บทที่ 28 – สิ่งผิดปกติ (2)

บทที่ 28 – สิ่งผิดปกติ (2)

‘อืม... ดูเหมือนพวกนั้นจะเจอศพแล้วสินะ’ แอชตันคิดขณะเดินทางไปยังหอฝึก ‘เอาเถอะ ก็ข้าไม่ได้พยายามจะซ่อนศพซะหน่อยนี่นา เมื่อมาคิดดูแล้ว ข้าน่าจะลากศพพวกมันออกไปข้างนอก พอพระอาทิตย์ขึ้นพวกมันจะได้ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน’

วินาทีต่อมาแอชตันก็ส่ายหัว ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าดวงอาทิตย์จะเผาพวกมันได้จริงๆ ไม่ใช่แวมไพร์ทุกประเภทที่จะอ่อนแอต่อแสงแดด และพวกมันทั้งหมดก็มีปฏิกิริยาต่อแสงแดดในแบบของตัวเอง มีข่าวลือว่าพวกระดับสูงแทบจะไม่แสดงอาการใดๆ เลยเมื่ออยู่กลางแสงแดดธรรมชาติ ดังนั้น มันจึงดีกว่าที่เขาไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศพพวกกระหายเลือดโดยไม่จำเป็น ใครจะไปรู้ว่าอะไรอาจจะเกิดขึ้น?

"วันนี้เจ้าดูเงียบผิดปกตินะ" นายหญิงถามเขา "เจ้าไม่ได้เป็นไข้หวัดหรืออะไรใช่ไหม?"

"ข้าสบายดี"

แอชตันตอบด้วยน้ำเสียงเฉยเมยไม่ใส่ใจตามปกติของเขา ซึ่งกระตุ้นให้องครักษ์คนหนึ่งของนางเตะเข้ามา ทว่า แอชตันหลบการโจมตีนั้นได้อย่างรวดเร็วแล้วเตะสวนเข้าที่ขาอีกข้างขององครักษ์คนดังกล่าว ทำให้เขาล้มลงไปแทน

"เก็บขาของเจ้าไว้กับตัวเถอะ" แอชตันเตือนชายคนนั้นแล้วเดินตามหลังนายหญิงต่อไป

นายหญิงมองมาที่เขา และแอชตันคิดว่าเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง แต่วินาทีต่อมานางก็หันกลับไปหลังจากตำหนิองครักษ์ของตน นี่เป็นครั้งแรกที่นางดุองครักษ์ของตนเพื่อคนอย่างแอชตัน อย่างน้อยก็ต่อหน้าเขา

แม้ว่าแอชตันจะชอบใจที่เห็นเช่นนั้นมากเพียงใด เขาก็รู้ว่ามันเป็นเพียงการแสดง และไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น นางกำลังพยายามทำตัวเป็นคนดีเพื่อเอาชนะใจเขา และเขาก็รู้เรื่องนั้นดีอยู่แล้ว เขารู้ได้อย่างไรน่ะหรือ? ก็เพราะสกิลสัมผัสของเขานั่นเอง

นับตั้งแต่ยีนอื่นๆ ของเขาเลเวลอัป เขาก็รู้สึกแตกต่างจากภายใน ราวกับว่าสกิลของเขากำลังจะระเบิดออกมาเพื่อวิวัฒนาการและทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น แต่มีบางอย่างกำลังเหนี่ยวรั้งเขาไว้ไม่ให้ทำเช่นนั้น

เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร และ 'พร' ที่เขามีก็ไม่มีคำตอบใดๆ ให้เขา ในตอนนี้ ความหวังเดียวของเขาก็คือให้ลูซิเฟอร์ติดต่อมาหาเขาและตอบคำถามของเขาให้ได้ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่แอชตันจะทำได้ด้วยตัวเอง ลูซิเฟอร์บอกเขาแล้วว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่สามารถติดต่อแอชตันได้ ไม่ใช่ในทางกลับกัน ดังนั้น เมื่อไม่มีอะไรอื่นในใจ แอชตันจึงตัดสินใจทุ่มเทตัวเองให้กับการฝึกฝน ด้วยวิธีนั้น เขาจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นและหวังว่าจะสามารถทะลวงผ่านอุปสรรคใดๆ ก็ตามที่พยายามจะหยุดยั้งไม่ให้เขาแข็งแกร่งขึ้นไปอีกได้

