บทที่ 12 โหมดเอาชีวิตรอด

บทที่ 12 โหมดเอาชีวิตรอด

แสงอรุณแรกค่อยๆ คลี่ตัวเหนือขอบฟ้า อาบไล้เมืองสต็อกตัน รัฐแคลิฟอร์เนีย ด้วยแสงสีทองอบอุ่น

ในตรอกแคบระหว่างตึกเก่าสองหลัง มีร่างของสองแม่ลูกนอนกอดกันแน่น ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดท่ามกลางอากาศเย็นยะเยือก เตียงของพวกเขามีเพียงผ้าห่มเก่าและกล่องกระดาษลังซ้อนทับกันข้างถังขยะขึ้นสนิม

เดม่อนสะดุ้งตื่นด้วยเสียงครางแผ่วของตัวเอง ร่างกายปวดระบมจากการฝึกหนักเมื่อคืน เขาค่อยๆ ลืมตา เบื้องหน้าคือภาพตรอกคุ้นตา ใต้ตัวมีเพียงแผ่นกระดาษแข็งรองรับ และแม่ยังคงหลับอยู่ข้างกาย

เขาขยับตัวอย่างระมัดระวัง กลัวจะปลุกแม่ที่กำลังพักผ่อน กล้ามเนื้อทุกมัดประท้วงทันทีที่เคลื่อนไหว ความหิวก็เล่นงานกระเพาะที่ว่างเปล่า เขาไม่ได้แตะต้องอาหารเลยตั้งแต่เมื่อวาน

สายตากวาดมองไปรอบๆ ตรอกยังคงเงียบงัน ไม่มีแม้เงาผู้คน

เดม่อนยันกายลุกขึ้น เหยียดแขนขาเบาๆ เสียงข้อต่อดังกรอบแกรบ ขาแทบไร้เรี่ยวแรง เขาสูดหายใจลึกพยายามปลุกพลังในกาย แล้วเริ่มเดินวนรอบตรอก กระตุ้นให้เลือดไหลเวียน

ข้อความจากระบบเมื่อคืนยังติดค้างในหัว วันนี้เขาต้องเจอภารกิจออกกำลังกายอีกครั้งแต่ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เขาหัวเราะแห้งๆ ให้กับตัวเอง "ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันคงไปไม่ถึงวันแข่งแน่" เสียงเปล่งออกมาแหบพร่าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เสียงไหวๆ ดังขึ้นด้านหลัง เขาหันขวับไปเห็นแม่เริ่มขยับตัว

เขารีบยืดกายตรง กลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่ยังแล่นทั่วร่าง

โอเฟียเหยียดแขนเหนือศีรษะ ยืดเส้นยืดสายหลังตื่นนอน วันนี้เธอรู้สึกสดชื่นกว่าทุกเช้า อาจเพราะเมื่อคืนได้กินอาหารเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบนาน ตอนนี้ท้องไม่ร้องจ๊อกๆ อีกต่อไป ความคิดก็กระจ่างชัดขึ้นอย่างประหลาด

เธอหันไปมองลูกชายเห็นเขายืนอยู่ในท่าทางแปลกๆ หลังตึงเกร็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่สบายตัว

โอเฟียค่อยๆ ลุกขึ้น การเคลื่อนไหวยังคงเชื่องช้า

"อรุณสวัสดิ์ เดม่อน วันนี้ตื่นแต่เช้าเชียวนะ" เธอทักน้ำเสียงยังแหบพร่าจากการเพิ่งตื่น แต่แววตาเปล่งประกายอบอุ่น

สายตาเธอกวาดมองลูกชายอย่างพินิจ ผมดำยุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับย่น ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาลึกคล้ำ

เดม่อนไม่ตอบ เขาเพียงยืนนิ่งพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงขยับตัว

โอเฟียก้าวเข้าใกล้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย "เดม่อน เป็นอะไรรึเปล่า? ลูกดูเหมือนเพิ่งผ่านสงครามมาเลยนะ" น้ำเสียงอ่อนโยน แฝงด้วยความห่วงใย

สายตาเดม่อนเลื่อนไปยังแม่ของเขา จับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาเหนื่อยล้า และรอยยิ้มอ่อนโยนที่มีให้เขาเสมอ

"เมื่อคืนผมออกกำลังกายน่ะครับ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็คงชินเอง แม่ไม่ต้องห่วง" เดม่อนเอ่ย พยายามปลอบแม่ เขาไม่อยากให้เธอต้องกังวล จึงเลือกพูดให้ดูเบาไปกว่าความจริง

แววตาโอเฟียหรี่ลง คิ้วขมวดแน่นด้วยความเป็นห่วง "ออกกำลังกายเหรอ? ดูตัวเองสิ แบบนี้มันไม่ดีนะลูก! อย่าฝืนร่างกายขนาดนั้น" เธอพูดเสียงดัง เสียงสำเนียงไอริชชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่ออารมณ์มากล้น

เธอเอื้อมมือเย็นเฉียบแต่นุ่มนวลจับใบหน้าของเขาไว้ ก่อนจะดึงร่างของลูกชายมากอดแน่น แขนโอบรัดเขาเต็มแรง

