บทที่ 19 เดวิดกับโกลิอัท 2

บทที่ 19 เดวิดกับโกลิอัท 2

นิ้วมือของเดม่อนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขายังคงเกาะรั้วเหล็กแน่น ถุงมือ MMA หนาเกินกว่าจะสอดผ่านช่องแคบได้อย่างมั่นคง

แรงยึดเกาะเหลือเพียงน้อยนิด นิ้วเกร็งจนสั่น ความตื่นตระหนกเริ่มไหลทะลักเข้ามาแต่เขาบังคับตัวเองให้สงบใจคิดให้ชัด

สายตาเขาจ้องตรงไปยังแม็ตที่กำลังพยายามหลบเท้าเตะมั่วๆ ของเขา ขณะยังจับขาอีกข้างไว้แน่น

ดวงตาของเดม่อนเริ่มนิ่งขึ้น สมาธิถูกดึงเข้าสู่ขีดสุด เขารู้แล้วการดิ้นแบบนี้ไม่มีทางช่วยให้หลุดรอด ต้องเปลี่ยนเกม

ทันใดนั้นเดม่อนก็กระชากขาข้างที่ถูกจับสุดแรง ร่างกายฮึดขึ้นด้วยพลังเฮือกสุดท้าย แม็ตไม่ทันตั้งตัว แรงจับหลุดไปเสี้ยววินาที

โอกาสมาแล้ว เดม่อนรีบดึงขาอิสระกลับแล้วยิงส้นเท้าออกไปเต็มแรง

พลั่ก! เสียงกระแทกหนักหน่วงดังสะท้อนก้องกลางสนาม

ส้นเท้าของเขากระแทกเข้าเต็มกลางสันจมูกแม็ตอย่างจัง ศีรษะแม็ตสะบัดไปด้านหลัง ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและความเจ็บแสบ

ขาเดม่อนดีดกลับมาตามแรงปะทะ ความชาแล่นขึ้นจากปลายเท้า ร่างยังห้อยเกาะรั้ว หอบหายใจรุนแรง เสียงเชียร์ของฝูงชนปะทุขึ้นทันทีเสียงโห่ร้องดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู

แม็ตปล่อยขาเดม่อนถอยหลังไปอย่างโซซัดโซเซ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง

เดม่อนปล่อยมือจากรั้ว นิ้วมือขึ้นรอยแดงลึก พื้นผิวรั้วยังประทับรอยไว้บนผิวเป็นหลักฐานชัดเจนของการดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อครู่

"เชี่ยเอ๊ยยย!!" เสียงสบถของแม็ตดังก้อง ร่างทรุดลงคุกเข่า มือทั้งสองรีบกุมจมูกแน่นราวกับพยายามหยุดเลือดที่ทะลักออกมา

เดม่อนยืนมอง สายตาไม่ละจากใบหน้าแม็ตเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกมือออกจากจมูก แล้วชะงักไปทันทีเมื่อเห็นเลือดไหลนองเต็มฝ่ามือ

เลือดสีแดงเข้ม ไหลทะลักเป็นทาง เปล่งประกายในแสงไฟ หยดลงคาง ผ่านหน้าอก และหยดลงพื้น กลายเป็นแอ่งสีเลือดที่ค่อยๆ ขยายออกอย่างเยือกเย็น

เสียงฝูงชนเงียบงันไปชั่วขณะ หลายคนถอยกรูด สีหน้าชะงักงันกับภาพตรงหน้า

เดม่อนรู้ทันทีว่านี่คือจังหวะของเขา ในหัวพลุ่งพล่านด้วยทางเลือกมากมาย

เขาจะบุกปิดเกมทันทีจู่โจมให้เด็ดขาด หรือจะถอยฉากไปเล่นเกมยาวค่อยๆ สะสมแต้มอย่างแม่นยำ

ตัวเลือกอยู่ในมือเขา... และต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้

"แม่งเอ้ย..." เดม่อนสบถลอดไรฟัน ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่แม็ต ลดระยะห่างลงอย่างรวดเร็ว

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แม็ตก็ฮึดตัวลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง ดวงตาลุกวาวด้วยความมุ่งมั่น ร่างใหญ่ยืนตระหง่านขึ้นอย่างมั่นคง

ดวงตาเดม่อนเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแม็ตตั้งหลักได้อีกครั้ง สมองวิ่งพล่านปรับแผนในทันที

เขาเบนสายตาไปที่ขาแม็ต ใบหน้าแข็งกร้าว ขณะที่จ้องเป้าหมายอย่างเฉียบขาด

เสียงคำรามหลุดจากปาก "ฮ่าาาา!" เดม่อนพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง ขาไถพื้นเร่งความเร็ว ร่างพุ่งดั่งลูกธนู

ปลายเท้าเสยเข้าเต็มต้นขาด้านในของแม็ต

เพี๊ยะ! เสียงกระแทกดังสนั่น ความแรงของลูกเตะทำให้แม็ตเสียหลักอีกครั้ง

"อั่ก!" แม็ตครางเบาๆ เสียงขาดแรง ร่างพยายามยืนทรงตัวอย่างทุลักทุเล

ขาของเขาลื่นไถลไปด้านหลัง ร่างกลายเป็นท่าพุ่งตัวแบบไม่ตั้งใจ

เดม่อนเห็นช่องว่างอีกครั้ง ดวงตากวาดไปยังหัวของแม็ตที่เปิดโล่ง

เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว น้ำหนักถ่ายลงขาหลัง เตรียมบิดตัวซัดลูกเตะปิดเกม

ฝูงชนเงียบกริบ เสียงกระซิบดังขึ้นเป็นระลอก

"เฮ้ เขาจะเตะหัวใช่ไหม?" ใครบางคนกระซิบ เสียงลอยกลางอากาศเหมือนคำท้า

ใบหน้าเดม่อนนิ่งสนิท เปี่ยมด้วยสมาธิ ดวงตาเรืองวาวด้วยพลัง

เขาบิดสะโพกเต็มที่ ถีบขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ผัวะ! เสียงกระแทกกึกก้อง ก้องสะท้อนไปทั่วสนาม

ปลายเท้าเขาเสยเข้าขมับของแม็ตเต็มแรง ศีรษะแม็ตสะบัดไปด้านข้างอย่างรุนแรง ตาเหลือกลานก่อนร่างทั้งร่างจะร่วงลงพื้นอย่างหมดสภาพ

เสียงกรีดร้องระงม ฝูงชนแตกตื่นปนความตื่นเต้นและสยอง

เดม่อนยืนคร่อมร่างคู่ต่อสู้ที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า อกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบ ดวงตายังจับจ้องอยู่ที่ร่างไร้การตอบสนองของแม็ต

สัญชาตญาณดิบพลุ่งพล่านขึ้นมา เขาแทบจะถลาเข้าไปนั่งคร่อมแล้วกระหน่ำหมัดซ้ำต้องการจะบดขยี้ให้ร่างนั้นเหลือเพียงเศษซาก

แต่ในขณะที่เขากำลังจะขยับมือทำตามสัญชาตญาณ กลับรู้สึกได้ถึงแรงกระตุกที่หัวไหล่

"เฮ้ยพอแล้วโว้ย! ล้มแล้ว หยุด!" เสียงตะโกนกระซิบใกล้หู

มือหนึ่งกระชากเขาไว้ทันที

เดม่อนหันไปมอง เจ้าของเสียงเป็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาเบลอเลือนคำพูดของเขาฟังดูห่างไกลเหมือนเสียงสะท้อนในน้ำ

เดม่อนพยักหน้า หายใจเริ่มช้าลงก่อนจะชนไหล่กับอีกฝ่ายเป็นเชิงรับรู้

เมื่อก้าวออกจากกรง เหลือบตามองฝูงชนรอบตัว หัวใจยังเต้นแรง สมองยังมึนงงจากพลังกระตุ้นที่พลุ่งพล่านระหว่างการต่อสู้

โจอี้เดินเข้ามาหา รอยยิ้มกว้างเต็มหน้า

"โหเว้ย ไม่นึกเลยว่านายสู้ได้ขนาดนี้!" โจอี้ตบหลังเขาแรงๆ

"อาทิตย์ที่แล้วยังโดนเขายำอยู่เลย วันนี้กลับเล่นงานเขาแทบเละ!"

แต่คำพูดของโจอี้แทบไม่เข้าหูเดม่อนเลย มันกลายเป็นเสียงแผ่วเบาอยู่ในฉากหลัง

ในหัวของเขายังวนเวียนอยู่กับฉากต่อสู้ ร่างกายยังโหยหาความรุนแรงที่เพิ่งได้ลิ้มรส

เขายังอยากสู้ต่อยังอยากเห็นเลือด ยังอยากสัมผัสความเร่าร้อนของชัยชนะที่กุมอยู่ในมือเมื่อครู่

ดวงตาของเดม่อนหรี่ลง สายตามองกวาดไปทั่วฝูงชน ร่างกายยังเปี่ยมด้วยพลัง กำปั้นยังแน่นราวก้อนหิน

เขากำลังมองหาเหยื่อรายต่อไป

ก้าวเดินออกจากกรงอย่างแน่วแน่ พร้อมจะเผชิญหน้าอีกครั้ง

เมื่อเดินไปถึงแถวม้านั่ง สายตาจับจ้องไปยังเก้าอี้เรียงราย ผู้คนที่นั่งอยู่พลันขยับตัวอย่างกระวนกระวาย

สีหน้าพวกเขาเผือดซีด สบตากันอย่างหวั่นๆ ก่อนจะรีบลุกหนีกันจ้าละหวั่น

ครืด... ม้านั่งส่งเสียงดังเมื่อพวกเขารีบลุกพรวดออกจากที่นั่ง ฝีเท้าเร่งรีบดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ

เสียงซุบซิบกับเสียงฝีเท้ากลายเป็นบทเพลงของการหลีกหนี

เดม่อนกวาดตามองม้านั่งที่บัดนี้ว่างเปล่า ดวงตาหยุดลงชั่วขณะบนเก้าอี้เหล่านั้น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งช้าๆ