"เจ้าแข็งแกร่งขึ้นนะ" นายหญิงเอ่ยชมขณะที่พวกเขาเข้าไปในหอคอยที่คุ้นเคย "ให้ข้าดูค่าสถานะของเจ้าสักครู่"

แอชตันไม่ได้พูดอะไรสักคำและเพียงแค่เปิดหน้าต่างข้อมูลของเขาให้นางดูค่าสถานะ

นายหญิงเป็นผู้เชี่ยวชาญในการปิดบังความคิดและอารมณ์ของตนเอง ทว่า ด้วยสกิลสัมผัสที่พัฒนาขึ้นของแอชตัน อย่างน้อยเขาก็พอจะรับรู้ได้เลาๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นในหัวของนาง

‘ประหลาดใจและตกใจสินะ... ก็นะ แม้แต่ข้าเองก็คงจะประหลาดใจเหมือนกันถ้าตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับนาง’

มันไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ทุกวันที่มนุษย์หมาป่าเลเวล 4 จะสามารถหลบและสวนกลับมนุษย์หมาป่าเลเวล 11 ได้ ทั้งยังทำได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นด้วย

"อืม... ความว่องไวและความแข็งแกร่งของเจ้าดูดีทีเดียว แต่การป้องกันของเจ้าก็ควรจะดีเท่าๆ กัน โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน" นายหญิงพึมพำขณะที่แอชตันปิดแถบข้อมูลของเขา

"เมื่อคืน? มีอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ?" แอชตันถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

"อืม... แขกของประเทศสองสามคนถูกฆ่าเมื่อคืนนี้ในโกดังร้าง เจ้าคงจะไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับมันใช่ไหม?"

"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรครับ? เมื่อคืนท่านก็ไม่ได้ปรานีข้าเลยในระหว่างการฝึก ข้าหลับเป็นตายทันทีที่หัวถึงหมอน"

"อืม... คุยกันพอแล้ว อย่าเสียเวลาของเราไปมากกว่านี้เลย"

‘ดูเหมือนว่าสุดท้ายแล้วนางก็ไม่เชื่อคำพูดของข้าสินะ’

นายหญิงไม่ได้พูดอะไรอีก แต่บรรยากาศรอบตัวนางทำให้แอชตันคิดว่าเขาควรจะระมัดระวังตัวเมื่ออยู่ใกล้นางให้มากขึ้น นางไม่ได้มีเลเวล 25+ มาโดยเปล่าประโยชน์ และเมื่อรวมกับสัญชาตญาณของนางแล้ว ก็ทำให้นางเป็นคู่ต่อสู้ที่อันตราย

ท้ายที่สุดแล้ว จะมีสักกี่คนที่มีสติดีพอที่จะพยายามเป็นศัตรูกับราชา ในมุมมองของแอชตัน นายหญิงอาจจะอันตรายยิ่งกว่าราชาแห่งอาณาจักรเสียอีก

แม้ว่าเขาจะไม่เคยพบหน้าเขา (ราชา) แต่ความจริงที่ว่านายหญิงสามารถตำหนิเขาได้อย่างเปิดเผยก็ดูเหมือนจะพิสูจน์ได้ว่า ไม่ราชาจะไม่ใส่ใจสิ่งที่นางทำ ไม่ก็คงมีน้อยมากที่เขาจะทำอะไรนางได้

ไม่ว่ากรณีใด มันก็แสดงให้เห็นว่านางมีอำนาจทางการเมืองมากเพียงใด แล้วก็ยังมีข้อเท็จจริงที่ว่านางสามารถทำให้ทุกคนหลงเสน่ห์ได้ด้วยคำพูดหวานๆ ของนาง นั่นคืออาวุธที่อันตรายที่สุดของนาง นางสามารถทำให้พี่น้องร่วมสายเลือดหันมาต่อสู้กันเองและกำจัดทั้งสองฝ่ายได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง

พลังของนางทั้งในฐานะมนุษย์หมาป่าและในฐานะบุคคล ทำให้แอชตันสงสัยว่าเหตุใดนางถึงต้องการตัวเขาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ?