บทที่ 17 การเผชิญหน้า

บทที่ 17 การเผชิญหน้า

บรรยากาศรอบตัวคลาคล่ำด้วยเสียงพูดคุยเบาบ้างดังบ้าง ทว่าทวีความอึกทึกขึ้นทุกขณะ

เดม่อนยังนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่ง ดวงตาจ้องเขม็งลงพื้น เขารับรู้ถึงผู้คนที่เดินผ่านไปมา แต่เลือกที่จะไม่สนใจ หลายคนดูเหมือนหลีกเลี่ยงไม่อยากเข้าใกล้ เขม้นมองอย่างสงสัยเพียงชั่วครู่ก่อนจะรีบเบือนหน้า

กลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามา สายตากวาดไปรอบบริเวณก่อนจะหยุดลงที่เดม่อน

หนึ่งในนั้นเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาเอ่ยเสียงห้วน "เฮ้ ขยับหน่อย พวกฉันจะนั่ง"

เดม่อนไม่แม้แต่เงยหน้า ดวงตายังคงจับจ้องอยู่กับพื้น เขาเพียงยื่นนิ้วชี้ไปยังที่ว่างข้างตัว "ตรงนี้ว่าง"

น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ฟังไม่รู้เรื่องรึไง ฉันบอกให้ ลุก"

เด็กหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ แววตาเริ่มแคบลงอย่างคุกคาม แต่เดม่อนยังคงนิ่งเฉย สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีแม้แต่การขยับตัว ราวกับกลายเป็นส่วนหนึ่งของฉากหลัง

เพื่อนในกลุ่มเริ่มขยับอย่างอึดอัด สายตาสลับมองระหว่างเดม่อนกับเพื่อนตัวโต คนหนึ่งเอื้อมมือแตะต้นแขน กระซิบเบาๆ

แต่แทนที่จะถอย อีกฝ่ายกลับแสยะยิ้มกว้าง น้ำเสียงเย้ยหยัน

"อ้อ นายก็คนนั้นสินะ ไอ้ขี้ยาที่โจอี้บอกว่าฉันต้องเจอวันนี้?"

คำพูดนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศทั้งเป็นคำท้าและคำเหยียดหยามในคราเดียว เดม่อนชะงักเล็กน้อย ความสนใจเริ่มจุดประกายในแววตา เขาเงยหน้าช้าๆ จ้องใบหน้าของอีกฝ่าย หายใจสะดุดเมื่อมองเห็นรูปร่างคู่ต่อสู้เต็มตา

กล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะใต้ผิวหนัง บ่งบอกถึงการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ดวงตาเดม่อนหรี่ลงประเมินสถานการณ์รวดเร็ว

ใบหน้าอีกฝ่ายฉาบไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาเปล่งประกายดุดัน ทั้งคู่สบตากันนิ่งงันไม่มีใครพูดอะไร

เดม่อนยังคงสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาไร้แววบ่งบอกความคิด

อีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น "ต้องการอะไร?" เดม่อนถาม น้ำเสียงหนักแน่น

เด็กหนุ่มแค่นยิ้ม ริมฝีปากบิดเป็นรอยเย้ยหยัน "อะไรล่ะ อยากสู้ตอนนี้เลยมั้ย? มาเลย!"

พูดจบ เขาก็ผลักเดม่อนเต็มแรง มือกระแทกเข้าอก เดม่อนเซถอยหลัง ขาเกี่ยวขาม้านั่ง เกือบเสียหลัก แขนเหวี่ยงไปมาพยายามทรงตัว

เสียงเอะอะดังขึ้น ดึงดูดสายตาผู้คนให้หันมามอง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจับต้องได้ อากาศรอบตัวเหมือนอัดแน่นไปด้วยแรงปะทะที่ใกล้จะระเบิดออกมา

ดวงตาเดม่อนไม่ละไปจากใบหน้าอีกฝ่าย สายตาแน่วแน่จ้องเขม็งอย่างน่ากระอักกระอ่วน ขณะที่แววตาของแม็ตเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น รูม่านตาขยายจากแรงกระตุ้นของอะดรีนาลีน

ฉากพร้อมแล้ว เวทีถูกจัดวางไว้สำหรับการเผชิญหน้า ผู้คนที่ยืนดูรอบข้างเริ่มส่งเสียงหัวเราะขบขัน

"นั่นใครวะ ทะเลาะกับแม็ตเหรอ?" คนหนึ่งเอ่ยขึ้น พลางหัวเราะ

"จะไปมีเรื่องทำไมวะ ไอ้หมอนั่นแม่งเล่นสเตียรอยด์ตั้งแต่เกิดแล้วมั้ง" อีกคนพูดพลางขำพรืด

