บทที่ 146 เกือบต้องจบชีวิต!
บทที่ 146 เกือบต้องจบชีวิต!
คมประบี่กำลังพุ่งตรงเข้าสู่ทรวงอกของนาง!
ทันใดนั้น ชุดกระโปรงบนกายของนางพลันแผ่ประกายแสงสีฟ้าระยับ ก่อนจะสะท้อนเขากระเด็นถอยไป
ทว่า... หลังรับแรงสะท้อนจากกระบี่ของเฟิงอู๋เฉิน พลังแห่งชุดกระโปรงก็เริ่มจางลงอย่างเห็นได้ชัด
เฟิงอู๋เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก รีบฉวยโอกาสนี้ฟันกระบี่เข้าใส่อีกครา!
ฉัวะ!
แรงปะทะจากกระบี่ครั้งนี้ ทำให้พลังวิญญาณที่ยังเหลืออยู่ในชุดกระโปรงของจีหรูเสวี่ยสูญสิ้นลงโดยสมบูรณ์
วูมมมม!
พร้อมกับเสียงระเบิดกึกก้อง
ผืนผ้าของชุดกระโปรงนางแยกออกเป็นเสี่ยง ถูกแรงสะท้อนฉีกกระชากจนกลายเป็นเศษผ้าปลิวว่อนทั่วอากาศ
ตามสัญชาตญาณ เฟิงอู๋เฉินเงยหน้าขึ้นมองก่อนตะลึงงันไปทันที
บัดนี้เขาเห็นว่าร่างงามสะคราญตรงหน้า... เปลือยเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใดปกคลุม
เรือนร่างขาวนวลราวหิมะ งดงามอรชร ทั้งทรวงอกที่ตูมตั้งและบั้นท้ายที่แน่นกลม ทุกอณูบนร่างนางล้วนสมบูรณ์แบบ... ไร้ที่ติ
กระบี่เฟิงอู๋เฉินขยับชะงักไปในทันใด
จีหรูเสวี่ยเองกลับยังมิทันตระหนักถึงสถานการณ์ของนาง
จนกระทั่งนางรับรู้ถึงสายตาของเฟิงอู๋เฉิน เป็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาบางอย่าง นางพลันก้มลงมองตนเองโดยสัญชาตญาณ
ทันใดนั้น หน้าของนางแดงก่ำถึงใบหู
นางรีบยกมือปิดปกป้องจุดสำคัญของร่างกาย มือไม้วุ่นวายไปหมด พร้อมกับกรีดร้องออกมาอย่างหวาดหวั่น
“กรี๊ดดด! เจ้าห้ามมอง!”
เสียงกรีดร้องนี้ฉุดเฟิงอู๋เฉินกลับสู่โลกแห่งความจริง
เขาสะบัดไล่เพลิงราคะที่ปะทุขึ้นภายในจิต รีบถลันร่างไปข้างหน้า ตวัดกระบี่พุ่งเข้าใส่ลำคอของนางโดยไร้ซึ่งความลังเล
“หากไม่มอง ข้าจะฆ่าเจ้าได้อย่างไร!”
เขามิใช่สุภาพบุรุษ!
สตรีนางนี้ตามล่าเขามาจนถึงขุมทรัพย์แห่งวังมังกร เป้าหมายของนางคือชีวิตของเขาโดยแท้!
เขาไม่มีเหตุผลใดที่จะปล่อยนางไป!
เมื่อเห็นคมกระบี่เปล่งประกายวูบวาบพุ่งเข้าหา ใบหน้างามของจีหรูเสวี่ยพลันซีดเผือดลงทันใด
นางกล่าวออกมาอย่างตื่นตระหนก “เจ้า... เจ้าอย่างน้อยก็รอให้ข้าสวมเสื้อผ้าก่อนไม่ได้หรือ!”
เฟิงอู๋เฉินแค่นเสียงเย็นชา “ตอนนี้เรากำลังสู้โดยเอาชีวิตเข้าแลก ข้ามีเหตุผลอันใดต้องรอให้เจ้าสวมใส่เสื้อผ้า?”
ทันทีที่กล่าวจบ กระบี่ในมือของเขาก็แทงออกไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น!
จีหรูเสวี่ยต้องทั้งหลบหลีก ทั้งพยายามใช้มือปกปิดเรือนร่างที่เปลือยเปล่า
ทว่า... รูปร่างของนางนั้นช่างเย้ายวนเกินกว่าจะควบคุมไว้ได้ มือสตรีที่เรียวเล็กเพียงสองข้าง... มิอาจปกปิดสัดส่วนเช่นนั้นได้หมด!
เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ ทั้งแผ่นหลังและเนินอกอันเรียวงาม ก็ถูกเฟิงอู๋เฉินมองเห็นจนหมดสิ้น
“ฮึ! ขนาดเดิมพันด้วยชีวิต เจ้ายังห่วงเรื่องโป๊เปลือยอยู่อีก... ช่างโง่เขลาโดยแท้!”
“เจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จีหรูเสวี่ยเองก็มิอาจบอกได้ว่าที่ใบหน้าของนางแดงฉานขึ้นมานั้น เป็นเพราะความโกรธหรือความอับอายกันแน่
เจ้าคนชั่วนี่... ไม่เพียงแต่เห็นร่างของนางจนหมดสิ้น ยังกล่าววาจาเยาะเย้ยเสียดสีอีก!
นี่มิใช่เพียงความอัปยศธรรมดา หากแต่เป็นความอัปยศที่ใหญ่หลวงยิ่ง!
“เจ้าปีศาจ! ข้า... ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายไปข้างหนึ่ง!”
สิ้นคำ นางก็เลิกปิดบังร่างกายโดยสิ้นเชิง
เมื่อปราศจากเครื่องนุ่งห่มอำพราง สรีระของนางถูกเปิดเผยต่อหน้าสายตาของเฟิงอู๋เฉินอย่างแจ่มชัด
พร้อมกันนั้น นางก็เริ่มร่ายอาคมมือเปล่า พลังวิญญาณมหาศาลพลันพวยพุ่งออกจากตันเถียนของนาง
วูมมมม!
ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกออกมาจากร่างของจีหรูเสวี่ย กระจายไปทั่วบริเวณ
ในชั่วพริบตา... บนร่างของนางปรากฏเกราะน้ำแข็งแสนประหลาดที่ปกคลุมทั้งร่าง
ทว่าทั้งที่เป็นพลังวิญญาณ ไอพิษกลับมิอาจกลืนกินมันได้ทันที!
“ทักษะวิญญาณขั้นสวรรค์ระดับสูง เกราะเหมันต์น้ำแข็ง!”
เฟิงอู๋เฉิน พุ่งกระบี่เข้าโจมตีทันที!
เคร้ง!
คมกระบี่กระแทกเข้ากับเกราะน้ำแข็ง แต่กลับมิอาจสร้างรอยร้าวแม้แต่น้อย
แรงสะท้อนจากเกราะน้ำแข็งกระแทกส่งให้มือของเฟิงอู๋เฉินสั่นสะท้าน จนแม้แต่เส้นเอ็นภายในมือยังเจ็บปวด
“เป็นไปได้อย่างไร!”
เขาออกกระบี่นี้ด้วยพลังสูงสุด กระทั่งอาวุธวิญญาณป้องกันระดับสูงยังต้านทานได้ยาก!
แต่เกราะน้ำแข็งนี้กลับไร้รอยขีดข่วน!
ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว จีหรูเสวี่ยฉวยโอกาสชูมือขึ้นอย่างรวดเร็ว
กำปั้นของนางซัดเข้าใส่หน้าท้องของเฟิงอู๋เฉินด้วยความเร็วปานพายุ!
ด้วยอำนาจแห่งเกราะเหมันต์น้ำแข็ง ความเร็วและพลังของนางเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!
ภายใต้หมัดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะของสตรีนางนี้ เฟิงอู๋เฉินถูกซัดกระเด็นลอยออกไปในทันที!
“พลั่ก!”
โลหิตสดกระอักออกมาจากปากของเขา ทั่วร่างเจ็บปวดราวกับอวัยวะภายในถูกสั่นสะเทือนจนเคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง
จีหรูเสวี่ยแววตาเย็นชา พลางพุ่งเข้าหาพร้อมเสียงกัมปนาท
“เจ้าปีศาจ! จงตายเสียเถอะ!”
เฟิงอู๋เฉินคิดไม่ถึงเลยว่าสตรีนางนี้ยังมีไพ่ตายเช่นนี้ซุกซ่อนไว้!
เมื่อต้องเผชิญกับจีหรูเสวี่ย ซึ่งทั้งความเร็วและพลังโจมตีพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล เขามิอาจเอาชีวิตไปเสี่ยงกับการต่อสู้อีกต่อไป
หลังลุกขึ้นจากพื้น แม้ทั่วร่างจะเจ็บปวดแทบฉีกขาด แต่เขาก็อดทนฝืนร่าง รีบพุ่งตัวมุ่งสู่ส่วนลึกของขุมทรัพย์วังมังกรโดยพลัน!
“เจ้าปีศาจ อย่าหนีนะ!”
จีหรูเสวี่ยขยับเท้าเตรียมไล่ตาม ทว่า
แคร่ก!
ทันใดนั้น เกราะเหมันต์น้ำแข็งบนร่างของนางก็แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะสลายกลายเป็นผุยผง
ในขณะเดียวกัน ชีพจรวิญญาณในร่างของนางก็เริ่มเหือดแห้งลง พลังวิญญาณทั้งมวลเหือดหายไปจนหมดสิ้น!
