บทที่ 43 – พลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบ

บทที่ 43 – พลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบ

แอชตันค่อนข้างจะตกใจกับความจริงที่ว่านาธานกำลังแหกกฎอย่างโจ่งแจ้งแต่กลับไม่โดนลงโทษอะไรเลย แต่ก็นั่นแหละ มันมาจากตระกูลขุนนางนี่นา แอชตันก็เลยไม่ได้ประหลาดใจอะไรขนาดนั้น

‘ดูท่าว่าท่านผู้อำนวยการก็คงจะซื้อได้เหมือนกันสินะ ยิ่งข้าอยู่ท่ามกลางพวกมันนานเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งขยะแขยงพวกมันมากขึ้นเท่านั้น’

ส่วนนาธาน กำลังง่วนอยู่กับการจมตัวเองลงในกองสมบัติ ทั้งอาวุธ ยาฟื้นฟู ตำรา ทุกสิ่งที่แอชตันรู้จักวางอยู่ตรงหน้าเขา

แอชตันไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้นที่จะรอให้นาธานเลือกของจนเสร็จ และตอนนี้เมื่อริออนกับรามี่ออกจากการแข่งขันไปแล้ว พวกมันก็โจมตีเขาไม่ได้ ดังนั้น โดยไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว แอชตันก็พุ่งเข้าใส่มัน

ทว่า วินาทีต่อมา นาธานก็ขว้างตำราเล่มหนึ่งใส่เขา ทันใดนั้นเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยควันสีดำ ทำให้ทัศนวิสัยของเขามีปัญหา นาธานคงต้องการจะฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้และยิงธนูต่อเนื่องเป็นห่าฝนเข้าไปในกลุ่มควัน

ไม่มีทางที่ไอ้สารเลวนั่นจะออกมาจากตรงนั้นได้โดยไม่ถูกกำจัดหรือบาดเจ็บสาหัสแน่ หรืออย่างน้อยนาธานก็คิดเช่นนั้น

เมื่อควันเริ่มจางลง ดวงตาของนาธานก็เบิกกว้างด้วยความสยดสยอง เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นแอชตันที่แตกสลาย โชกเลือด และพ่ายแพ้อยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย ไม่มีแม้แต่เงาหัว ส่วนลูกธนูทั้งหมดที่เขายิงออกไป มันปักคาอยู่ที่ต้นไม้หลังกลุ่มควัน

"อะไรวะเนี่ย?" นาธานอุทานออกมา แต่เขาก็ทำได้แค่นั้น

ผลจากการที่ไม่ยั้งมือ นาธานไม่มีลูกธนูเหลือแล้วและมีเพียงมีดสั้นเล่มเล็กๆ ติดตัวเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้น เป้าหมายของเขาหายไปไหนก็ไม่รู้ ซึ่งพูดได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ นาธานเริ่มมองไปรอบตัวอย่างลนลาน แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม คู่ต่อสู้ของเขาหายตัวไปแล้ว

"ไอ้ขี้ขลาดนั่นมันหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว... ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าก็ตามจับมันแล้วจัดการมันจนได้นั่นแหละ" นาธานส่ายหัวแล้วเดินไปที่ต้นไม้เพื่อเก็บลูกธนู

โดยไม่ระแคะระคายเลยว่ามีอะไรรอเขาอยู่ตรงนั้น แอชตันไม่ใช่คนที่จะวิ่งหนีจากการต่อสู้ ให้ตายสิ เขาเคยสู้กับพวกกระหายเลือดสองตัวตามลำพังและยังสามารถเอาชนะพวกมันได้ด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่พวกนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นนักล่ามนุษย์หมาป่า

การพลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบมันเหมือนเรื่องตลกสำหรับเขาไปแล้วในตอนนี้ ตลกเหมือนกับที่เขากำลังจะทำให้ไอ้ชาติหมาหยิ่งผยองที่อยู่ข้างล่างเขานี่แหละ

ขณะที่นาธานดึงลูกธนูสุดท้ายออกจากต้นไม้ เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือหัว ไม่มีเวลาให้เขาบรรจุลูกธนูแล้ว เขาจึงรีบชักกริชออกมา แต่เขาก็ช้าเกินไป เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ครู่ต่อมา เขาก็พบว่าหัวของตัวเองถูกใครบางคนจับโขกกับพื้นป่าอย่างแรง

"แก! แกทำได้ยังไง-"

ย้อนกลับไปตอนที่นาธานขว้างระเบิดควันใส่แอชตัน ตอนนั้นแอชตันมองไม่เห็นอะไรจริงๆ แต่สติของเขายังอยู่ครบถ้วน แทนที่จะตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก แอชตันรีบเปลี่ยนไปใช้ความสามารถ [สัมผัส] ของเขาทันที เขารู้ว่านาธานจะพยายามจัดการเขาทั้งๆ ที่ม่านควันยังทำงานอยู่ ดังนั้นจึงใช้ควันนั้นให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง ด้วยความช่วยเหลือจากแส้ แอชตันสามารถปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดได้เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากระเบิดควันทำงาน ณ ที่นั้น เขารอให้นาธานปรากฏตัว เพราะเขารู้ว่ามันจะต้องมาเก็บลูกธนูคืนหากต้องการจะล่าผู้เล่นคนอื่นต่อ นาธานคิดว่าตนเองกำลังเล่นตลกกับแอชตัน แต่จริงๆ แล้วมันกลับกันโดยสิ้นเชิงมาโดยตลอด

