บทที่ 84 สีเทามืด (4)

"ก็ได้ๆ พวกเราซื้อทั้งหมด" ซ่งหมิงซื่อถอนหายใจ นักศึกษาทั้งสามคนด้านหลังเขานอกจากเด็กสาวหน้าอวบแก้มเป็นรอยบุ๋มสองหางม้าคนนั้น อีกสองคนดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ราวกับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมเลย

"ในเมืองราคาแค่หนึ่งเหรียญเงินต่อปริมาณหนึ่งวัน" ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ เหรียญเงินของหอเงินยังคงมีกำลังซื้อที่แข็งแกร่ง อย่างไรก็แลกอาหารได้ไม่น้อย แต่มาถึงหลี่ยู่หงกลับเพิ่มขึ้นห้าเท่า!

นี่มันกำไรเกินควรชัดๆ

อย่างรวดเร็ว หลี่ยู่หงหยิบยาแก้อักเสบสามชุดจากถ้ำ และแลกกับเหรียญเงินจากสี่คนนี้

สี่คนถือยารีบกลับไปที่หมู่บ้าน ส่วนหลี่ยู่หงก็กลับเข้าลานบ้าน รอการสิ้นสุดของสัญลักษณ์คุ้มครองใหญ่

เวลานับถอยหลังค่อยๆ ลดลง

"สาม นาที"

"สอง นาที"

"หนึ่ง นาที"

ในความคาดหวังอันตั้งใจของหลี่ยู่หง พื้นที่ปลูกหญ้าเรืองแสงอันเขียวชอุ่มในลานบ้านที่ล้อมด้วยหินเศษ ในชั่วขณะที่การนับถอยหลังลดเหลือศูนย์ พลันเปล่งแสงสีขาวออร่าอ่อนๆ

ในเวลาเดียวกัน โดยไร้เสียง สัญลักษณ์คุ้มครองขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมทั่วทั้งลานบ้านปรากฏขึ้นจากพื้นดิน

สัญลักษณ์คุ้มครองมีสีขาวทั้งหมด เมื่อปรากฏขึ้น ได้ก่อให้เกิดกระแสลมอันบางเบาอย่างประหลาด ก่อตัวรวมกันเป็นสายลม

หลี่ยู่หงยืนอยู่นอกลานบ้าน มือถือเครื่องตรวจค่าแดง มองเห็นตัวเลขค่าติดลบที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วบนหน้าจอตรวจวัด

ค่าติดลบของลานบ้านก่อนหน้านี้เฉลี่ยอยู่ที่ประมาณลบหนึ่งร้อยสามสิบ แต่ตอนนี้ ในชั่วขณะที่สัญลักษณ์คุ้มครองใหญ่ปรากฏ ค่านี้พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลี่ยู่หงจ้องมองค่าที่เพิ่มจากหนึ่งร้อยสามสิบเป็นหนึ่งร้อยหกสิบ แล้วเป็นสองร้อยห้าสิบ สามร้อย ห้าร้อย แปดร้อย หนึ่งพัน!

หลังจากเกินหนึ่งพัน ค่ายังเพิ่มขึ้นอีกเจ็ดแปดสิบส่วน จึงค่อยๆ ชะลอตัวลงและหยุดนิ่ง

ต่อมา แสงสีขาวของสัญลักษณ์คุ้มครองใหญ่บนพื้นดินเริ่มหรี่ลงอย่างรวดเร็ว และหายไป พร้อมกับค่าแดงที่ลดจากลบหนึ่งพันกว่าลงมาสู่ระดับลบหนึ่งร้อยอย่างรวดเร็ว

"เหมือนสัญลักษณ์คุ้มครองเลย มีลักษณะการรวมตัวและเข้มข้นของรังสี ไม่ปล่อยรั่วไหลออกมาโดยไม่จำเป็น ดีมาก!" หลี่ยู่หงพยักหน้าในใจ

สัญลักษณ์คุ้มครองที่เขาทำก็เป็นเช่นนี้ ในยามปกติรังสีค่าแดงน้อยกว่าหินเรืองแสงขนาดใหญ่มาก เพียงแต่เมื่อเจอวิญญาณหลอนหรือเงาร้าย จึงจะปลดปล่อยอย่างรวดเร็ว เพิ่มขึ้นสูงกว่าหินเรืองแสงขนาดใหญ่

