บทที่ 518: อย่างไรก็ได้ ขอเพียงเจ้าเชื่อฟัง
บทที่ 518: อย่างไรก็ได้ ขอเพียงเจ้าเชื่อฟัง
สำหรับหลัวเซียวเซียว คืนนี้ช่างแสนยาวนาน
ในยามที่ท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อย ๆ สว่างขึ้น นางก็รู้สึกเหมือนกับว่าเวลาผ่านไปนานหลายปี
ไม่นานนางก็เริ่มรับรู้ถึงทุกส่วนของร่างกาย แต่ยังเคลื่อนไหวได้ไม่คล่องตัวนัก นางจึงพยายามระงับความหงุดหงิดในใจเพื่อรอต่อไป
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เมื่อฝีเท้านั้นมาถึงหน้าประตู ฉู่เสวียนที่หลับตานอนอยู่ด้านข้างก็ลุกขึ้นทันที
ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเร็วมากจนหลัวเซียวเซียวอดสงสัยไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เขาแกล้งหลับหรือไม่
ชายหนุ่มลดม่านลงจากนั้นก็เดินไปเปิดประตู “มีอะไรหรือขอรับ?”
ด้านนอกประตู มือของถังเป่ยเฉินยังคงยกอยู่กลางอากาศในขณะที่เขาเตรียมจะเคาะประตู เขาเหลือบมองไปที่ห้องด้านหลังฉู่เสวียนโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามว่า “ทำไมเจ้าถึงตื่นเช้าขนาดนี้ หรือว่าไม่ได้นอนทั้งคืนอีกแล้ว?”
ฝ่ายที่ถูกถามจ้องชายตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึกอยู่นิ่ง ๆ โดยไม่ตอบคำถามของเขา
เจ้าสำนักตระกูลถังที่เห็นดังนี้ก็ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเพื่อคลายอาการปวดหัว “หลัวเซียวเซียวตายแล้วใช่หรือไม่ เจ้าเอาศพนางไปไว้ที่ไหน? คนของจวนแม่ทัพกำลังตามหานางทั่วเมืองหลวง ตอนนี้ข้างนอกกำลังวุ่นวายมากเลยทีเดียว”
ในที่สุดฉู่เสวียนก็ตอบสนอง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นทำให้ดวงตาสีแดงก่ำของเขายิ่งดูน่าขนลุกในยามที่อยู่ใต้เงามืด แม้แต่ถังเป่ยเฉินก็ยังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาอย่างกะทันหันที่ใช้ราชากู่กับผู้ชายคนนี้ ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงแมลงธรรมดาเท่านั้น ในฐานะเจ้าสำนักตระกูลถังคนปัจจุบัน การควบคุมแมลงกู่นั้นเป็นเรื่องง่ายดายมาก
ในตอนที่ฉู่เสวียนเสียการควบคุม อีกทั้งยังทำตัวผิดปกติ เขาก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
เขาคิดอยู่ตลอดว่าถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป จะต้องมีเรื่องแย่ ๆ เกิดขึ้นกับอีกฝ่ายแน่ แล้วเขาอาจจะควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
“นางตายแล้วขอรับ” ฉู่เสวียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ข้าทำลายใบหน้าของนางแล้วเอาศพไปโยนทิ้งเรียบร้อยแล้ว”
ถังเป่ยเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เขาก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ว่า “ถ้าเจ้าอยากฆ่านาง ก็ฆ่านางไปสิ ทำไมต้องทำลายใบหน้านางด้วย?”
“ดูจากการเคลื่อนไหวของจวนแม่ทัพแล้ว ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ล้มเลิกจนกว่าจะพบศพของนาง”
ฉู่เสวียนตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “แค่ได้เห็นข้าก็รู้สึกน่ารำคาญมากแล้ว ถ้าพวกมันไม่ยอมหยุด ข้าส่งศพกลับไปให้พวกมันก็ได้”
“ช่างเถอะ ๆ” เจ้าสำนักตระกูลถังรีบห้ามเขาไว้ “ยิ่งเราอยู่เงียบ ๆ มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น เจ้าเองก็เลิกก่อเรื่องได้แล้ว”
ฉู่เสวียนตอบรับในลำคอและไม่ได้พูดอะไรอีก
ถังเป่ยเฉินเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเอีกฝ่ายต่อ เขาจึงหันหลังเดินออกไป ในจังหวะนั้นลมได้พัดเข้าไปทางประตูทำให้ผ้าม่านบนเตียงเปิดขึ้นเผยให้เห็นเสื้อผ้าสีอ่อน
ทันใดนั้นดวงตาของเจ้าสำนักตระกูลถังก็คมดุขึ้น “มีคนอยู่ในห้องของเจ้า ใครกัน?”
