บทที่ 42 – ฟาดด้วยแส้ (2)

บทที่ 42 – ฟาดด้วยแส้ (2)

"มาสั่งสอนให้ไอ้สารเลวนั่นชดใช้ในสิ่งที่มันทำกับริออนกันเถอะ" นาธานสบถในใจก่อนจะบรรจุลูกธนูแล้วยิงไปยังแอชตันอีกครั้ง

แอชตันก้มตัวหลบลูกธนู แต่ด้วยผลของคำสาป การเคลื่อนไหวของเขาจึงค่อนข้างเงอะงะ แม้จะมีประสาทสัมผัสที่เหนือกว่า ลูกธนูก็ยังเฉี่ยวไหล่เขาไปจนได้ แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด รามี่เองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ ตลอดเวลานี้เช่นกัน

ทันทีที่นาธานยิงธนูใส่แอชตัน รามี่ก็พุ่งเข้ามาโจมตีเขาด้วยเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว ใครมันจะไปหลบการโจมตีสองครั้งซ้อนๆ กันได้ ใช่ไหมล่ะ? อืม แอชตันอาจจะทำได้... ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้คำสาปบ้าๆ นั่นที่ติดตัวเขาอยู่

แอชตันบาดเจ็บเล็กน้อยจากลูกธนู ทว่า วินาทีต่อมาดาบเล่มหนึ่งก็แทงเข้าที่จุดเดียวกับที่ลูกธนูโดนไม่มีผิดเพี้ยน และครั้งนี้ความเจ็บปวดมันเป็นของจริง

"เฮ้ย นาธาน! เล็งให้มันดีๆ หน่อยสิวะ!" รามี่คำรามใส่พี่ชาย พลางเบือนหน้าหนีจากแอชตัน "สกิลประสานของพวกเรามันจะได้ผลก็ต่อเมื่อ- อะไรวะเนี่ย!?"

"ข้ากำลังสงสัยอยู่เลย... ว่าทำไมพวกแกถึงโจมตีข้าที่จุดเดิมซ้ำๆ ได้แม่นยำขนาดนี้..." แอชตันพึมพำผ่านไรฟันที่ขบกันแน่น "แสดงว่าเป็นสกิลประสานของพวกแกสินะ... ไม่เลว ไม่เลวเลยทีเดียว"

สกิลประสานไม่ใช่สิ่งที่หามาได้ง่ายๆ อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่นายหญิงเคยบอกเขา มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเรียนรู้ที่จะใช้สกิลเหล่านี้ได้ และยิ่งน้อยคนนักที่จะสามารถใช้มันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีเกณฑ์เฉพาะเจาะจงใดๆ ที่จะต้องทำให้สำเร็จเพื่อที่จะได้รับสกิลเหล่านี้

บางคนถึงกับบอกว่าคนเราเกิดมาพร้อมกับสกิลเช่นนี้และใช้ทั้งชีวิตพยายามจะฝึกฝนมันให้เชี่ยวชาญ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสกิลเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าสกิลส่วนบุคคล แต่ก็ต่อเมื่อได้รับการฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบแล้วเท่านั้น ถ้าไม่เช่นนั้น อืมม.. การใช้ท่าเหล่านี้ก็มีแต่จะสร้างความเสียหายมากกว่าผลดี และดูจากท่าทางแล้ว สองพี่น้องคู่นี้อาจจะยังไม่ได้ฝึกฝนสกิลประสานของตนจนสมบูรณ์แบบนัก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าแอชตันจะสามารถมองข้ามพวกมันได้เช่นกัน

สีหน้าของแอชตันเปลี่ยนจากคนที่กำลังเจ็บปวดกลายเป็นสีหน้าของฆาตกรต่อเนื่องก่อนที่จะลงมือสังหารเหยื่อ แววตาที่มืดมนและเย็นชาชนิดที่แม้แต่คนที่ใจแข็งที่สุดก็ยังต้องเหงื่อตก

วินาทีต่อมา แอชตันก็คว้าดาบเล่มนั้นไว้แน่นขณะที่รามี่พยายามจะดึงดาบออกจากมือของแอชตันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่า ไม่ว่าเขาจะพยายามกี่ครั้ง ความพยายามของรามี่ก็ไร้ผล

"ไอ้โง่! ปล่อยดาบแล้วถอยไป!" นาธานตะโกนสุดเสียง

รามี่พยักหน้าแล้วพยายามจะหนี แต่มันก็สายเกินไปแล้ว แอชตันดึงดาบออกจากไหล่ของตัวเองแล้วขว้างมันราวกับหอกซัดไปยังรามี่ แอชตันมาที่นี่เพื่อเข้าสถาบัน แต่ในตอนนี้ เขาต้องการจะเห็นเพียงสิ่งเดียว... เลือด!

ก่อนที่รามี่หรือนาธานจะทันได้ตอบโต้อะไร ดาบก็ปักเข้าเป้าหมายของมันแล้ว... ดาบทะลุผ่านต้นขาซ้ายของรามี่เข้าไปทั้งเล่ม!