นี่คือเหตุผลที่สัญลักษณ์คุ้มครองได้รับความนิยมมากกว่า เพราะช่วยลดโอกาสในการเป็นโรคหินเรืองแสงได้มาก

"ค่าติดลบกว่าพัน!" หลี่ยู่หงมองสัญลักษณ์คุ้มครองขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ จางหายไปและซ่อนตัวอยู่ในพื้นหญ้า ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"ยังเป็นสัญลักษณ์คุ้มครองใหญ่ที่เติมเต็มและฟื้นฟูตัวเองได้ คราวนี้วิญญาณหลอนธรรมดาแทบไม่มีทางเข้าใกล้ได้ แม้แต่เงาร้ายอย่างหญิงร่างแห้งก็คงไม่กล้าเข้าใกล้ตามใจชอบ"

การเสริมกำลังสัญลักษณ์คุ้มครองใหญ่สำเร็จลุล่วง ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างมาก เพียงแค่สัญลักษณ์คุ้มครองค่าสามพันกว่าก็สามารถจัดการเหรินเหยินได้อย่างราบคาบ ส่วนหญิงร่างแห้งตอนนั้นอ่อนแอกว่ามาก แค่สัญลักษณ์คุ้มครองสีเงินค่าห้าร้อยก็สามารถทำให้มันแตกพ่ายได้ชั่วขณะ

นึกถึงตรงนี้ หลี่ยู่หงนึกถึงข่าวที่นักศึกษาและอาจารย์กลุ่มนั้นนำมา จึงรีบมุ่งหน้าไปที่บ้านของหลี่รุ่นซาน

เขาต้องดูว่าระบบจ่ายน้ำของตนมาถึงหรือยัง

สิบนาทีต่อมา

หลี่ยู่หงมาถึงหน้าประตูกระท่อมหินที่ทำการไปรษณีย์ แต่กลับได้พบว่ามีหญิงสาวสองคนหน้าตาดีกำลังทำความสะอาดในลานบ้าน และซ่อมแซมรั้วโดยไม่คาดคิด

ทั้งสองคนสวมชุดโยคะสีเทาคอต่ำที่ไม่เหมาะกับยุคสมัยเลย รูปร่างสมส่วนทรวดทรงเซ็กซี่ถูกขับเน้นอย่างชัดเจน ใบหน้ายังแต่งหน้าอ่อนๆ ตามแฟชั่นสมัยก่อน ทุกการเคลื่อนไหวขณะทำงานแผ่กระจายความรู้สึกขัดแย้งอย่างเข้มข้น

ส่วนเด็กน้อยเอเซนนายืนอยู่ที่ประตู สองแขนกอดอก ปากเบะออกดูไม่พอใจอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจสองคนที่มาใหม่นี้

"หลี่ยู่หง! มาแล้วเหรอ เข้ามาๆๆ" หลี่รุ่นซานที่อยู่ในกระท่อมหินกำลังจัดเก็บของบางอย่าง เมื่อเห็นหลี่ยู่หงเดินมา จึงรีบหัวเราะเดินออกมา ยิ้มตาหยีทำท่าเหมือนคุ้นเคยกันมาก กางแขนจะกอดเขา

"นายนี่ทำบ้าอะไรเนี่ย?" หลี่ยู่หงเห็นน้ำใจจึงกอดเบาๆ แล้วถามเสียงเบา

"ก็หาคนมาช่วยนี่แหละ แบบว่าสวรรค์มีเมตตาต่อชีวิต แล้วก็อย่างไรฉันก็ต้องรับคนมาช่วย เลือกสองคนสวยๆ จะดีกว่าไม่ใช่เหรอ?" หลี่รุ่นซานทำสีหน้าราวกับว่านี่เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

"นายจัดการเองได้เหรอ?" หลี่ยู่หงย้อนถาม

"คนหนึ่งช่วยฉันปลูกเห็ด อีกคนช่วยเลี้ยงจิ้งเหลน พอดีช่วยให้ฉันมีเวลาอยู่กับเอเซนนามากขึ้น" หลี่รุ่นซานตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

"ฮ่าๆๆ นายดูแลดีๆ ล่ะ อย่าให้เกิดเรื่องนะ" หลี่ยู่หงคิดว่าไอ้หมอนี่แค่ลุ่มหลงในความงาม