หลัวเซียวเซียวที่นอนอยู่บนเตียงเผลอกลั้นหายใจทันที
ปัจจุบันนางเริ่มขยับนิ้วได้แล้ว แต่เหตุการณ์นี้ทำให้นางไม่กล้าขยับเลย
วรยุทธของฉู่เสวียนนั้นสูงกว่านางมาก หากเพิ่มถังเป่ยเฉินเข้าไปอีกคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะฝ่ายศัตรู แม้แต่โอกาสในการเอาตัวรอดก็แทบไม่มีด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าฉู่เสวียนจะพานางมาซ่อนอยู่ที่เดียวกับเจ้าสำนักตระกูลถัง
นางจะต้องหาทางหลบหนีออกไปจากที่นี่แล้วแจ้งเรื่องดังกล่าวให้องค์หญิงหกทราบให้ได้
“ขอรับ” คำตอบที่เฉยเมยของฉู่เสวียนดังขัดจังหวะความคิดของหญิงสาว เนื่องจากนางนอนนิ่งอยู่บนเตียง ม่านจึงได้บดบังวิสัยทัศน์ส่วนใหญ่ นางจึงทำได้เพียงเพ่งสมาธิเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกเท่านั้น
“ใคร?” น้ำเสียงของถังเป่ยเฉินเริ่มเข้มขึ้น “ฉู่เสวียน เจ้าพาใครกลับมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าถ้าเราถูกจับได้ ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร!”
ฉู่เสวียนมองถังเป่ยเฉินเงียบ ๆ โดยไม่ตอบอะไร
แต่ความเงียบนั้นให้ความรู้สึกอึดอัดมาก ในตอนที่หลัวเซียวเซียวคิดว่าเจ้าสำนักตระกูลถังจะทำร้ายชายหนุ่ม นางก็ได้ยินถังเป่ยเฉินส่งเสียงขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ
“หรือว่าเจ้า… พาศพของหลัวเซียวเซียวกลับมาที่นี่หรือ?”
“...”
“...”
อย่างไรก็ตาม ถังเป่ยเฉินมองว่าความเงียบของฉู่เสวียนเป็นการตอบตกลงโดยปริยาย ในชั่วขณะนั้นเขารู้สึกสับสนมาก ในสายตาของเขา ชายผู้นี้ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว
เพราะเขาไม่ใช่มนุษย์ ความคิดของเขาถึงได้ผิดมนุษย์มนาไปมากถึงเพียงนี้เลยหรือ?
“เจ้า!” เจ้าสำนักตระกูลถังชี้หน้าฉู่เสวียนในขณะที่เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขามองใบหน้าไร้ความรู้สึกของอีกฝ่าย เขาก็พูดไม่ออกสักคำ
ในที่สุดเขาก็หลุดปากได้เพียงคำว่า ‘เจ้า’ จากนั้นเขาก็แสดงท่าทีฮึดฮัดแล้วกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ว่า “เจ้ารีบกำจัดศพนางออกไปให้เร็วที่สุด เสร็จแล้วก็ให้รีบกลับมา”
ฉู่เสวียนรอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของถังเป่ยเฉินหายไป ก่อนที่จะปิดประตูแล้วเดินกลับไปที่เตียง ขณะนี้ม่านเตียงถูกเปิดออก หลัวเซียวเซียวมองเขาและกระซิบว่า “ถังเป่ยเฉินสั่งให้ท่านฆ่าข้า แล้วทำไมท่านถึงขัดคำสั่งเขา?”
ชายหนุ่มยังคงนิ่งเงียบ เขากลับมาล้มตัวนอนลงบนเตียงและหลับตาลง
ท่าทางของเขาดูเหมือนคนที่เหนื่อยล้ามาก
แต่หลัวเซียวเซียวรู้สึกว่าเขาไม่ได้หลับจริง ๆ
“ฉู่เสวียน ถ้าท่านไม่ฆ่าข้าตอนนี้ คราวหน้าท่านจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว” หญิงสาวกล่าวพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ “หากมีโอกาสข้าจะรีบหลบหนีทันที หลังจากที่ข้าออกไปแล้ว ข้าจะบอกว่าท่านซ่อนตัวอยู่ที่ไหน…”
“ได้ อย่างไรก็ได้” ฉู่เสวียนตอบทั้ง ๆ ที่ยังหลับตา “ไม่สำคัญว่าเจ้าจะทำอะไร ขอเพียงเจ้าเชื่อฟังคำสั่งก็พอ”
จู่ ๆ หลัวเซียวเซียวก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างมาบีบคอนางเอาไว้จนทำให้กระบอกตาร้อนผ่าว
ฉู่เสวียน… ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกำลังพูดอะไร?