เสียงหัวเราะระงม กลุ่มคนเริ่มหนาตัวขึ้นเรื่อยๆ

"ไม่รู้เหรอ วันนี้แม็ตมันขึ้นชกนะ" ใครบางคนพูดพลางยิ้มกว้าง

"จริงดิ? งั้นมีคนหน้าเละแน่วันนี้" อีกเสียงเสริม

คำพูดล้อเลียนยังคงดังต่อเนื่อง ผู้คนพากันหยุดดูความวุ่นวายที่เบื้องหน้า

ดวงตาเดม่อนหรี่ลง ความคิดพลุ่งพล่านด้วยความเป็นไปได้ในการเปิดฉาก เขาคิดจะออกหมัด แต่ก่อนที่ร่างกายจะทันขยับ ใครบางคนก็วิ่งเข้ามาขวางระหว่างเขากับแม็ต

เป็นโจอี้ น้ำเสียงสุขุมแต่ทรงอำนาจ "เฮ้ ใจเย็นๆ พวก อย่ามาเปิดศึกกันตรงนี้"

เขาวางมือแยกอกของทั้งสองออกจากกัน ดันให้ห่างออกมา

ดวงตาเดม่อนสบกับโจอี้ ทั้งผิดหวังและโล่งใจปนกัน เขาคว้าถุงพลาสติกขึ้นมา ถอยฉากออกไปเพื่อเว้นระยะจากแม็ต

ฝูงชนเริ่มทยอยสลายตัว เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์สงบลง ความสนใจพลันจางหายไปตามธรรมชาติ

โจอี้หันไปหาแม็ต น้ำเสียงเรียบ "ไว้ไปจัดกันในเวที เข้าใจนะ?"

แม็ตพยักหน้า สีหน้ายังดูแข็งกร้าวแต่ท่าทางเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เดม่อนมองตามสติตื่นตัวเต็มที่ ความรู้สึกว่าการต่อสู้อยู่ใกล้แค่เอื้อมยังคงไหลเวียนอยู่ในกระดูก ทุกอณูของร่างกายรับรู้ได้ถึงมัน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกดวงตายังไม่ละไปจากใบหน้าโจอี้ ถึงเวลาต้องโฟกัสแล้ว

สีหน้าโจอี้แปรเปลี่ยน จากเคร่งขรึมเป็นยิ้มกว้าง "โชคดีว่าพวกแกสองคนจะได้เปิดศึกประเดิมทัวร์นาเมนต์นี้เลย" เขาพูดเสียงกังวาน

เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ระงมไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่สัมผัสได้

โจอี้หันไปทางกลุ่มผู้ชม "โอเค พวกเรา ขยับล้อมรั้วกันหน่อยเหมือนเดิม วันนี้มีแปดคู่ขึ้นชก มาเริ่มคู่แรกกันเลยดีกว่า"

เสียงฝีเท้าดังกระหึ่มเมื่อฝูงชนพากันกรูก้าวไปข้างหน้า เดม่อนมองดูพวกเขาก่อวงล้อมเป็นรูปครึ่งวงกลม รอบเวทีชั่วคราว ใบหน้าแต่ละคนเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

โจอี้เบี่ยงตัวออกไป สนใจไปที่เด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนคุยอยู่ใกล้ๆ เดม่อนหรี่ตาลง พยายามนึกทบทวนว่าเธอเป็นใคร

ไม่ใช่คนเดิมกับที่เขาเคยเห็นเมื่อครั้งก่อนคนที่มากับโจอี้ เขายักไหล้เล็กน้อย ความคิดพลันจางหาย ดูเหมือนโจอี้จะเปลี่ยนคนควงอยู่เรื่อยๆ

ผมสีดำของเธอไหลพลิ้วลงมาจรดแผ่นหลัง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแววขบขันขณะพูดคุยกับโจอี้ เธอคงเป็นหนึ่งในพวกที่มาดูประจำ

เสียงของโจอี้ดังแทรกขึ้นเหนือเสียงจ้อกแจ้กของฝูงชน ชัดถ้อยชัดคำ

"โอเค มาเริ่มกันเลย! คู่แรก แม็ต... เจอกับ... เดม่อน!"

ดวงตาเดม่อนจับจ้องไปที่แม็ต ความคิดทั้งหมดถูกผลักออกจากหัว เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ต้องทำตรงหน้า

ถึงเวลาที่ต้องเดิมพันทุกอย่างลงไปแล้ว