล่วงหน้าเลยละกัน”

พอดูเวลาแล้ว เซียวเมิ่งก็สะพายกระเป๋าลุกขึ้น

“งั้นฉันกลับบริษัทก่อนนะ พี่ก็ไปทำงานเถอะ”

“ได้ เดี๋ยวเดินไปส่ง”

พอมาถึงรถสปอร์ตสีชมพูของเซียวเมิ่ง ซุนเจ๋อก็อดแอบอิจฉานิด ๆ ไม่ได้

รถทรงโฉบเฉี่ยวแบบนี้ สีหวานแหววขนาดนี้...เด็กผู้ชายคนไหนจะไม่หลงล่ะ?

เห็นเขาท่าทางแบบนั้น เซียวเมิ่งก็ยิ้มแล้วพูดว่า

“สนใจจับคู่กับฉันไหมล่ะ? ถ้าตกลง รถคันนี้เป็นของพี่เลยนะ~”

ซุนเจ๋อหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบ

“ไม่เอาดีกว่า ฉันยังชอบจักรยานเช่ามากกว่า ประหยัดดี แถมรักษ์โลกด้วย”

“จ้า ๆ ไม่แกล้งแล้ว ลาก่อน~”

“บ๊ายบาย~”

มองรถสปอร์ตสีชมพูค่อย ๆ หายลับตาไป ซุนเจ๋อก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขายังไม่เข้าใจว่า เซียวเมิ่งมาวันนี้เพื่ออะไรกันแน่?

แค่แวะมาบอกข่าวเฉย ๆ? หรือกำลังพยายามสืบความคืบหน้าเกมใหม่ของเขากันแน่?

แต่เขาไม่รู้ว่า นิสัยของเซียวเมิ่งคืออยากทำอะไรก็ทำ

เธอมาเพราะ “อยากมา” แค่นั้น ไม่มีแผน ไม่มีแอบแฝง

“ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็อย่าคิดละกัน ยังไงเธอก็ไม่ได้รู้ข้อมูลอะไรอยู่ดี”

ซุนเจ๋อยักไหล่ แล้วเดินกลับเข้าไปในสตูดิโอ

นั่งลงในห้องทำงาน เขาก็เปิดดูหลังบ้านของ Plants vs. Zombies

ยอดขายยังคงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง คะแนนรีวิวก็ยังคงสูง

ผู้เล่นที่เล่นจบโหมดผจญภัยแล้ว ตอนนี้กำลังลุยโหมดไร้ที่สิ้นสุด

แต่ตอนนี้ ยังไม่มีใครสามารถทะลุ 500 ด่านได้เลย

ถ้ามองแนวโน้มตอนนี้ ความนิยมของ Plants vs. Zombies น่าจะอยู่ได้อีกสัก 2-3 เดือน

แล้วหลังจากนั้น เกมเลียนแบบก็จะทยอยเปิดตัว

พอผู้เล่นเริ่มเบื่อ Plants vs. Zombies ก็จะหันไปลองเกมใหม่เหล่านั้นแทน

บางเกมอาจถึงขั้นใช้ “สงครามราคา” ดึงผู้เล่นที่ไม่อยากจ่าย 20 หยวน ให้หันมาซบเกมตัวเองแทน

แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะ Plants vs. Zombies ไม่ใช่เกมออนไลน์

ยอดขายทะลุ 3 ล้านชุดแบบนี้ ซุนเจ๋อก็กวาดรายได้ไปเต็ม ๆ แล้ว

แถมยังได้ "แต้มอารมณ์" มาเพียบ

โดยเฉพาะแต้มประเภท “ความสุข”

เพราะตัวเกมมีกราฟิกสดใสน่ารัก ทำให้ผู้เล่นรู้สึกสบายใจระหว่างเล่น

ถึงจะมีบางช่วงที่พลาดท่าเพราะวางแผนพลาด หรือโดน “ด่านแรกหลอกตาย”

แต่สุดท้ายพอผ่านด่านได้ ก็จะรู้สึกดีขึ้นทันที

ความสุขจะล้างความหัวร้อนทิ้งหมด และกระตุ้นให้เล่นต่อได้เรื่อย ๆ

นี่คือเหตุผลว่าทำไมคนถึงบอกว่า Plants vs. Zombies เล่นแล้ว "ติด"

ผ่านเกมนี้ไป ซุนเจ๋อก็เริ่มเข้าใจว่า “ความสุข” เป็นอารมณ์ที่เก็บแต้มได้ต่อเนื่อง

แม้จะไม่พุ่งพรวดเท่าความกลัวหรือความโกรธ แต่ก็ยั่งยืนกว่าเยอะ

ถ้าจะเปรียบ ก็คือ

“ความสุข” = สะสมแต้มวันละ 10,000 ต้องใช้เวลา 10 วัน

แต่ “ความกลัว” กับ “ความโกรธ” = วันเดียวแตะ 100,000 ได้เลย

แต่หลังจากนั้นจะเก็บเพิ่มได้ยากมาก

เหมือนตอนเขาทำเกม Phasmophobia

ตอนแรกผู้เล่นยังไม่รู้มุก เลยกรี๊ดกันกระจาย แต้มพุ่งทุกวัน

แต่พอเล่นกันจนเชี่ยวชาญแล้ว มุกเดิมใช้ไม่ได้อีก

กลายเป็นแค่เกมฆ่าเวลา ไม่สร้างอารมณ์ใหม่แล้ว

แต่ Plants vs. Zombies แม้จะเคลียร์แล้ว พอหยิบกลับมาเล่นใหม่

ถ้ายังรู้สึกสนุก ก็ยังได้แต้ม "ความสุข" อยู่ดี

เรียกง่าย ๆ ว่า

Phasmophobia = สายบู๊ แต้มพุ่ง

Plants vs. Zombies = สายยืนฟาร์มยาว ๆ

ดังนั้น ณ ตอนนี้ ซุนเจ๋อควรเน้นสร้างเกมที่สามารถสร้างแต้มอารมณ์แบบพุ่งเร็วไว้ก่อน

พอเก็บแต้มได้เยอะค่อยเปลี่ยนไปทำเกมที่เก็บแต้มแบบต่อเนื่องระยะยาว

กลยุทธ์จาก “บุกโลก” ไปสู่ “รักษาอาณาจักร”

นักพัฒนาเกมที่ประสบความสำเร็จ ไม่ควรเป็นเหมือนดอกไม้ที่บานแค่ชั่วครู่

แล้วก็เหี่ยวเฉาให้คนลืมในที่สุด

เขาควรสร้างเกมที่เป็น “อมตะ”

กลายเป็นความทรงจำสุดพิเศษของผู้เล่นหลายรุ่น

สืบทอดต่อกันไป

แต่ตอนนี้ คิดแบบนั้นมันยังเร็วไปนิด…

ตอนนี้สิ่งที่ซุนเจ๋อต้องทำก่อนคือ “ทำเกม Battle of Survival (สงครามเอาชีวิตรอด) ให้สำเร็จ”

ถ้าเกมนี้ยังทำไม่รอด จะมีหน้าไปพูดเรื่องอนาคตอะไรอีก?

คิดได้แบบนี้ เขาก็เตรียมจะเปิดใช้งานระบบ “จำลองเสมือนจริง” อีกครั้ง

หลังจบโปรเจกต์ Plants vs. Zombies เขาก็รับหน้าที่ทำโมเดลสิ่งก่อสร้าง ฉาก

และภูมิประเทศทั้งหมดใน Battle of Survival

เพราะเกมนี้อิงจากโลกจริง ฉากในเกมก็มาจากสถานที่ต่างประเทศ

ระบบจำลองเสมือนจึงสามารถช่วยเขาได้มาก

ต่อให้ไม่ถึงขั้นกราฟิกระดับ AAA แต่ก็ต้องดีขึ้นอีกระดับ

และคราวนี้เขาก็เรียนรู้จากประสบการณ์

เลยตั้งเวลาไว้ล่วงหน้าให้ระบบปลุกภายใน 5 นาที

กันไม่ให้หมดแรงจนเป็นลม แล้วต้องให้เพื่อนหามส่งโรงพยาบาลอีก

“มา! เริ่มเลยละกัน~” ซุนเจ๋อพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ปิดตาลง