บทที่ 85 เปลี่ยนที่คุยกันหน่อยมั้ย?

ซิ่งรถสปอร์ตสีชมพูของตัวเองมา เซียวเมิ่งเรียกสายตาอิจฉาจากคนรอบข้างระหว่างทาง

ก่อนจะมาถึงอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง

เมื่อขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้น 20 เธอก็มาถึงจุดหมายของวันนี้

สตูดิโอพัฒนาเกม ซิงหยวน

ทันทีที่เดินเข้าไป เซียวเมิ่งก็เห็นซุนเจ๋อกำลังถือแก้วไวน์สูงใบมหึมา ยกขึ้นจิบน้ำมะนาวอยู่

ซุนเจ๋อก็เห็นเธอเช่นกัน เขาค้างอยู่ในท่าชูแก้ว

ทำให้บรรยากาศระหว่างกันแอบจะ…เขิน ๆ นิดหน่อย

“ปุ๊ฟ…” สุดท้ายเซียวเมิ่งก็หลุดขำออกมา เธอยิ้มหวานพลางพูด

“พี่ซุนคะ ท่าดื่มน้ำของพี่นี่ดูมีคลาสจังเลย~”

“แค่ก ๆ… ชีวิตมันต้องมีความรู้สึกพิเศษบ้างสิ!”

ซุนเจ๋อวางแก้วสูงไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอ

วันนี้เขาทำแก้วใส่น้ำเลมอนแตกโดยไม่ได้ตั้งใจ

ก็เลยเทมันใส่แก้วไวน์ที่ติงฟานซินให้ไว้แทน

ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมาเจอกับเซียวเมิ่ง

ถ้าเขาเผลอใส่รองเท้าแตะหินเพื่อสุขภาพที่เฉินเสวี่ยซูให้มาอีกล่ะก็

คง “ตายสนิท” ต่อหน้าเธอแน่นอน

“พี่ซุน ไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ~” เซียวเมิ่งแกล้งแซว

“ไม่ดีกว่า ที่นี่แคบ แถมก็ไม่มีอะไรต้อนรับแขกเลย เราไปคุยที่อื่นกันเถอะ”

ที่ผ่านมา คนที่เข้ามาในสตูดิโอจะมีแค่คนในอย่างหลินซงหรือหลิวอิ๋งซือ

หรือไม่ก็พวกคนนอกวงการอย่างซุนโฮ่วกั๋ว

แค่ไม่เห็นหน้าจอพวกเขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเกมที่ทำอยู่แล้ว

แต่เซียวเมิ่งคือดีไซเนอร์ระดับห้าดาว แถมยังเชี่ยวชาญเกมยิงอีกต่างหาก

แค่เหลือบไปเห็นหน้าจอนิดเดียว เธอก็อาจจะเดาไอเดียหรือระบบเกมได้แล้ว

เพราะงั้นแม้มันจะดูไม่สุภาพ ซุนเจ๋อก็ต้องกันเธอไว้ตั้งแต่หน้าประตู

เซียวเมิ่งเข้าใจดี และเธอเองก็ไม่ได้มาสืบข่าวอะไรด้วย

ถ้าไม่ได้เจอซุนเจ๋อที่หน้าประตู เธอก็คงแค่ร้องทักแล้วไม่เดินเข้าไปเอง

“โอเค งั้นไปไหนดีล่ะ~ ได้ข่าวว่าบ้านพี่ก็อยู่ไม่ไกลนี่นา~”

เธอพูดหยอกพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย

“ข้างล่างมีคาเฟ่ เดี๋ยวเราไปที่นั่นกัน” ซุนเจ๋อพูดหน้าตายไม่หลงกล

“ตกลงจ้า~”

หลังจากทั้งคู่ลงไปจากออฟฟิศแล้ว ไฟแอบเผือกของคนในทีมก็ปะทุขึ้นทันที

“ทำไมเซียวเมิ่งถึงมาหาพี่ซุนแบบนี้ล่ะ? หรือสองคนนี้แอบกิ๊กกันอยู่?” ติงฟานซินเปิดประเด็น

ลู่ชิวเล่อมองติงฟานซินอย่างเหนื่อยใจ

“ทำไมคำพูดจากปากนายมันถึงฟังลามกขนาดนี้ห๊ะ?”

“บางทีเขาอาจจะมาคุยเรื่องแนวคิดออกแบบเกมก็ได้นะ” เนี่ยเสี่ยวเตี๋ยตอบอย่างจริงจัง

“แต่เมื่อกี้เซียวเมิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากไปบ้านพี่ซุน?

จะคุยเรื่องงานต้องไปถึงบ้านเลยเหรอ?” เฉินเสวี่ยซูย้อนทันที

“ความรู้ไม่มีขอบเขต เปลี่ยนสถานที่ก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหาหายไป” โม่ตันชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จริงด้วย” หลินชิงเหยาก็เสริมอีกคน

ทุกคนกำลังจะเม้าต่อ แต่ซุนเจ๋อก็กลับเข้ามาพอดี

พอเห็นทั้งหกคนรวมตัวกันแบบนี้ เขาก็พอเดาออกว่าแต่ละคนกำลังคิดอะไรอยู่

“แค่ก ๆ” ซุนเจ๋อไอกระแอมเบา ๆ แค่นั้น ทั้งกลุ่มก็สะดุ้งโหยงราวกับแมวที่เห็นแตงกวา

“พี่ซุนกลับมาทำไมเหรอคะ?” ลู่ชิวเล่อถามเสียงอ้อมแอ้ม

“ลืมหยิบมือถือ แล้วพวกเธอทำอะไรกันอยู่?”