"ที่หมู่บ้านมีคนไม่น้อย ถ้านายอยากได้คนมีความสามารถก็ไปเลือกเอาได้ พวกนี้น่าสงสาร ขาดอาหารและเครื่องดื่ม คงอยู่ไม่ได้นานก็เกิดเรื่องแน่" หลี่รุ่นซานพูดเบาๆ

"นายมีอาหารไม่เยอะเหรอ? ทำไมไม่แบ่งไปช่วยเหลือล่ะ?" หลี่ยู่หงเยาะเย้ย "ยังไง สวยก็เป็นคน ที่เหลือก็ไม่ใช่คนงั้นสิ?"

"พูดอะไรอย่างนั้น ฉันก็แค่อยากหาคนมาดูแลเอเซนนาไม่ใช่เหรอ ลูกสาวค่อยๆ โตขึ้น คนเป็นพ่อแบบฉันไม่อาจเช็ดตัวให้เธอไปตลอดใช่ไหม?" เหตุผลของหลี่รุ่นซานฟังดูหนักแน่น

หลี่ยู่หงไม่อยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับเขา เขาทำแบบนี้ไม่ได้ รับคนเข้าบ้านโดยไม่ผ่านการทดสอบ ถ้าเป็นเสี่ยวเจียปาก็ยังพอไป หมอซูก็พอรับได้ คนอื่นไม่ต้องพูดถึง

"พอเถอะ แล้วระบบน้ำของฉันล่ะ?"

"ฉันกำลังจะพูดเรื่องนี้ อยู่ในบ้าน นายไปดูส่วนที่เสียหายเองสิ" หลี่รุ่นซานพาหลี่ยู่หงเข้าบ้าน ในห้องนั่งเล่นเห็นระบบจ่ายน้ำที่ถูกแยกเป็นชิ้นส่วนมากมาย

สิ่งนี้มีโครงสร้างง่ายๆ เป็นเพียงท่อหลายๆ ท่อบวกกับปั๊มน้ำพลังสูงไร้เสียงและวาล์วควบคุมก๊อกน้ำเท่านั้น

สิ่งสำคัญคือวัสดุผสมด้วยวัสดุซีรีส์ซันไชน์เล็กน้อย จึงไม่ถูกแมลงคลื่นเลือดกัดกิน หลี่ยู่หงตรวจสอบระดับความเสียหายอย่างรวดเร็ว ส่วนหลักคือปั๊มน้ำหลักเสีย แต่เขาไม่สนใจ อย่างไรเสียก็มีตราประทับดำ ไม่มีอะไรที่ซ่อมไม่ได้

ทันใดนั้นเขาก็หนีบชิ้นส่วนมากมายกลับบ้าน

ออกจากที่ทำการไปรษณีย์ไม่ไกล เขาเห็นหลี่รุ่นซานแอบพาผู้หญิงคนหนึ่งไปเก็บฟืน แต่ที่จริงกลับวิ่งไปหลบซ่อนแถวบ้านแล้วลูบคลำกันไปมา

เขาถอนหายใจอย่างอ่อนใจ แม้จะรู้ว่าหลี่รุ่นซานมีความต้องการทางร่างกายนี้ แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีหลักการเลย

นำระบบน้ำกลับมาที่พักพิงปลอดภัย หลี่ยู่หงวางมันไว้ในห้องหินใต้ดินที่เพิ่งขุดใหม่

จากนั้นหยิบเครื่องตรวจค่าแดงขึ้นมา วางแผนจะเสริมกำลังมัน เพื่อป้องกันสถานการณ์การโจมตีแบบเหรินเหยิน

เขาวางมือบนเครื่องตรวจวัด ภาวนาเสริมกำลังในใจ แล้วจินตนาการทิศทางการเสริมกำลัง เพื่อเพิ่มความไวการตรวจจับ เพิ่มระยะการตรวจจับ ยืดอายุแบตเตอรี่ และรวมเข้ากับชุดไป๋ซ่งเสริมกำลัง

เมื่อเส้นดำไหลออกจากตราประทับดำ การนับถอยหลังก็ปรากฏ

"หกชั่วโมง สิบเจ็ดนาที"

เมื่อยืนยันว่าเริ่มเสริมกำลังแล้ว หลี่ยู่หงก็นั่งลงข้างเตาผิงอย่างสงบ มองผ่านหน้าต่างกระจกแข็งแรงสูงที่เปิดแผ่นกั้น เริ่มพิจารณาว่าควรส่งอะไรไปให้เสี่ยวเจียปาดี

หลังจากคิดสักครู่ เขาตัดสินใจรอให้เสริมกำลังเครื่องตรวจค่าแดงเสร็จก่อน ดูผลลัพธ์เป็นอย่างไร หากดี ก็จะส่งไปให้เสี่ยวเจียปาหนึ่งเครื่อง

เมื่อเทียบกับสัญลักษณ์คุ้มครองที่ใช้ครั้งเดียว เครื่องตรวจค่าแดงชาร์จไฟแล้วใช้ได้นาน และในเมืองก็ต้องมีที่ชาร์จไฟแน่นอน ในด้านความปลอดภัย เหนือกว่าสัญลักษณ์คุ้มครองมาก

เอนกายลงรอเวลาเสริมกำลังเช่นนี้ หลี่ยู่หงผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นเวลาพักกลางวันของเขา หลังจากฝึกฝนตอนเช้าเสร็จ เขามักแบ่งเวลาส่วนหนึ่งพักผ่อนกลางวัน เพื่อรักษาพลังงานสำหรับการฝึกฝนและทำงานในตอนบ่าย

ปกติเขานอนพักกลางวันประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

แต่ครั้งนี้ มีเหตุไม่คาดฝันเล็กๆ เกิดขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบาๆ อย่างระมัดระวัง ปลุกหลี่ยู่หงให้ตื่นจากความฝัน

เขาค่อยๆ ลืมตา เห็นคนหนึ่งยืนอยู่นอกหน้าต่าง ที่แท้คือนักศึกษาหญิงแก้มอวบที่เพิ่งพบกันเมื่อเช้า

เด็กสาวคนนี้ขอบตาแดงกว่าเดิม ถึงขั้นบวมเล็กน้อย เธอสวมชุดใหม่เป็นกระโปรงลูกไม้สีขาวน่ารัก มองผ่านกระจกจากด้านในออกไป พอดีเห็นถุงน่องผ้าไหมหนาสีขาวล้วนใต้กระโปรงของเด็กสาว ขับเส้นสายขาเรียวงามให้ปรากฏ

แม้เด็กสาวคนนี้จะตัวเตี้ย แต่สัดส่วนร่างกายที่ปรากฏภายใต้ชุดแต่งกายนี้ ถือว่าไม่เลวเลย

"มีธุระอะไรไหม?" หลี่ยู่หงลุกขึ้นยืน เดินไปที่หลังประตู แนบผนังหินถาม

"ขะ ขอถาม คุณพอจะมียาแก้อักเสบอีกหนึ่งชุดให้ฉันได้ไหมคะ? ขอร้องล่ะ!" เด็กสาวก้มศีรษะโค้งคำนับอย่างแรง แต่หน้าผากกลับกระแทกเข้ากับบานประตูดังโป้ก เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที

"ฉันบอกแล้วว่าไม่มีแล้ว ที่แบ่งได้ให้หมดแล้ว" หลี่ยู่หงตอบสีหน้าเรียบเฉย

"แต่ว่า แต่ว่า ยาไม่พอจริงๆ ค่ะ!" เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ "ยาเมื่อเช้า แม่ของฉันไม่ได้รับเลย ถูกพวกเขาแย่งไปแบ่งกันหมด ขอร้องคุณเถอะค่ะ!"

หลี่ยู่หงไม่รู้จะตอบอย่างไร ที่จริงเขายังมียาอยู่ ขายไปสามชุด ยังเหลือเก็บไว้ใช้เองบ้าง และหากใช้หมดก็ยังสามารถเก็บสมุนไพรมาทำใหม่ได้

แต่การทำยาต้องใช้เวลา และหลี่ยู่หงตั้งแต่เด็กจนโต ชอบหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันมากที่สุด ไม่มีใครสามารถได้อะไรจากเขาโดยไม่ทำงาน

โดยเฉพาะหลังจากผ่านประสบการณ์คนอื่นที่ร้องขอเรื่อยเปื่อยหลายครั้ง ยิ่งทำให้เขายึดมั่นในหลักการนี้

"ฉันสามารถแบ่งยาให้เธออีกหนึ่งชุดสุดท้าย แต่คราวนี้ต้องเป็นหกเหรียญเงิน" หลี่ยู่หงตอบอย่างสงบ เขาต้องการให้อีกฝ่ายจ่ายมากขึ้น เพื่อไม่ให้คนเกิดความคาดหวังที่ไม่สมจริงกับเขา

"หนึ่งชุดอาจไม่พอ ช่วยให้ฉันอีกสักชุดได้ไหมคะ? พ่อของฉันทำงานที่เมืองจีกวาง พอพวกเราไปถึงที่นั่น จะตอบแทนคุณแน่นอน!" เด็กสาววอนขอด้วยน้ำเสียงเศร้าและสะอื้น

"เมืองจีกวาง?" หลี่ยู่หงใจสั่นเล็กน้อย ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้ชัดเจนว่าเป็นลูกหลานคนมีอำนาจ ไม่มีใครเป็นคนธรรมดา เพราะคนธรรมดาที่ไหนจะหยิบเหรียญเงินออกมามากมายได้อย่างง่ายดาย และยังอพยพมากับหน่วยเสบียงได้?

"เธอสามารถหาวัสดุซีรีส์ซันไชน์ได้ไหม?" หลี่ยู่หงถามขึ้นอย่างฉับพลัน

"เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจ พ่อของฉันทำงานที่สถาบันวิจัยพลังงาน วิจัยเรื่องการย่อขนาดพลังงานนิวเคลียร์..." เด็กสาวลังเลตอบ

พลังงานนิวเคลียร์ขนาดย่อ??!

หลี่ยู่หงใจสั่นวาบ ตอนนี้พลังงานในอุดมคติของเขาคือนิวเคลียร์ หากสามารถหาแบตเตอรี่นิวเคลียร์ได้ แม้จะเป็นเพียงรุ่นไม่สมบูรณ์ ก็สามารถใช้ตราประทับดำเสริมกำลัง ทำให้เป็นรุ่นสมบูรณ์ได้ นั่นจะเป็นการเปลี่ยนจากหนังสติ๊กเป็นปืนใหญ่! แก้ปัญหาได้ตลอดไป!

"เธอจะพิสูจน์เรื่องนี้ได้อย่างไร?" เขาข่มความตื่นเต้นในใจ ถามเสียงทุ้ม

"ครั้งนี้ฉันกับแม่ร่วมเดินทางกับหน่วยเสบียง ก็เพราะพ่อของฉันฝากฝังผ่านระบบไปรษณีย์ แค่ไม่คิดว่า... ถ้าคุณต้องการยืนยัน สามารถตรวจสอบผ่านระบบไปรษณีย์ได้" เด็กสาวพูดตอนนี้อย่างคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ตอบคำถามนี้

หลี่ยู่หงได้ฟังแล้วรู้สึกตื่นเต้นในใจ

เขารู้ว่า หลี่รุ่นซานมีอุปกรณ์สื่อสารแบบเรียลไทม์อยู่

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ฉันจะไปที่ที่ทำการไปรษณีย์เพื่อยืนยันตรวจสอบทันที หากยืนยันว่าที่เธอบอกเป็นความจริงทั้งหมด เราสองคนก็น่าจะคุยกันได้จริงๆ"

"อ้อ เธอชื่ออะไร?" เขาถาม

"เว่ยซานซาน พ่อของฉันชื่อเว่ยหงเย่ เป็นรองผู้อำนวยการสถาบันวิจัย" เด็กสาวตอบเสียงเบา

"ดี พวกเราไปที่ที่ทำการไปรษณีย์ตรวจสอบยืนยันตัวตนกันเลย ไม่มีปัญหาใช่ไหม?" หลี่ยู่หงพูดอย่างรวดเร็ว

—----------------

ปล. ถึงผู้อ่านที่รัก

ตั้งแต่บทที่ 84 เป็นต้นไป จะขอเปลี่ยนการเรียกของหลี่ยู่หง กับ หลี่รุ่นซาน จากผม-คุณ เป็น ฉัน-นาย แทนนะคะ เพื่อให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่สนิทกันมากขึ้น ไว้ใจกันมากขึ้น และที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาค่ะ ด้วยรัก… ราตรีเสมือนฝัน