"อ๊ากกก!" รามี่กรีดร้องโหยหวนขณะล้มลงกับพื้น เลือดทะลักออกจากบาดแผลราวกับว่ามันรอคอยที่จะไหลออกจากร่างของเขามานานแสนนานแล้ว

"ไอ้สารเลว!" นาธานตะคอกสุดเสียง

ในวินาทีต่อมาก็มีเสียงประกาศอีกครั้ง รามี่ยอมแพ้โดยสมัครใจและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการสอบอีกต่อไปแล้ว ทันทีที่มีการประกาศ นาฬิกาและเข็มขัดก็หลุดออกจากร่างของเขา ทำให้รามี่สามารถเข้าถึงช่องเก็บของของตนได้ เขารีบหยิบยาฟื้นฟูออกมาแล้วกระดกมันลงคออึกใหญ่ ขวดยานั่นคงจะมีตัวยาบางอย่างอยู่ เพราะไม่กี่วินาทีต่อมา บาดแผลของรามี่ก็หายไปอย่างสมบูรณ์

ขณะที่นาธานเห็นรามี่เข้าถึงช่องเก็บของของตน แผนการชั่วร้ายก็ผุดขึ้นในใจของเขา แผนการที่ถ้าได้ผล มันจะทำลายใครก็ตามในการแข่งขันนี้ และถ้ามันไม่ได้ผล... ก็ช่างแม่งแล้วกัน!

"รามี่ เทของทั้งหมดในช่องเก็บของของแกออกมาตรงนั้นเลย ข้าต้องการยา อาวุธ เครื่องประดับ... ทุกอย่าง!" นาธานสั่งน้องชายซึ่งเข้าใจในทันทีว่านาธานต้องการจะทำอะไร

รามี่ทิ้งทุกอย่างที่ทำได้ก่อนจะเดินออกจากโซนไป มีกฎอยู่ว่าผู้เข้าสอบที่ถูกคัดออกแล้วไม่สามารถโจมตีผู้ที่ยังไม่ถูกคัดออกได้ แต่ไม่มีกฎข้อไหนห้ามไม่ให้พวกเขา 'บังเอิญ' ทำไอเทมตกไว้ในโซนขณะที่จากไป

"อยากจะเล่นสกปรกงั้นเรอะ? ได้เลย ข้าจัดให้" แอชตันพึมพำกับตัวเอง

***

"ท่านผู้อำนวยการคะ! พวกมาร์เซลโล่กำลังเล่นตุกติกกับกฎนะคะ!" อาจารย์คนหนึ่งในสถาบันชี้ให้เห็น "มีกฎอยู่ว่าผู้เข้าร่วมที่ถูกคัดออกแล้วไม่สามารถส่งผลกระทบต่อผลการแข่งขันได้ไม่ว่าในทางใดทางหนึ่ง รูปแบบใดรูปแบบหนึ่งก็ตาม แต่รามี่กำลังละเมิดกฎข้อนี้อย่างชัดเจนค่ะ!"

"ข้าทราบเรื่องนั้นดีอยู่แล้ว คุณโรสฟลาย" ท่านผู้อำนวยการตอบอย่างนอบน้อม (แต่แววตาไม่นอบน้อมตาม) "นี่มันเป็นเหตุผลเพียงพอสำหรับการตัดสิทธิ์จริงๆ แต่... ข้าอยากจะเห็นว่า ไอ้หนูคนนั้น ชื่ออะไรอีกทีนะ?"

"แอชตันค่ะ ท่าน"

"อ้อ ใช่ ข้าอยากจะเห็นว่าแอชตันจะทำอย่างไรเมื่อถูกบีบให้ต้องต่อสู้กับสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างท่วมท้น คุณเองก็ตื่นเต้นเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ?"

มีประกายประหลาดในดวงตาของท่านผู้อำนวยการ ประกายที่ไม่มีอาจารย์คนใดเคยเห็นมาเป็นเวลานานแล้ว ชัดเจนว่าท่านผู้อำนวยการถูกใจแอชตันเข้าให้แล้ว... ดังนั้นพวกอาจารย์จึงอดที่จะรู้สึกสงสารเขาไม่ได้ การสอบครั้งนี้คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาแล้วล่ะ ตอนนี้เมื่อเขาอยู่ในสายตาของท่านผู้อำนวยการ

ทว่า แอชตันไม่ใช่คนเดียวที่เข้าตานาง ท่านผู้อำนวยการได้เลือกนักเรียนหนึ่งคนจากแต่ละโซนเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งและความทรหดของพวกเขา ถ้าคนเหล่านี้สามารถผ่านเข้าสู่รอบต่อไปและเข้าสถาบันได้อย่างมีประสิทธิภาพ พวกเขาก็จะได้รับการดูแลเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

หรืออาจจะไม่ก็ได้ ท้ายที่สุดแล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอารมณ์ของท่านผู้อำนวยการ นางมีอำนาจเด็ดขาดที่จะทำอะไรก็ได้ที่นางต้องการกับใครก็ได้ที่นางต้องการในสถาบันของนาง การไม่แยแสต่อการบิดเบือนกฎของนางเป็นเพียงตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

นางไม่กลัวที่จะไปงัดข้อกับตระกูลขุนนางตระกูลไหนทั้งนั้น ทำไมนางจะต้องกลัวด้วยล่ะ? ท้ายที่สุดแล้ว นางก็ได้รับการสนับสนุนจากอาณาจักรห้าดาราทั้งหมด รวมถึงเคาน์เตสแห่งแวมไพร์ด้วย อาจกล่าวได้ว่า นางคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในคอนทินเจนต์

"แสดงให้ข้าเห็นสิว่าพวกเจ้ามีความสามารถอะไรบ้าง เหล่าตุ๊กตาที่น่ารักของข้า!"