บทที่ 144 เดิมพันสุดท้าย!
บทที่ 144 เดิมพันสุดท้าย!
อาวุธวิญญาณสำหรับบินเป็นอาวุธวิญญาณประเภทพิเศษ มันไม่มีพลังโจมตี
แต่สามารถ เพิ่มความเร็วการบินได้อย่างมหาศาล และลดการใช้พลังปราณในการเหาะเหิน
สำหรับการเดินทางระยะไกล มันมีประโยชน์อย่างมหาศาล!
ที่สำคัญที่สุด…มันสามารถทำลายขีดจำกัดของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณ ทำให้สามารถเหาะเหินได้เหมือนยอดฝีมือขั้นทะเลโลหิต!
“ไม่แปลกใจเลยที่นางเร็วกว่าข้า!”
แต่ที่น่าตกใจที่สุดก็คือ…อาวุธวิญญาณสำหรับบินนั้นหายากยิ่งนัก!
วัตถุดิบที่ใช้สร้าง และเงื่อนไขในการสร้าง มหาศาลจนเกินขอบเขตของช่างหลอมอาวุธในยุคปัจจุบัน
แม้แต่ในยุคนี้…มีน้อยคนนักที่จะสามารถครอบครองได้
‘ของสิ่งนี้…ราคาสูงลิ่วจนเกินกว่าจะประเมินค่าได้ แค่ระดับธรรมดาก็มีค่าหลายสิบล้าน ระดับสูงกว่าก็สูงถึงพันล้าน หรืออาจจะถึงระดับหมื่นล้าน ไม่นึกเลยว่า…จีหรูเสวี่ยจะมีสมบัติเช่นนี้อยู่กับตัว!’
เมื่อเห็นร่างด้านหลังของจีหรูเสวี่ยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เฟิงอู๋เฉินก็ตัดสินใจในทันที
กระบี่วิญญาณเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา
เขาเหลือบมองไปทางด้านข้าง กำหนดตำแหน่งของจีหรูเสวี่ยอย่างแม่นยำ
“รับไป!”
ด้วยเสียงสั่งเบาๆ เขาปลดปล่อยกระบี่เหินออกไปด้วย วิชาควบคุมกระบี่ด้วยปราณ
“ฝันไปเถอะ!”
แทบจะในทันที กำแพงน้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าจีหรูเสวี่ย
เคร้ง!
กระบี่เหินปะทะเข้ากับกำแพงน้ำแข็ง ก่อนที่มันจะถูกแช่แข็งจนกลายเป็นเพียงเศษน้ำแข็งร่วงลงสู่พื้น!
เพียงพริบตาหลังจากที่กระบี่ถูกทำลาย เฟิงอู๋เฉินก็คว้ากระบี่อีกเล่มในมือของเขา
“รับไปอีก!”
“อีกแล้วหรือ!?”
จีหรูเสวี่ยขมวดคิ้ว แต่นางก็ยังคงตั้งกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกระบี่ที่พุ่งเข้ามาได้สำเร็จ
แต่เฟิงอู๋เฉินยังไม่หยุด
“ยังไม่จบ!”
เพียงจบคำ กระบี่เล่มที่สามพุ่งเข้าโจมตี!
ครั้งแล้วครั้งเล่า…กระบี่เหินถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ละเล่มล้วนถูกทำลายโดยกำแพงน้ำแข็งของจีหรูเสวี่ย
แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของเฟิงอู๋เฉิน
ทุกครั้งที่นางต้องหยุดตั้งกำแพงป้องกัน นางก็ค่อยๆ ลดความเร็วลงทีละนิด ระยะห่างระหว่างนางและเฟิงอู๋เฉิน เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ!
“เด็กนี่กำลังถ่วงเวลา!?”
จีหรูเสวี่ยสีหน้าถมึงทึง ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของนาง
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณ กลับสามารถบีบให้นางต้องตกเป็นฝ่ายตั้งรับเช่นนี้ มันน่าขายหน้าจริงๆ!
แต่สิ่งที่ทำให้นางเดือดดาลที่สุดก็คือ กระบี่เหินแต่ละเล่มที่มันใช้ ล้วนเป็นกระบี่วิญญาณทั้งสิ้น!
ราคาของมันมีมูลค่าหลายหมื่น บางเล่มอาจสูงถึงหลักแสนเหรียญทอง!
มันคิดจะทิ้งของพวกนี้ไปง่ายๆ โดยไม่เสียดายเลยหรือ!?
แต่เฟิงอู๋เฉินหาได้แยแสไม่ กระบี่เหล่านี้… ล้วนเป็นของที่เขาปล้นชิงมา!
ต่อให้ทั้งหมดมีค่าหลายล้านเหรียญทอง แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของเขาแล้ว… นับว่าไม่มีค่าเลยสักนิด!
และตอนนี้…เขาเข้าใกล้ขอบเขตของค่ายกลที่ล้อมขุมทรัพย์วังมังกรไว้มากขึ้นเรื่อยๆ!
‘อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ข้าก็จะไปถึงแล้ว!’
