บทที่ 523: เสิ่นจวินเฉา จูบข้าสิ

“การสะกดจิต?” มู่จวินฝานกับเซียวถังอี้ขมวดคิ้วพร้อมกัน “หมายความว่าอย่างไรหรือ?”

ซีเยว่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร เธอทำเพียงมองไปที่องค์หญิงหกเป็นการสื่อว่าให้อีกฝ่ายเป็นคนอธิบายให้พวกเขาฟัง

มู่ไป๋ไป่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องอธิบายว่า “มันเป็นพฤติกรรมที่แทรกแซงความคิดของผู้คนผ่านการพูด… น่าจะประมาณนี้ แต่มันก็มีวิธีการที่สอดคล้องกันอยู่เล็กน้อย”

พระเจ้า ใครจะช่วยเธออธิบายให้คนที่อยู่คนละโลกฟังว่าการสะกดจิตคืออะไรได้บ้าง?

“มันทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ?” มู่จวินฝานแตะคางตัวเองเบา ๆ เขาดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้มากทีเดียว “มีตำราที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้บ้างหรือไม่?”

“คงไม่มีหรอกเพคะ” มู่ไป๋ไป่รู้ความคิดของพี่ชายคนโตได้ในทันที เขาคงอยากจะเอาความรู้นี้ไปใช้ในท้องพระโรงแน่

“ไม่มีหรือ?” มู่จวินฝานถอนหายใจด้วยความเสียใจ “ถ้ามีตำราเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าก็อยากจะลองศึกษาความรู้ประเภทนี้เอาไว้สักหน่อย”

“ไม่ ไม่มีเพคะ!” มู่ไป๋ไป่ปาดเหงื่อเย็น ๆ ที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากก่อนจะหันไปหาซีเยว่ “แล้วท่านสะกดจิตพี่สามแล้วหรือ?”

“ท่านฟังข้านะ” องค์หญิงซีฉือพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ตอบท่านเมื่อกี้ เป็นเพราะว่าเขายังไม่ได้รับอนุญาตจากข้า”

“...” มู่ไป๋ไป่ถึงกับพูดไม่ออก

“มันวิเศษขนาดนั้นเลยหรือ?” เซียวถังถังรู้สึกสับสนขณะที่ฟังบทสนทนาของทุกคน นางจึงอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น “หรือว่าพวกท่าน 2 คนตกลงกันตอนที่อยู่ข้างใน ตอนนี้จึงได้แสดงละครหลอกพวกเรา?”

“ท่านไม่เชื่อหรือ?” ซีเยว่ที่ได้ยินคำพูดยั่วยุก็เริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมา “ท่านจะให้ข้าพิสูจน์ให้ท่านเห็นกับตาไม่ใช่หรืออย่างไร ตอนนี้ข้าก็ทำตามที่บอกแล้ว แต่พวกท่านก็ไม่เชื่อ แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร?”

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อ” เซียวถังถังเกาหัวเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ข้าแค่คิดว่าสิ่งที่ท่านพูดนั้นมันดูเกินจริงมากไปหน่อย”

“เอาล่ะ เช่นนั้นท่านก็สั่งให้เขาจูบท่านสิ ถ้าเขายอมจูบท่านจริง ๆ ข้าจะเชื่อ!”

มู่ไป๋ไป่แทบจะสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าศิษย์น้องจอมป่วน “ถังถัง นี่เจ้ากำลังพยายามทำลายความบริสุทธิ์ของพี่สามอยู่นะ!”

“นี่ ไป๋ไป่ ท่านอย่าเพิ่งโกรธไปเลย” เซียวถังถังยิ้มประจบศิษย์พี่ใหญ่ “ท่านไม่คิดหรือว่านี่เป็นการทดสอบที่ดีที่สุด?”

“หากพี่สามของท่านอยู่ในสภาวะปกติ เขาไม่มีทางจูบนางแน่”

มู่ไป๋ไป่เหลือบมองซีเยว่ที่ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ก่อนที่เธอจะรีบปิดปากอีกฝ่ายไม่ให้พูดต่อ

เธอกลัวว่าถ้าปล่อยให้ศิษย์น้องตัวแสบพูดอะไรพล่อย ๆ ต่อไป องค์หญิงซีฉือที่ยินดีจะช่วยเหลือเธอจะเปลี่ยนใจไปเสีย

ขณะที่มู่ไป๋ไป่กำลังจะอธิบายให้ซีเยว่ฟังว่าเซียวถังถังพูดเล่น เธอก็พูดขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ได้ ถ้าท่านต้องการอย่างนั้นก็ได้ ข้าไม่กลัว”

หลังจากพูดจบหญิงสาวก็ไม่ว่ารอให้ใครได้พูดอะไรอีก เธอหันไปหาเสิ่นจวินเฉาแล้วคว้าจับคอเสื้อเขาด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาหาตน “เสิ่นจวินเฉา จูบข้าหน่อย!”

