บทที่ 534: ข้ารับปากเจ้าไปแล้ว

“ไม่...” หลัวเซียวเซียวส่ายหัวทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า “ท่านแม่ทัพ ท่านปกป้องข้าได้ดีมาก นอกจากนี้ท่านยังช่วยชีวิตท่านแม่ของข้าด้วย”

มู่จวินเซิ่งพยายามฝืนยิ้มในขณะที่เขาพูดอย่างอ่อนแรง “นั่นเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ… แต่ก่อนข้าเป็นคนขี้ขลาดมากจนไม่กล้าแสดงความรู้สึกของตัวเอง… ข้าเอาแต่คิดกับตัวเองตลอดว่ารอให้เจ้าเปิดใจให้ข้าอีกสักหน่อยแล้วค่อยเปิดเผยความรู้สึกของข้าให้เจ้าฟัง…”

“แต่หลังจากผ่านอันตรายมา ข้าไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว… ข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกในอนาคต ข้าไม่อยากให้มีคนพาตัวเจ้าไปแล้วข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะพาเจ้ากลับคืนมา…”

หลัวเซียวเซียวพอจะรู้คร่าว ๆ ว่าแม่ทัพหนุ่มจะพูดอะไรต่อไป นั่นทำให้นางรู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อย

“เซียวเซียว…” มู่จวินเซิ่งมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาแน่วแน่ และไม่เปิดโอกาสให้นางได้หลบเลี่ยงหรือถอยหนี “ถ้าในครั้งนี้ข้าสามารถมีชีวิตรอดไปได้ เจ้าจะให้โอกาสข้าได้หรือไม่?”

“แต่งงานกับข้าเถอะนะ”

หลัวเซียวเซียวถึงขั้นทำเข็มเงินเล่มสุดท้ายในมือหล่น นางเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยท่าทางซับซ้อน

หญิงสาวเคยคิดกับตัวเองว่าองค์ชายรองนั้นเก่งด้านการสู้รบ แต่เป็นคนโง่ในเรื่องความสัมพันธ์ ตอนนี้นางอยากจะขอเปลี่ยนความคิดของตัวเอง

คนโง่ในเรื่องความสัมพันธ์จะไปเข้าใจกลอุบายเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ข้า…” หลัวเซียวเซียวยังคงทำหน้าตื่นตระหนก นางไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามนี้อย่างไร

นางไม่ได้รู้สึกเกลียดมู่จวินเซิ่ง แต่ถ้านางตอบตกลงแต่งงานกับเขา นางก็รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับอีกฝ่ายเลย

ตัวนางนั้นไม่คู่ควรกับท่านแม่ทัพเลยจริง ๆ

ที่สำคัญ ณ เวลานี้หัวใจของนางยังไม่สามารถเปิดรับบุคคลอื่นเข้ามาได้

มู่จวินเซิ่งค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับมือหญิงสาวเอาไว้ราวกับว่าเขารู้ว่าในใจของนางกำลังคิดอะไรอยู่ “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารับข้าเข้าไปอยู่ในใจ ข้ายังรอเจ้าได้ แต่ข้าหวังว่าหลังจากที่ข้าแต่งงานกับเจ้าแล้ว เจ้าจะเปิดใจยอมรับข้าเข้าไป”

“เซียวเซียว… ข้าไม่อยากเห็นเจ้าถูกฉู่เสวียนคุกคามไม่หยุดหย่อนแบบนี้ ขอเพียงเราแต่งงานกัน เขาจะยอมแพ้”

หลังจากชายหนุ่มพูดประโยคสุดท้ายแล้ว เขาก็จ้องหลัวสตรีที่ตนรักด้วยความกังวล

เขายอมรับว่าครั้งนี้เขาใช้กลอุบาย

แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น

เขาบอกไปว่าเขาไม่อยากเห็นหลัวเซียวเซียวถูกฉู่เสวียนลักพาตัวไปอีก แล้วก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ นางดูจะหวั่นไหวทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายของเขา

จากนั้นมู่จวินเซิ่งก็เลือกที่จะตีเหล็กขณะที่ยังร้อนโดยการจับมือนางเอาไว้แน่น “ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วย ข้าก็จะไม่รักษาบาดแผลของตัวเอง”

มู่ไป๋ไป่ที่เฝ้าดูอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากออกมาว่า “พี่รอง… การที่ท่านทำเช่นนี้มันไม่ถูกต้อง”

“ท่านจะเอาชีวิตความตายของตัวเองมาล้อเล่นได้อย่างไรกัน?”

ผู้เป็นพี่ชายยิ้มขมขื่นให้น้องสาว “ไป๋ไป่ พี่รองกำลังร้องขอความเมตตา ถ้าเจ้ามีอะไรอยากสั่งสอนเจ้าค่อยมาสั่งสอนทีหลังไม่ได้หรืออย่างไร? ไม่เช่นนั้นเจ้าช่วยพี่ขอความเมตตาจากเซียวเซียวดีหรือไม่?”

เมื่อมู่ไป๋ไป่ยืนยันแล้วว่าในตอนนี้พี่รองของตัวเองจะไม่เป็นไร เธอก็กอดอกเดินไปอีกด้านหนึ่งเพื่อยืนพิงกำแพงมองอีกฝ่ายแบบไม่ใส่ใจ “ช่างเถอะ ข้าจะไม่ก้าวก่ายเรื่องระหว่างพวกท่านอีก”

“ค่อย ๆ คุยกันไปเถอะ ถ้าท่านพร้อมแล้วค่อยเรียกข้าอีกที คิดเสียว่าข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็ได้”

แล้วบรรยากาศที่เคยตึงเครียดก็ถูกทำลายลงด้วยคำพูดของหญิงสาว

มู่จวินเซิ่งมองน้องสาวด้วยสายตาเอือมระอาขณะที่เขาคิดว่าคำวิงวอนของตนในวันนี้คงไม่เกิดผลอะไร แต่จู่ ๆ หลัวเซียวเซียวก็พูดขึ้นมา

“เจ้าค่ะ”

ภายใต้สายตาประหลาดใจของ 2 พี่น้องตระกูลมู่ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นยิ้มจาง ๆ ให้ชายหนุ่มแล้วกล่าวว่า “ขอเพียงท่านแม่ทัพปลอดภัย ข้าก็ยินยอมที่จะแต่งงานกับท่าน”

ดวงตาของมู่จวินเซิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่เขาจ้องมองหลัวเซียวเซียวด้วยความเหลือเชื่อ “จริงหรือ?”

“จริงเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มอ่อนโยน “เช่นนั้นท่านแม่ทัพก็ควรปล่อยให้องค์หญิงช่วยรักษาบาดแผลให้ท่านโดยเร็วที่สุด”

แม่ทัพหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ ต่อมาเขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปตะโกนเรียกน้องสาวของตน “ไป๋ไป่ เร็วเข้า มียาตัวไหนที่ทำให้ข้าหายสนิททันทีบ้างหรือไม่? เอามันออกมาใช้ให้หมดเลย!”

ทางด้านมู่ไป๋ไป่มองหลัวเซียวเซียวด้วยสายตาสับสนและตอบพี่ชายคนรองอย่างไม่พอใจ “ข้าจะไปหายาแบบนั้นมาได้จากที่ไหนกัน! ท่านนอนลงซะ อย่าขยับ หากแผลของท่านปริอีกครั้ง ข้าก็ช่วยท่านไม่ได้จริง ๆ แล้ว!”

มู่จวินเซิ่งรีบนอนลงนิ่ง ๆ อย่างเชื่อฟัง แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หญิงผู้เป็นที่รักไม่วางตา เขาไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่านางจะยอมตอบตกลงคำขอของเขา

ในตอนที่เซียวถังอี้มาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็ได้เห็นสภาพที่แปลกประหลาดเช่นนี้ของคนทั้ง 3

ชายหนุ่มเดินเอามือไพล่หลังเข้าไปหามู่ไป๋ไป่ช้า ๆ และเลิกคิ้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงคิดว่าพี่รองของเจ้าดูมีความสุขมากทั้งที่ได้รับบาดเจ็บ?”

“เขาจะไม่มีความสุขได้อย่างไรกัน ในเมื่อบาดแผลพวกนี้แลกมาด้วยการมีภรรยา?” หญิงสาวบีบนวดหว่างคิ้วที่ปวดตุบ ๆ ก่อนจะหันไปมองร่างสูง “ท่านมาที่นี่ทำไม?”

“ท่านได้ข้อมูลอะไรจากลี่เฟยหรือไม่?” เธอมั่นใจว่าวิธีการสอบสวนของเขาจะต้องได้ข้อมูลบางอย่างมาจากลี่เฟยแน่นอน

“ได้” เซียวถังอี้ซ่อนความประหลาดใจในดวงตาของตัวเองและตอบออกไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ในเมื่อข้ารู้แล้ว ข้าก็ควรจะรีบบอกเจ้าไม่ใช่หรือ?”

“ท่านจะรีบอะไรนักหนา” มู่ไป๋ไป่ขมวดคิ้วสงสัย “ข้าขอให้ท่านพี่รัชทายาทรอท่านอยู่ที่ประตูแล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมท่านต้องมาหาข้าถึงที่นี่?”

เซียวถังอี้ยังคงตอบอีกฝ่ายอย่างใจเย็นว่า “ข้ารับปากเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือว่าหลังจากที่ข้าได้ข้อมูลแล้วจะรีบบอกเจ้าทันที?”

“...”

ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรไป ทำไมเขาถึงมาเถียงเธอเรื่องคำพูดไม่หยุด?

“เอาล่ะ เช่นนั้นท่านก็บอกมาเถอะ” หญิงสาวกอดอกจ้องอีกฝ่ายนิ่ง “เกิดอะไรขึ้นกับลี่เฟย แล้วใครสอนนางใช้อาคม?”

“เขาเป็นคนของหนานซวน” เซียวถังอี้เก็บซ่อนรอยยิ้มในดวงตาขณะที่มีท่าทีเคร่งเครียด “นางบอกว่าคนที่สอนให้นางใช้อาคมนั้นเป็นชายสวมชุดคลุมสีดำที่พูดด้วยสำเนียงหนานซวน เขามักจะสวมหน้ากากไม้ปิดบังใบหน้า ดังนั้นนางจึงไม่เห็นใบหน้าของเขา”

“หน้ากากไม้หรือ?” มู่ไป๋ไป่ตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วเธอก็ยืดตัวขึ้นพร้อมกับทำหน้าจริงจัง “หน้ากากไม้อีกแล้วหรือ?”

เธอคิดถึงความทรงจำที่ตนกับหลัวเซียวเซียวเกือบถูกลักพาตัวขึ้นมาได้ทันที

ในเวลานั้นคนกลุ่มนั้นสวมหน้ากากไม้เช่นกัน

“ใช่” เซียวถังอี้มองหญิงสาวด้วยท่าทางจริงจังเช่นกัน “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดเรื่องอะไร แต่ตอนนี้เรายังไม่แน่ใจว่าคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าลี่เฟยเป็นคนกลุ่มเดียวกับคนที่ต้องการจะลักพาตัวเจ้าเมื่อครั้งนั้นหรือไม่”

“เรายังจำเป็นจะต้องยืนยันเรื่องนี้อีกหรือ?” มู่ไป๋ไป่ยิ้มเยาะ “ก่อนหน้านี้พวกเขาพัวพันกับข้า ตอนนี้พวกเขาก็มาหาเรื่องข้าอีกแล้ว มันจะเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ และฮ่องเต้หนานซวนยังมายื่นขอแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับท่านพ่ออีก ท่านไม่คิดว่านี่ดูเหมือนเป็นแผนการที่พวกเขาวางเอาไว้หรืออย่างไร?”

เซียวถังอี้เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากว่า “ถ้าเจ้าอยากตรวจสอบ ข้าก็สามารถช่วยเจ้าได้”

“ไม่จำเป็น” มู่ไป๋ไป่โบกมือปฏิเสธทันควัน “ท่านช่วยข้ามามากพอแล้ว ที่ข้าขอให้ท่านช่วยเรื่องลี่เฟยก็เพราะว่าข้าไม่มีทางเลือกอื่น หนานซวนมาที่นี่ก็เพื่อข้า ส่วนที่เหลือข้าต้องจัดการเอง”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อได้ยินดังนั้น เขารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดที่หญิงสาวพูดสักนิด มันเหมือนว่านางพยายามทำตัวห่างเหินจากเขาให้มากที่สุด

ปัจจุบันมู่จวินเซิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส นั่นทำให้มู่ไป๋ไป่รู้สึกเป็นกังวลมาก ดังนั้นเธอจึงตามเขากลับไปที่จวนแม่ทัพเพื่อช่วยรักษาเขา

หลังจากที่หญิงสาวทำการรักษาเสร็จ เธอก็เตรียมยาไว้ให้พี่ชายคนรอง จนกระทั่งตอนนี้เธอเพิ่งพบว่าเซียวถังอี้คอยติดตามเธอตนอยู่ตลอดเวลา

“ทำไมท่านยังอยู่ที่นี่อีก?” มู่ไป๋ไป่หันไปมองชายร่างสูงที่กำลังดื่มชาอยู่ที่โต๊ะหินในลานบ้าน ซึ่งมันส่งผลให้เธอเสียสมาธิไปชั่วขณะ

เซียวถังอี้ชี้ไปที่ถุงกระดาษที่เปื้อนน้ำมันบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ข้ากลัวว่าเจ้าจะหิว ข้าก็เลยซื้อไก่ย่างมาฝาก”