เฟิงอู๋เฉินลอบถอนหายใจโล่งอก แต่ในตอนนั้นเอง
“ปีศาจเฟิง! หากวันนี้ข้าปล่อยให้เจ้าหนีรอดไปได้ ข้าจีหรูเสวี่ยจะไม่คู่ควรกับตำแหน่งอัจฉริยะแห่งแดนตะวันออกอีกต่อไป!”
เสียงตวาดของจีหรูเสวี่ยดังก้องไปทั่วท้องทะเล
และในขณะเดียวกัน ร่างของนางที่เคยไล่ตามมาอย่างต่อเนื่องกลับหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ
“หืม?”
เฟิงอู๋เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น…
เฝ้ามองเงาร่างอันงดงามบนฟากฟ้าเหินห่างออกไปเรื่อยๆ จิตใจของเฟิงอู๋เฉินกลับบังเกิดลางสังหรณ์ไม่สู้ดี
‘สตรีนางนี้… หรือกำลังคิดจะปล่อยกระบวนท่าร้ายแรง?’
ยังไม่ทันที่ความคิดนี้จะจบลง!
โครม!
เสียงอสนีบาตดังสนั่น แหวกความเงียบแห่งสมุทรกว้าง เดิมทีสายน้ำยังคงสงบนิ่ง แต่แล้วกลับปะทุขึ้นเป็นคลื่นลูกมหึมา!
รอบกายของเฟิงอู๋เฉิน มีมังกรวารีสี่สายพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ราวกับสัตว์เทพแห่งมหาสมุทร ทอดร่างล้อมรอบเขาไว้ในทุกทิศทาง ตัดขาดหนทางหลีกหนีจนสิ้น
“คิดจะกักขังข้าหรือ?”
“ฉับพลันเกิดดับ!”
เฟิงอู๋เฉินเปล่งเสียงแผ่วเบา ปราณกระบี่พุ่งสะบั้นออกไป มังกรวารีทั้งสี่พลันแตกกระจายกลายเป็นสายฝนโปรยปรายทั่วท้องนภา งดงามดั่งม่านหมอกพิสุทธิ์
ทว่าทันทีที่คุกน้ำถูกทำลาย จีหรูเสวี่ยกลับไม่แสดงท่าทีขุ่นเคือง ตรงกันข้ามนางเผยรอยยิ้มเยือกเย็น
“อย่าพึ่งได้ใจไปนัก!”
“หืม?”
เฟิงอู๋เฉินเหลือบมองผ่านหางตา สัญชาตญาณเตือนให้เขารู้ว่าตกหลุมพรางเข้าเสียแล้ว
มังกรวารีทั้งสี่ถูกสลาย พื้นที่รอบตัวเขารัศมีร้อยจั้งเต็มไปด้วยหยาดฝนหล่นร่วง และจีหรูเสวี่ย… เป็นผู้ฝึกวิญญาณสายน้ำแข็ง!
“ทักษะวิญญาณขั้นสวรรค์ระดับกลาง เหมันต์น้ำแข็งหมื่นลี้!”
ซ่า!
ลมหนาวพัดกรรโชก พลันเกิดเกล็ดน้ำแข็งเล็กจิ๋วล่องลอยในอากาศรอบตัวเฟิงอู๋เฉิน
แม้จะเป็นเพียงเกล็ดน้ำแข็ง แต่เมื่ออยู่ใต้การควบคุมของผู้ฝึกวิญญาณ มันกลับเป็นอาวุธที่ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้!
ไม่มีคำว่าพูดเกินจริง ตราบใดที่ยังอยู่ในอาณาเขตของจีหรูเสวี่ย เกล็ดน้ำแข็งเหล่านั้นย่อมเฉียบคมประดุจเข็มเหล็กนับล้านเล่ม
หากใช้ร่างรับการโจมตีโดยตรง เกรงว่า… เขาคงถูกเสียบจนกลายเป็นร่างรั่วพรุนเป็นแน่!
“ข้าดูซิว่าเจ้าจะหนีอย่างไรในครานี้!”
เสียงของจีหรูเสวี่ยเยือกเย็นราวหิมะโปรย ภายในเสี้ยวพริบตา การโจมตีก่อตัวจนเกือบสมบูรณ์
ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง เฟิงอู๋เฉินกลับยังคงสงบ หายใจสม่ำเสมอ ดวงตาสะท้อนแววครุ่นคิดวางแผน
เพียงชั่วพริบตา วิธีหลบหนีแวบขึ้นมาในห้วงจิต!
ในมือของเขา ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใด พลันปรากฏยันต์มิติอีกหนึ่งใบ
“อีกแล้วหรือ!?”
จีหรูเสวี่ยตกตะลึงในบัดดล
‘ปีศาจตนนี้ร่ำรวยถึงเพียงนี้เลยหรือ!?’
‘ใช้กระบี่วิญญาณเป็นอาวุธซัดเหมือนของไร้ค่า ไม่เพียงเท่านั้น ภายในครึ่งชั่วยามกลับใช้ยันต์มิติสองใบซ้อน!’