“อ่า… กำลังเช็กความคืบหน้าของงานกันครับ!” ติงฟานซินตอบ

“หืม แล้วตกลงเช็กกันเสร็จหรือยัง?”

“เรียบร้อยแล้วครับ!”

“งั้นจะรออะไรอีก? กลับไปทำงานสิ วันนี้จะอยู่ทำโอทีหรือไง?”

ซุนเจ๋อหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะรับแขก พลางทำเสียงเข้ม

“รับทราบครับ/ค่า พี่ซุน!”

เมื่อรวมตัวคือกองไฟ เมื่อแยกย้ายคือดวงดาว

ทุกคนแยกย้ายกลับโต๊ะอย่างว่องไว

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังระงมทันที

ซุนเจ๋อส่ายหน้าระอา แล้วก็เดินกลับลงไปชั้นล่าง

หลังจากมาพบเซียวเมิ่งอีกครั้ง ทั้งคู่ก็เข้าไปที่คาเฟ่หรูที่สุดในละแวกนั้น

กาแฟที่ถูกที่สุดยังแพงเกิน 300 หยวนต่อแก้ว

ซุนเจ๋อไม่ได้เกลียดกาแฟ แต่ก็ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรนัก

เขาแยกแยะได้แค่ว่า “แก้วนี้ขม” กับ “แก้วนี้หวานหน่อย” แค่นั้น

เขาเลยไม่เข้าใจว่าทำไมกาแฟถึงขายแพงขนาดนี้

มันคุ้มกับคุณภาพจริง ๆ หรือแค่ขายภาพลักษณ์ความหรูหรากันแน่?

หลังจากกาแฟมาเสิร์ฟครบ เซียวเมิ่งก็เริ่มบทสนทนา

“พี่ซุน ฉันช่วยพูดแทนพี่ในเน็ตตั้งเยอะ~ พี่จะตอบแทนฉันยังไงดีน้า~?”

“เอ่อ… งั้นมื้อนี้ฉันเลี้ยงเองละกัน” ซุนเจ๋อพูดอย่างเจ็บใจเล็ก ๆ

เซียวเมิ่งใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างใช้ช้อนเงินคนกาแฟเบา ๆ

“คำแถลงจากดีไซเนอร์ระดับห้าดาวเนี่ยนะ จบแค่กาแฟแก้วนึง? ไม่ไหวมั้ง~”

“นั่นก็จริง แล้วเธออยากให้ฉันทำอะไรล่ะ?”

แม้เซียวเมิ่งจะช่วยพูดแทนซุนเจ๋อด้วยใจ ไม่มีการตกลงล่วงหน้า

แต่เขาเป็นฝ่ายได้ประโยชน์ จะแสดงน้ำใจบ้างก็สมควร

และดูจากรอยยิ้มของเซียวเมิ่ง ก็ไม่เหมือนมาหวังอะไรจริงจังนัก

“อืมมม…” เซียวเมิ่งใช้นิ้วชี้แตะคางเบา ๆ ทำท่าคิดหนัก

ผ่านไปสักสิบวินาทีเธอก็พูดขึ้นว่า

“ยังคิดไม่ออก ไว้ถ้านึกอะไรได้แล้วค่อยบอกพี่ละกัน!”

“ได้เลย” ซุนเจ๋อยิ้มรับ

แต่จู่ ๆ เซียวเมิ่งก็เปลี่ยนเรื่อง

“สมมติว่าพวกเรากำลังจะทำเกมแนวเดียวกับ Plants vs. Zombies ล่ะ พี่จะตกใจไหม?”

ซุนเจ๋อชะงักเล็กน้อยตอนยกกาแฟขึ้น แต่ก็กลับมาเป็นปกติทันที

เขาจิบกาแฟแล้วตอบว่า

“ไม่ตกใจเลย ฉันคาดไว้อยู่แล้ว”

เขาพูดความจริง

เกมก่อนหน้าสามเกมของเขาก็ถูกตามลอกหมด แม้ยอดขายไม่เท่านี้

นับประสาอะไรกับ Plants vs. Zombies ที่ขายได้สามล้านชุดภายในเวลาไม่นาน

ต่อให้ขายแค่ 20 หยวนต่อชุด ก็นับเป็นรายได้ก้อนโต

Empire Penguin ยังไม่กล้าเมินเรื่องนี้ แล้วบริษัทอื่นจะยิ่งไม่พลาดแน่นอน

“งั้นทำไมเมื่อกี้พี่ถึงชะงักไปล่ะ~?” เซียวเมิ่งถามพลางยิ้มแบบคนรู้ทัน

“เพราะฉันกำลังงงอยู่ว่า… ทำไมเธอถึงบอกฉันเรื่องนี้? หรือว่าเธอจะย้ายข้างไปแล้ว?”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก~ อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไรเลย

ถ้าพี่ไปถาม ๆ หน่อย ก็จะรู้แล้วว่าตอนนี้มีตั้งกี่ค่ายที่เริ่มทำเกมเลียนแบบขึ้นมาแล้ว”

พูดมาถึงตรงนี้ เซียวเมิ่งก็ถามต่อ

“งั้น...มีคนจะมาแย่งเค้กจากพี่ตั้งเยอะ พี่ไม่มีแผนรับมืออะไรเลยเหรอ?”