บทที่ 32 – การประลองครั้งสุดท้าย (4)

บทที่ 32 – การประลองครั้งสุดท้าย (4)

‘นี่มันแปลกพิลึก...’

แอชตันไม่คุ้นเคยกับการเป็นศูนย์กลางความสนใจของผู้คนมากมายขนาดนี้ อาจกล่าวได้ว่าเขามักจะได้รับความสนใจจากทุกคนรอบข้างเสมอ ตอนแรกก็ในฐานะมนุษย์ที่นายหญิงเลือก และตอนนี้ก็สำหรับการประลองกับโดโนแวน

ทว่า ทุกอย่างมันแตกต่างออกไปตอนที่เขาอาศัยอยู่ในเขตกักกัน คนที่จ้องมองเขาคือคนที่อาศัยอยู่กับเขา ดังนั้นสายตาของพวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกแปลกประหลาดอะไรเลย ไม่สิ สายตาของพวกนั้นก็รู้สึกแปลกๆ อยู่หรอก แต่ก็ไม่ได้แสดงความเป็นศัตรูอย่างเปิดเผยเหมือนพวกมนุษย์หมาป่าที่นี่

อย่างไรก็ตาม แววตาของพวกมนุษย์หมาป่าที่นี่มันแตกต่างออกไป ตอนแรกมันให้ความรู้สึกเหมือนเขาถูกพวกมันปฏิบัติราวกับเป็นของเล่น แต่ไม่นานก็ชัดเจนว่ามันไม่ใช่เช่นนั้น พวกมันไม่ได้มองเขาเหมือนเป็นของเล่นประเภทนั้น แต่พวกมันกำลังรอให้โดโนแวนมาขยี้เขาให้กลายเป็นของเล่นต่างหาก!

เขาเดินขึ้นไปบนเวทีที่มีผู้ตัดสินยืนอยู่ตรงกลาง น่าประหลาดใจที่ผู้ตัดสินกลับเป็นคนที่ไม่คาดคิดว่าแอชตันจะยอมลดตัวลงมาทำอะไรที่ต่ำต้อยเช่นนั้น นายหญิงอยู่ที่นั่นบนเวที

การที่นางอยู่ที่นั่นมันค่อนข้างแปลก แต่ยิ่งแอชตันคิดถึงมันมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่าทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ ท้ายที่สุดแล้ว นางก็เป็นตัวต้นเรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือ!

‘อ๋อ นี่สินะเหตุผลที่ไอ้พวกปัญญาอ่อนนี่มันถึงได้เห่าหอนกันเหมือนฝูงหมาบ้ากาม...’ แอชตันส่ายหัวอย่างขยะแขยงกับพฤติกรรมของพวกมันเต็มทน

เขามองไปที่นายหญิงแต่ไม่ได้โค้งคำนับนาง ซึ่งก็ยิ่งส่งผลให้เจ้าพวกหมานั่นคลั่งหนักขึ้นไปอีก

"บังอาจนัก! มันกล้าดียังไงมาแสดงท่าทีไม่เคารพนายหญิงเยี่ยงนั้น!"

"ไอ้เด็กนี่มันต้องโดนสั่งสอนให้หลาบจำ!"

"ฮ่าๆๆ มิต้องกังวลไปหรอก ท่านโดโนแวนจะสั่งสอนไอ้สารเลวนั่นให้รู้จักที่ต่ำที่สูงโทษฐานที่มันกล้าลบหลู่นายหญิงอย่างแน่นอนที่สุด!"

นี่เป็นเพียงส่วนน้อยที่แอชตันพอจะจับใจความได้จากเสียงโห่ร้องอื้ออึงของฝูงชนที่อัดแน่นกันอยู่ทุกที่ที่พอจะหาที่ยืนได้ มันควรจะเป็นการประลองแบบตัวต่อตัว แต่สำหรับแอชตันแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังถูกรุมโดยคนทั้งเมือง

ตอนนั้นเองที่โดโนแวนเดินเข้ามาในลานกว้างจากทางเข้าฝั่งตรงข้าม แตกต่างจากแอชตันที่ถือดาบสั้นสองเล่มที่นายหญิงมอบให้ โดโนแวนตัดสินใจเลือกใช้ดาบเล่มเดียวคู่กับแส้!