“หึ! เจ้าช่างดื้อรั้นยิ่งนัก! แต่ต่อให้มียันต์มิติ… เจ้าจะยังหนีไปได้ไกลเพียงใด?”
“พลังปราณของเจ้าบัดนี้เหลืออยู่น้อยนิดแล้วมิใช่หรือ?”
“ยังจะยอมสูญเสียยันต์มิติไปเปล่าๆ อีกใบ?”
ทว่าเฟิงอู๋เฉินกลับมิได้มีท่าทีลังเลแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ มือเขาสะบัดเบาๆ ยันต์มิติก็ลุกไหม้เป็นเถ้าธุลีในทันที
พร้อมกันนั้น ร่างของเขาก็พลันหายไปจากหมู่เกล็ดน้ำแข็งอันแหลมคม!
ใบหน้าของจีหรูเสวี่ยเคร่งขรึมลง
“หนีไปอีกแล้วหรือ?”
“ใครว่าข้าหนี?”
น้ำเสียงเย็นยะเยือกพลันดังขึ้นจากข้างกายของนาง!
“อะไรนะ!?”
ใบหน้าขาวเนียนของจีหรูเสวี่ยพลันซีดเผือด
นางเบี่ยงกายหันกลับไปโดยพลัน สิ่งที่เห็นคือประกายคมกล้าของกระบี่ยาวที่พุ่งจี้ตรงเข้ามา!
‘ปีศาจตนนี้มิใช่แค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณหรือ?’
‘เหตุใดกันถึงสามารถใช่วิชาก้าวเหินในอากาศได้!?’
ในเสี้ยวลมหายใจของความตกตะลึง ทุกอย่างพลันกระจ่างแจ้งในห้วงความคิดของนาง
ยันต์มิติ!
เฟิงอู๋เฉินไม่ได้ใช้ยันต์มิติในการหลบหนี หากแต่ใช้เป็นสะพานเชื่อมการโจมตี
เพียงชั่วพริบตา ร่างของเขาก็พลันทะลวงผ่านอากาศ ปรากฏขึ้นตรงด้านข้างของจีหรูเสวี่ย กระบวนท่าที่ซ่อนเร้นแปรเปลี่ยนเป็นคมกระบี่แห่งความตาย!
‘นี่มัน… ของวิเศษมูลค่าหลายสิบล้านเชียวนะ!’
‘ยันต์มิติหนึ่งแผ่น สามารถนำพาผู้ใช้วูบหายไปไกลนับพันลี้ เป็นสมบัติล้ำค่าที่แม้แต่สำนักใหญ่ยังต้องทะนุถนอม’
‘แต่เจ้าหนุ่มนี่… กลับใช้มันเพียงเพื่อกระโดดข้ามระยะร้อยจั้งเข้าหาศัตรู!’
‘เสียของโดยแท้!’
จีหรูเสวี่ยรู้สึกแทบกระอักเลือดกับความฟุ่มเฟือยของเขา
ทว่าเฟิงอู๋เฉิน ไม่คิดเช่นนั้น
สิบล้านเหรียญทอง อาจถือเป็นจำนวนมหาศาลสำหรับเขาในยามนี้
แต่ สำหรับอนาคตของเขา… สิ่งนี้ไม่มีความหมายแม้แต่น้อย!
เขาใช้ยันต์มิติ ไม่เพียงเพื่อหลบเลี่ยงคมเข็มน้ำแข็ง แต่ยังเพื่อโฉบเข้าสังหาร เปลี่ยนจากรับเป็นรุก!
ในสายตาของเขา นี่คือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าอย่างยิ่ง!
ยิ่งไปกว่านั้น เขามีแผนของเขาเอง มิใช่การลงทุนที่เสียเปล่าแต่อย่างใด!
‘หนึ่งร้อยจั้ง ไม่เพียงพอให้ข้าสิ้นพลังปราณ!’
เพียงกระพริบตาเดียว เฟิงอู๋เฉินก็ยืมแรงจากอากาศ พุ่งทะยานต่อยอดเข้าใส่จีหรูเสวี่ย
กระบี่ที่ปกคลุมด้วยพลังทั้งหมดของเขา แทงพุ่งไปข้างหน้า ดั่งสรรพวายุที่มุ่งทำลายทุกสิ่ง!
ไม่มีหนทางให้ถอย ไม่มีหนทางให้รอด
กระบี่นี้คือเดิมพันสุดท้าย!
“เจ้ากล้าหรือ!?”
“เหตุใดจะไม่กล้า!”
เฟิงอู๋เฉินคำราม คมกระบี่วาววับ เสียงลมที่ถูกฉีกกระชากดังกรีดร้อง ปลายกระบี่เข้าประชิดลำคอของจีหรูเสวี่ย!
ซ่า!
ทว่า…ในห้วงแห่งความเป็นและความตาย พลันมีแสงสีฟ้าส่องประกายวูบขึ้นมาจากร่างของนาง!
ความหนาวเยือกเย็นปะทุขึ้นในพริบตา
ท่ามกลางเสี้ยวลมหายใจสุดท้าย ม่านพลังน้ำแข็งปรากฏขึ้นขวางกั้นไว้ทันที
…………………………………..