"ชู่ว! ถ้าแกยังไม่หุบปาก ข้าอาจจะต้องควักลิ้นแกออกมาก็ได้นะ" แอชตันกระซิบข้างหูนาธานก่อนจะแย่งกริชมาจากมือมันอย่างแรง

แอชตันใช้กริชทุบทำลายแผ่นเกราะอก ทำให้นาธานถูกคัดออกจากการแข่งขัน

"นาธาน มาร์เซลโล ถูกกำจัดแล้ว!" ผู้ประกาศโห่ร้อง "แอชตัน บิสมาร์ค กำลังอาละวาดฆ่าไม่ยั้ง! จะมีแต้มพิเศษมอบให้กับผู้ที่จัดการเขาได้! ตำแหน่งของผู้เข้าสอบที่เป็นผู้นำจะถูกแจ้งให้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ทราบทุกๆ 15 นาที"

ทุกคนในโซน 5 ตกตะลึง มีคนเพิ่งจะสามารถเก็บแต้มจากการกำจัดคนอื่นติดต่อกันได้อย่างนั้นเลยรึ นั่นก็ด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ!?

"อะไรวะเนี่ย? ทำไมต้องประกาศซะเว่อร์วังขนาดนั้นด้วย?" แอชตันสบถด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาหวังว่าจะได้ฟังแค่ส่วนแรกของประกาศ แต่ส่วนหลังนี่มันเหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ใช่ทุกคนในโซนจะรู้จักเขา... และโดยพื้นฐานแล้ว ประกาศนั่นมันก็เท่ากับติดเป้าไว้บนหลังเขาชัดๆ

ทัศนวิสัยของเขายังคงมีปัญหา และที่เขาสามารถเอาชนะนาธานได้ก็เพียงเพราะเขารู้ว่ามันจะทำตัวอย่างไรในสถานการณ์นั้นๆ อีกอย่าง [สัมผัส] ก็ไม่ได้มีประสิทธิภาพขนาดนั้น เพราะเขาเคยถูกพี่น้องมาร์เซลโล่หลอกมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่พึ่งพาความสามารถนั้นเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าแอชตันจะพยายามมองอย่างไร มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนพยายามจะเล่นงานเขาอย่างสุดกำลัง

ณ จุดนี้ เขาได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังออกมาจากปากของนาธาน เห็นได้ชัดว่าไอ้เวรนั่นมันดีใจ แอชตันก็คงจะดีใจเหมือนกันถ้าตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับมัน

"ดูท่าแกจะตายห่าไม่ต่างจากหมาข้างถนนแล้วล่ะ ไอ้ชาติหมาสามัญชนชั้นต่ำ" นาธานแยกเขี้ยวคำราม "แต่ไม่ต้องห่วง ความซวยของแกมันจะไม่จบแค่การถูกคัดออกจากการแข่งขันหรอกนะ ตระกูลมาร์เซลโล่จะทำให้ชีวิตแกนอกสถาบันนี่มันยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็นเสียอีก-"

ขณะที่นาธานยังคงพล่ามไม่หยุด แอชตันก็หมดความอดทนและเตะมันสุดแรงเกิด ซึ่งแรงพอที่จะทำให้ขากรรไกรล่างของนาธานเคลื่อน จนมันพูดไม่ได้อีกต่อไป

"พูดมากชิบหาย" แอชตันยักไหล่แล้วเริ่มเดินจากไป เขาอยู่ที่นั่นนานไม่ได้เพราะอีกไม่นานทุกคนคงจะเริ่มตามล่าเขาแล้ว

สถานการณ์มันเจ็บปวดมากจนนาธานอยากจะกรีดร้องออกมา แต่เขาก็ทำไม่ได้แม้แค่นั้น ขากรรไกรของเขาค้างอยู่ในมุมที่ผิดรูป ด้วยความเจ็บปวดและเดือดดาล นาธานพยายามจะโจมตีแอชตันทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควรทำ...

แต่ถึงตอนนี้ คำสาปก็คลายออกจากตัวเขาในที่สุด และแอชตันก็กลับมาแข็งแกร่งเต็มที่อีกครั้ง เขาสัมผัสได้ว่านาธานกำลังไล่ตามมา ดังนั้นเขาจึงทำในสิ่งที่คนมีสติทุกคนจะทำ เขาหลบไปด้านข้าง ปล่อยให้เจ้าคนคลั่งนั่นโขกหัวเข้ากับต้นไม้ และปล่อยให้นาธานน็อกตัวเองไปอย่างมีประสิทธิภาพ

"ดีแต่เห่า กัดไม่เป็นรึไง? น่าสนใจนี่... ตอนนี้ข้าต้องกำจัดอาการตามัวนี่ก่อนที่จะมีใครมาเจอข้า"