…
ในเวลาเดียวกัน ณ จวนแม่ทัพ
หลังจากที่มู่จวินเซิ่งสร่างเมาแล้ว เขาก็พาคนออกไปตามหาหลัวเซียวเซียวทันที
แต่เขาค้นหาเกือบทั่วทั้งเมืองหลวงก็ยังไม่พบร่องรอยของหญิงสาวเลย
“นี่ ท่านพักก่อนเถอะ” ฉินเซียวนวดขมับเพื่อคลายอาการเมาค้างของตัวเองและแนะนำสหายของเขาว่า “ท่านตามหานางมาทั้งคืนแล้ว ถ้าท่านยังทำเช่นนี้ต่อไป พอเจอคุณหนูหลัวแล้วท่านคงจะไม่ไหวเอา”
“ข้าไม่เป็นไร” ยามนี้สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มดูหม่นหมองมาก พร้อมกับที่ไอสังหารแผ่ออกมาจากทั่วร่างกายเขา
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาฆ่าฟันศัตรูอยู่ที่ชายแดนมาหลายปี ตามปกติเขาจะควบคุมมันได้ดี แต่วันนี้เนื่องจากมีเรื่องเกิดขึ้นกับหลัวเซียวเซียว เขาจึงเริ่มควบคุมมันเอาไว้ไม่ได้
“ท่านไม่เป็นไร แต่ข้าเป็น!” ผู้บัญชาการฉินเดินไปนั่งลงเก้าอี้ข้างถนนแล้วตะโกนสั่งน้ำชาจากเถ้าแก่ร้าน จากนั้นเขาก็หันมาพูดกับสหายว่า “ในเมื่อท่านแน่ใจว่าคนที่ลักพาตัวคุณหนูหลัวเป็นคนกลุ่มเดียวกับที่ลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท เราจะตามหาพวกมันตอนนี้ไปทำไม หากเราหาพวกมันพบ พวกราชองครักษ์ก็คงพบตัวคนพวกนั้นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“นอกจากนี้ ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงหกกำลังตามหาพวกมันอยู่เช่นกัน แต่พระองค์ก็ยังไม่ได้รับข่าวอะไรเลย ท่านคิดว่าเพียงแค่กำลังของเรา 2 คนจะค้นหาอะไรได้?”
มู่จวินเซิ่งหันกลับมาเขม็งมองฉินเซียว ดวงตาเย็นชาของเขาทำให้ฝ่ายที่ได้สบตาต้องตัวสั่น “ถ้าเจ้าไม่อยากตามหา เจ้าก็นั่งพักอยู่ที่นี่ไป อย่ามาห้ามข้า คนอื่นหาไม่ได้ นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะหาไม่ได้เช่นกัน!”
“...”
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเดินออกไปค้นหาพร้อมกับคนของตน เขาก็ได้รับจดหมายจากมู่ไป๋ไป่ผ่านนกพิราบ
เขาเหลือบมองสหายของตัวเอง ในขณะที่สายตาแสดงถึงการต่อต้าน ในที่สุดเขาก็คว้าคอเสื้อฉินเซียวมาพูดว่า “ข้าขอถอนคำพูดเมื่อกี้นี้ เจ้าจะต้องช่วยข้าตามหานางต่อไป ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเมื่อคืนนี้เจ้าเมาจนไร้สติ เซียวเซียวคงไม่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพัง ตอนนี้ข้าจะเข้าไปในวังหลวง ถ้าข้าออกมาแล้วเจ้ายังหานางไม่พบ ข้าไม่จบกับเจ้าแน่!”
หลังจากพูดเช่นนั้น แม่ทัพหนุ่มก็ผละตัวออกจากอีกฝ่าย แล้วหันหลังเดินออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบจากคู่สนทนา
ผู้บัญชาการฉินมองตามแผ่นหลังของมู่จวินเซิ่งไป เวลาผ่านไปไม่นานเขาก็เริ่มสบถคำหยาบคาย
“พวกเจ้ามองอะไร ไม่ได้ยินสิ่งที่ท่านแม่ทัพสั่งหรืออย่างไร?!”
“ไยไม่รีบไปตามหาคนอีก!”
--------------------------------------------------
พูดคุยท้ายตอนกับเสี่ยวเถียว: ฉู่เสวียนคือเกินเยียวยาไปมาก สงสารทั้งคู่เลย