เป็นการผสมผสานอาวุธที่พิลึกพิลั่นอย่างที่สุด แต่มันก็เป็นอาวุธที่ได้ผลชะงัดที่สุดในการต่อกรกับแอชตัน อย่างน้อยโดโนแวนก็คิดเช่นนั้น เพราะมันเป็นแส้เส้นเดียวกับที่เคยใช้เฆี่ยนตีลงโทษแอชตันสำหรับความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยที่สุดของเขา

ดังนั้นอาวุธเช่นนั้นย่อมต้องทิ้งรอยแผลฝังลึกไว้ในใจบ้างอย่างแน่นอน แรงจูงใจของโดโนแวนในการนำแส้ออกมาไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะใช้มันฟาดฟันจริงๆ จังๆ แต่เพื่อขยี้จิตใจของแอชตันเล่นต่างหาก!

ทันทีที่โดโนแวนก้าวเท้าขึ้นมาบนเวที ฝูงชนก็โห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครคือขวัญใจมหาชน เรื่องน่าขันก็คือ โดโนแวนก็ไม่ได้โค้งคำนับนายหญิงเช่นกัน แต่ฝูงชนก็ยังคงส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจเขาอย่างกึกก้อง

‘สองมาตรฐานชิบหายเลยไอพวกเวรตะไล...’ แอชตันคิดในใจก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ของเขาในวันนี้ ‘ขอบใจนะที่อุตส่าห์พกแส้เส้นนั้นมาด้วย การได้เห็นมันยิ่งทำให้ข้ามีเหตุผลเพิ่มขึ้นอีกข้อที่จะต้องพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อจะเอาแส้เส้นนั้นฟาดตูดแกเป็นการเอาคืนทีหลังไง ไอ้ชาติหมา!’

"ดูท่าว่านี่คงจะเป็นหลุมศพของแกแล้วล่ะ ไอ้หนู" โดโนแวนพูดด้วยสีหน้าเหยียดหยามเต็มพิกัด

"อย่างน้อยข้าก็ไม่ต้องมาสู้กับเด็กเพื่อป่าวประกาศศักดิ์ศรีความเป็นชายของตัวเองก็แล้วกัน"

แอชตันรู้ดีว่าเขาคงจะแพ้การต่อสู้ทางกายภาพอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจะไม่ยอมถอยจากการปะทะคารมโดยไม่ได้หยามหน้าโดโนแวนกลับให้เจ็บแสบแน่

"จะปากดีพล่ามอะไรก็เชิญเลยไอ้เด็กเมื่อวานซืน! แต่วันนี้แกจะต้องเสียใจที่เคยบังอาจมาขวางทางข้า!"

"มันจำเป็นด้วยหรอที่ต้องมารังแกเด็ก?"

"มันสายเกินไปที่จะปอดแหกแล้วล่ะ ไอ้ลูกครึ่งชั้นต่ำ!" โดโนแวนแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุกจนปากแทบจะฉีกไปถึงหู

"...ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกขังอยู่ในเขตกักกันมาตลอด แต่กลับกลายเป็นข้าที่ต้องมาสอนให้แกรู้จักคำว่าประชดประชันเนี่ยนะ?"

"..." (โดโนแวนถึงกับพูดไม่ออก)

แอชตันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ตรงหน้า เขาไม่ได้โง่พอที่จะคิดว่าตนเองจะชนะโดโนแวนได้จริงๆ โดยเฉพาะเมื่อไม่ได้ใช้ยีนอื่นๆ ของเขา แต่แอชตันก็จะไม่ยอมถูกยำเละง่ายๆ เช่นกัน

"อะแฮ่ม! ขอข้าชี้แจงกติกาให้ชัดเจนก่อน" นายหญิงเริ่มอธิบายกติกาก่อนที่ทั้งสองจะมัวแต่เปิดศึกน้ำลายกันอีกรอบ "นี่ไม่ใช่การต่อสู้ถึงตาย พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้โจมตีอีกฝ่ายโดยมีเจตนาที่จะสังหาร คนแรกที่ยอมแพ้ หรือถูกน็อกเอาต์ หรือถูกผลักออกจากสังเวียน ถือว่าพ่ายแพ้ เข้าใจตรงกันนะ?"

ทั้งสองคนพยักหน้ารับ

"ถ้าเช่นนั้น ก็เริ่มประลองได้!"