“อย่านะ!” มู่ไป๋ไป่ร้องห้ามอย่างตื่นตระหนก “ท่านไม่จำเป็นจะต้องทำเรื่องใหญ่ต่อข้าถึงเพียงนี้!”

ถ้าพี่สามของเธอมีสติกลับมาจะเป็นอย่างไร เขาจะไม่หัวใจวายตายก่อนหรือ?

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เสิ่นจวินเฉากะพริบตาครั้งหนึ่งราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของมู่ไป๋ไป่ จากนั้นเขาก็เอนตัวเข้าไปหอมแก้มซีเยว่

“...”

ในชั่วขณะนั้น ภายในลานกว้างเงียบสงัดจนน่าขนลุก

มู่ไป๋ไป่ถึงขั้นได้ยินเสียงกบร้องจากในสระน้ำด้วยซ้ำ

ซีเยว่ปล่อยคอเสื้อของเสิ่นจวินเฉาก่อนจะเชิดหน้าท้าทายเซียวถังถัง “เอาล่ะ ตอนนี้ท่านเชื่อแล้วใช่หรือไม่?”

“ยอดไปเลย…” เซียวถังถังปรบมือชื่นชม “สุดยอดมาก องค์หญิงซีเยว่ ท่านช่วยสอนข้าด้วยเถิด หากในอนาคตข้าเกลียดใครสักคนเข้า ข้าจะร่ายอาคมใส่เขาทำให้เขาเชื่อฟังข้า!”

“เจ้าอย่าได้คิดอะไรแปลก ๆ แบบนี้อีก” เซียวถังอี้ที่รู้ทันความคิดของน้องสาวยกมือขึ้นมาตบหัวนางเพื่อขจัดความคิดแปลก ๆ ออกจากหัวของนาง

เขามีลางสังหรณ์ว่า หากเจ้าตัวแสบได้เรียนรู้วิธีการร่ายอาคม นางจะต้องนำมันมาใช้กับเขาเป็นคนแรกแน่นอน

“นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีหรืออย่างไร?” เซียวถังถังโต้กลับทันควัน “องค์หญิงซีเยว่ใช้ได้ ทำไมข้าจะใช้ไม่ได้?”

ฮึ! ถ้าข้ารู้วิธีใช้อาคม ข้าจะใช้กับท่านพี่ก่อนเป็นคนแรก ข้าจะได้แก้แค้นที่เขารังแกข้ามาตั้งแต่เด็ก!

“ข้าไม่สามารถสอนเรื่องพวกนี้ให้คนอื่นได้” ซีเยว่ปรับสีหน้าของตัวเองให้ดูเคร่งขรึมขึ้น “อาคมเป็นสิ่งที่ทำร้ายทั้งผู้อื่นและตัวเอง ผู้ที่ร่ายอาคมจะต้องได้รับผลสะท้อนกลับในระดับหนึ่ง ดังนั้นหากท่านยังไม่อยากตาย ก็อย่าได้คิดแตะต้องสิ่งเหล่านี้เด็ดขาด”

เมื่อมู่ไป๋ไป่ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่น

ท่าทางนี้บ่งบอกได้ว่าเธอเกิดความสงสัยอะไรบางอย่างในใจ องค์หญิงซีฉือที่เห็นดังนั้นจึงหันไปยิ้มให้เธอจาง ๆ แล้วพูดว่า “ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าแตกต่างจากคนพวกนั้น เรามีสมบัติลับอยู่ที่แคว้นซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้ข้าได้รับผลสะท้อนจากอาคม แต่ข้าไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับคนอื่นได้”

มู่ไป๋ไป่ที่ได้ยินคำอธิบายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีแล้วที่ท่านจะไม่ได้รับผลกระทบ ตอนนี้พวกเราเชื่อท่านแล้ว เช่นนั้นขอให้ท่านถอนอาคมให้พี่สามด้วยเถอะ”

ซีเยว่รู้สึกลังเลเล็กน้อยที่จะถอนอาคมให้เสิ่นจวินเฉา แต่เมื่อเธอคิดว่ามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องไปทำ เธอจึงดึงเขากลับเข้าไปในห้อง