"โอ๊ย โอ๊ย แม่ เบาๆ หน่อย เจ็บนะ!" เดม่อนร้องเสียงหลง กล้ามเนื้อที่อ่อนล้าประท้วงทันที เขาขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

โอเฟียหัวเราะเสียงต่ำแฝงไออุ่น "สมน้ำหน้า รู้มั้ยเลิกทำตัวแบบนั้นได้แล้วนะ ไอ้เด็กดื้อ" น้ำเสียงแม้จะดุ แต่แววตากลับเปล่งประกายขำขัน

ในอ้อมกอดของแม่ เดม่อนรู้สึกถึงความอบอุ่น ความอ่อนโยนและพลังใจที่เธอมีให้ กลิ่นกายของแม่คล้ายกลิ่นของตรอกแห่งนี้ เจือเหงื่อและฝุ่นคละคลุ้ง

ใบหน้าเดม่อนซุกแนบไหล่แม่ รับรู้ถึงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นมั่นคง หนักแน่น

โอเฟียค่อยๆ ผละตัวออก ถือโอกาสสำรวจใบหน้าของลูกชาย ดวงตากวาดมองอย่างจริงจัง "ลูกต้องดูแลตัวเองนะ เดม่อน อย่าฝืนเกินไปแบบนี้อีก" น้ำเสียงหนักแน่นแต่แววตากลับเปี่ยมด้วยความรัก

เดม่อนเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตา รู้ดีว่าแม่คงอ่านความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดจากใบหน้าเขาได้หมดเปลือก

…

ทั้งวันผ่านไปท่ามกลางความเหนื่อยล้าและความมุ่งมั่น แม้แม่จะคัดค้าน เดม่อนก็ตัดสินใจออกวิ่งอีกครั้ง ขาทั้งสองข้างปวดหนึบ ปอดแทบลุกเป็นไฟ แต่เขายังคงฝืนไปข้างหน้า

ระหว่างวิ่ง ระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน

เดม่อนชะลอฝีเท้า มองไปรอบๆ ก่อนหามุมสงบระหว่างถังขยะสองใบ แล้วเปิดแผงระบบขึ้นมา

ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิด แต่ก็น่ายินดีนัก

[เนื่องจากสถานการณ์พิเศษ ระบบร้านค้าจะปลดล็อกบางส่วนเพื่อสนับสนุนการเอาชีวิตรอดของโฮสต์ รายการสิ่งจำเป็นเพื่อการดำรงชีพ เปิดให้ใช้งานแล้ว]

ดวงตาเดม่อนเบิกกว้างทันทีเมื่อเปิดแผงร้านค้า รายการสินค้ามากมายปรากฏต่อหน้าผลไม้สด น้ำดื่มบรรจุขวด และแท่งพลังงานเรียงรายอยู่บนชั้นเสมือน

สายตาเขาหยุดลงที่แอปเปิ้ลและกล้วย แต่เมื่อเหลือบไปเห็นป้ายราคา ดวงตาก็เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม 1 เหรียญต่อชิ้น

สายตาเดม่อนตวัดขึ้นไปมองมุมบนสุดของหน้าจอที่ซึ่งแสดงยอดเหรียญคงเหลือ

1 เหรียญ  เขามีอยู่แค่เหรียญเดียว เขาคาดเดาว่าคงเป็นรางวัลจากการทำภารกิจประจำวันสำเร็จเมื่อวานนี้

ในอกพลันปั่นป่วนไปด้วยหลากหลายอารมณ์ ความหงุดหงิด เศร้าใจ และความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัว

เขาไล่สายตาไปตามรายการสินค้าที่มีอยู่ ไม่นานนักสิ่งหนึ่งก็สะดุดตา น้ำ ของจำเป็นที่สุดในตอนนี้ โดยเฉพาะเมื่อเขาต้องเริ่มออกกำลังกายหนักขึ้นเรื่อยๆ

นิ้วกดปุ่ม ซื้อ โดยไม่ลังเล

ทันใดนั้น ระบบก็แสดงข้อความตอบกลับขึ้นมา

[คุณได้ซื้อน้ำดื่ม 5 ลิตร กรุณานำสินค้าออกจากคลังเมื่อพร้อมใช้งาน]

เดม่อนยังไม่รีบเรียกน้ำออกมา เขารู้ดีว่าไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้กับแม่ได้ง่ายๆ

เขาจะไม่สามารถเสกน้ำ 5 ลิตรออกมาต่อหน้าแม่ได้อย่างไร้เหตุผล เขาครุ่นคิดถึงการหาที่ซ่อน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าบ้านกระดาษของพวกเขาเล็กเกินไปไม่มีทางซ่อนได้แน่ และแม่ก็สังเกตเห็นทุกอย่างเสมอ

เขาคิดอยู่อึดใจหนึ่ง แล้วแผนก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างในหัว เขาจะบอกแม่ว่าเจอขวดน้ำในตึกร้างใกล้ๆ หรือมีใครเอามาให้

ข้ออ้างไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่คงต้องใช้วิธีนี้ไปก่อน