ทักษะวิญญาณเกราะเหมันต์น้ำแข็ง... มิใช่ไร้ซึ่งจุดอ่อน
หลักการของมันคือการเร่งเร้าชีพจรวิญญาณ เปลี่ยนพลังวิญญาณทั้งหมดให้กลายเป็นเกราะแข็งที่มิอาจถูกทำลาย
ทว่าเมื่อนางสูญเสียเกราะนี้แล้ว ตันเถียนของนางก็เหือดแห้งจนหมดสิ้น!
จีหรูเสวี่ยรีบควักเม็ดโอสถขั้นสวรรค์ออกมาหลายเม็ด ยัดเข้าปากโดยพลัน พร้อมกับดึงเสื้อผ้าชุดใหม่ออกจากแหวนมิติ แล้วเร่งสวมใส่โดยเร็ว
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด
“เจ้าปีศาจ... หากข้าจีหรูเสวี่ยมิได้สังหารเจ้า ข้าขอสาบานว่าจะไม่ขอเป็นมนุษย์อีกต่อไป!”
ในเวลาเดียวกัน...
หลังจากเฟิงอู๋เฉินพุ่งผ่านไปได้เพียงไม่กี่ลี้ ลำคอของเขาพลันรับรู้ถึงรสคาวของโลหิต
“พลั่ก!”
โลหิตสีแดงสดพลันกระอักออกจากปากของเขา
ขาไร้เรี่ยวแรง ร่างของเขาพุ่งไปตามแรงส่ง ก่อนจะล้มกลิ้งบนพื้นเป็นสิบรอบ จึงสามารถหยุดได้อย่างยากลำบาก
ยามนี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดถึงขีดสุด
บริเวณอกของเขาตรงจุดที่ถูกจีหรูเสวี่ยซัดด้วยหมัด ปรากฏร่องรอยหมัดที่ลึกจนเห็นกระดูก!
พลังเยือกแข็งอันน่าสะพรึงกลัวยังคงแผ่ซ่านออกไปเรื่อยๆ โลหิตที่หลั่งออกมาเพียงพริบตาเดียวก็แข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีแดงราวบุปผาโลหิต
โชคดีที่ไอพิษในขุมทรัพย์วังมังกรนี้ สามารถกัดกินพลังวิญญาณได้
หากมิใช่เพราะมันช่วยชะลอการแพร่กระจายของพลังเยือกแข็ง... เกรงว่าเขาคงกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปแล้ว!
การโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกวิญญาณขั้นทะเลโลหิต
นี่มิใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณจะสามารถทานรับโดยตรงได้เลย!
แม้แต่เฟิงอู๋เฉินเอง ก็เกือบต้องจบชีวิตเพราะหมัดนั้น!
โชคยังดีที่เขาหลบหนีได้เร็วพอ...หากรับอีกหมัดเข้าไป... เกรงว่าคงไม่มีโอกาสได้มีชีวิตอยู่ต่อไป!
“แค่ก! แค่ก!”
เปลือกตาของเขาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุด สติของเขาพร่าเลือน ก่อนที่ดวงตาทั้งสองจะปิดสนิท ดำดิ่งสู่ห้วงความมืด
หลังจากเฟิงอู๋เฉินหมดสติลง
หลงหยวนในก้นบึ้งของตันเถียนพลันสั่นสะท้าน!
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชั้นที่สอง
“เหอะ! ถูกสตรีเล่นงานจนปางตาย... น่าขายหน้าสิ้นดี!”
“เจ้าหนูจากชั้นหนึ่ง! รีบออกไปดูสิ! อย่าให้ไอ้เด็กนี่ตายไปเสียก่อน!”
เมื่อได้รับคำสั่ง สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่จำศีลอยู่บนชั้นแรกของหลงหยวนพลันลืมตาขึ้น
มันร้อง ‘อู้ อู้!’ ออกมาไม่กี่คำ ก่อนจะเปล่งแสงสีทอง และพุ่งออกจากหลงหยวนทันที
“อู้ อู้!”
จอมอสูรตัวน้อยใช้ลิ้นเลียไปบนใบหน้าของเฟิงอู๋เฉิน ทว่า... เจ้าของร่างกลับไร้ปฏิกิริยาใดๆ
เสียงจากชั้นที่สองของ หลงหยวนดังขึ้นอีกครา
“เจ้าเด็กนี่บาดเจ็บสาหัสเกินไป... อีกทั้งพลังในร่างถูกใช้จนหมดสิ้น... เกรงว่าจะยังไม่ฟื้นในเร็ววัน!”
“รีบพาเขาไปยังสถานที่ปลอดภัย อย่าให้สตรีนางนั้นพบตัวได้!”
“อู้ อู้!”
จอมอสูรส่งเสียงร้องอีกครั้ง ก่อนจะใช้ปากเล็กๆ กัดเข้าที่ไหล่ของเฟิงอู๋เฉิน
จากนั้น ค่อยๆ อุ้มร่างเขาไว้บนหลัง พลางก้าวเดินไปยังทิศทางลึกลับแห่งหนึ่ง…
…………………………..