ระหว่างที่รอคอยการถอนอาคม พวกมู่ไป๋ไป่ก็ดูเหมือนจะมีท่าทีผ่อนคลายลงมาก

เซียวถังถังใช้โอกาสนี้ดึงศิษย์พี่ใหญ่มาพูดคุยว่าจะร่ายอาคมใส่พี่ชายของตนดีหรือไม่ แต่นางก็ถูกอีกฝ่ายฟาดไป 1 ที นางถึงจะยอมหยุดคิดเรื่องนี้

จากนั้นทุกคนก็ปรึกษากันว่าจะถอนอาคมให้มู่เทียนฉงอย่างไรโดยที่ไม่ให้คนอื่นรู้ โดยเฉพาะลี่เฟยที่เป็นผู้ร่ายอาคมใส่ฝ่าบาทซึ่งพวกเขาจะต้องระวังเป็นพิเศษ

และแล้วประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เสิ่นจวินเฉาแทบจะวิ่งหน้าตาตื่นออกมาประหนึ่งว่าเขาเพิ่งประสบกับเรื่องเลวร้ายบางอย่าง

มู่ไป๋ไป่ตกใจกับท่าทางนั้นจึงรีบเข้าไปหาผู้เป็นพี่ชายและถามด้วยความเป็นห่วง “พี่สาม เกิดอะไรขึ้นหรือ ว่าแต่ท่านไม่ได้เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

เสิ่นจวินเฉาจ้องมองน้องสาวอยู่นานก่อนที่จะส่ายหัวช้า ๆ เป็นการบอกว่าเขาไม่เป็นไร

ทางด้านมู่ไป๋ไป่ยังไม่ปักใจเชื่อ เธอจับข้อมือของพี่ชายมาตรวจชีพจรเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้รับผลกระทบใด ไม่นานเธอก็พบว่าร่างกายของเขาปกติดี ยกเว้นหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

“เขาไม่เป็นไร” ซีเยว่เอามือ 2 ข้างไพล่หลังเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางอารมณ์ดี พร้อมกับดวงตาสีฟ้าสดใสของเธอเป็นประกาย “เขาแค่รู้สึกอับอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้”

ใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นจวินเฉาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันหลังจากได้ยินคำพูดของหญิงสาว

“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรือ?” มู่ไป๋ไป่ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะพูดว่า “ท่านหมายถึง… แม้ว่าอาคมจะถูกทำลายไปแล้ว แต่คนที่ถูกอาคมก็ยังจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นได้ใช่หรือไม่?”

“ใช่” ซีเยว่พยักหน้ารับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าการใช้อาคมก็คล้ายกับการสะกดจิตแบบหนึ่ง การใช้วิธีการเพื่อแทรกแซงพฤติกรรมของบุคคลที่ถูกร่ายอาคม แบบนั้นจึงทำให้คนที่ถูกร่ายอาคมใส่ไม่ได้หลงลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น”

“เช่นนั้นก็เป็นเรื่องที่ดีทีเดียว” เซียวถังอี้ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นมา “หลังจากที่ทำลายอาคมแล้ว เสด็จพ่อของเจ้าก็ยังจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้นโดยที่เราไม่จำเป็นจะต้องอธิบายอะไรให้พระองค์ฟังเพิ่มเติม”

มู่ไป๋ไป่คิดไตร่ตรองดูแล้วรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล เธอจึงโล่งใจมากขึ้นและพูดว่า “เช่นนั้นเราก็รีบมาลงมือกันเถอะ”

ในขณะที่ทุกคนรอให้องค์หญิงซีฉือถอนอาคมให้เสิ่นจวินเฉา มู่ไป๋ไป่ก็ได้หารือกับพวกมู่จวินฝานเรียบร้อยแล้วว่าจะพามู่เทียนฉงออกไปจากตำหนักตี้เฉิน

จากนั้นซีเยว่จะออกมาช่วยฝ่าบาททำลายอาคม

ในช่วงเวลานี้ มู่จวินฝานกับเซียวถังอี้จะวางกำลังเฝ้าอยู่นอกตำหนักเพื่อไม่ให้มีใครมาขัดจังหวะ

“ช้าก่อน แล้วข้าล่ะ?” เซียวถังถังยกมือขึ้น “ไป๋ไป่ ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ท่านจะลืมแบ่งงานให้ข้า”

--------------------------------------------------

พูดคุยท้ายตอนกับเสี่ยวเถียว: พี่สามเสียความบริสุทธิ์ไปซะแล้ว 555555