บทที่ 143 อาวุธวิญญาณสำหรับบิน!
บทที่ 143 อาวุธวิญญาณสำหรับบิน!
โลหิตร้อนระอุของซ่างกวนอีสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าของซ่างกวนเจวี๋ยครึ่งซีก
ทำให้นางตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่น้อย!
แม้ว่านางจะเป็นผู้ฝึกดาบ ฆ่าผู้คนมามากมาย ด้านความกล้าและจิตใจ นางหาได้อ่อนแอ
ในเมืองหนานชาง นางได้รับสมญานามปีศาจน้อยที่โหดเหี้ยม
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าปีศาจแท้จริงอย่างเฟิงอู๋เฉิน ความโหดเหี้ยมของนางกลับดูเป็นเพียงเรื่องเด็กเล่นเท่านั้น!
นางไม่เคยพบเห็นบุคคลเช่นนี้มาก่อน คนที่ฟันคอมนุษย์ราวกับหั่นผัก!
ที่สำคัญที่สุด แม้ต่อหน้าคนอื่นนางจะเป็นปีศาจน้อย แต่ต่อหน้าพี่สาวของนางซ่างกวนอี นางเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น!
ก่อนหน้านี้ นางยังไม่ได้ฟื้นตัวจากการสูญเสียจ้าวหยางไป
บัดนี้ พี่สาวที่สำคัญที่สุดในชีวิตของนางก็ตายลงต่อหน้าต่อตาอีก!
กำแพงจิตใจของนาง… พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง!
“อ๊าาาา!”
นางร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
“ปีศาจเฟิง! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ซ่างกวนเจิ้นเห็นลูกสาวถูกสังหารต่อหน้าต่อตา ความโกรธแค้นทำให้เขาระเบิดพลังทั้งหมดออกมา
พลังของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทะเลโลหิต ปะทุออกอย่างรุนแรง ร่างของเขาพุ่งเข้าใส่เฟิงอู๋เฉินทันที!
ทว่าเฟิงอู๋เฉินชิงลงมือก่อน เขายกกระบี่ขึ้นจรดคอของซ่างกวนเจวี๋ย!
“อย่าขยับ!”
“เจ้ากล้ารึ!”
เฟิงอู๋เฉินจ้องมองไปที่ซ่างกวนเจิ้น ดวงตาของเขาเย็นชา ก่อนที่ปลายกระบี่จะกรีดลงบนลำคอของซ่างกวนเจวี๋ยเล็กน้อย
เลือดสีแดงหยดลงเป็นสาย ตัดกับผิวขาวนวลของหญิงสาว
“หากเจ้าขยับอีกเพียงก้าวเดียว… เจ้าจะได้รู้ว่าข้ากล้าหรือไม่!”
“เจ้า…!”
แม้ว่าซ่างกวนเจิ้นจะโกรธแค้นจนอยากฉีกเฟิงอู๋เฉินออกเป็นชิ้นๆ
แต่เขาไม่สามารถทำได้ เพราะซ่างกวนเจวี๋ยยังอยู่ในมือของศัตรู
เขาสูญเสียลูกสาวคนหนึ่งไปแล้ว… เขาไม่อาจเสียอีกคนได้!
ขณะนั้นเอง จีหรูเสวี่ยก็โรยตัวลงมาจากด้านบนอย่างแผ่วเบา
“ใช้ตัวประกันเช่นนี้ เจ้านับว่าเป็นวีรบุรุษด้วยหรือ?”
เฟิงอู๋เฉินหัวเราะเย็นชา
“สองยอดฝีมือขั้นทะเลโลหิตร่วมมือกันเล่นงานข้าที่อยู่แค่ขั้นกายสุวรรณเพียงคนเดียว เช่นนี้แล้วพวกเจ้าก็นับว่าเป็นวีรบุรุษรึ?”
จีหรูเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่สามารถโต้แย้งได้ ดูเหมือนว่าคำล่ำลือเกี่ยวกับชายผู้นี้ จะไม่ใช่เรื่องเกินจริง
“ปล่อยศิษย์น้องของข้าไป แล้วข้าจะปล่อยเจ้า!”
เฟิงอู๋เฉินหัวเราะเบาๆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
“เจ้าคิดว่าข้าโง่จนตามไม่ทันอุบายของคนโง่เช่นเจ้าหรือ?”
แววตาของจีหรูเสวี่ยเย็นชา พลันเดือดพล่านด้วยโทสะ
“ข้าจีหรูเสวี่ยพูดคำไหนคำนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะโกหกเจ้าได้หรือ? นอกจากนี้ เจ้าก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว ต่อให้เจ้าจับตัวนางได้ เจ้าก็ไม่มีทางหนีออกจากเมืองหนานชางได้!”
เฟิงอู๋เฉินแสยะยิ้ม
“นั่นก็ไม่แน่!”
ขณะที่เขากล่าว เขาก็ใช้นิ้วกดลงบนจุดชีพจรหลายจุดของซ่างกวนเจวี๋ย ปิดผนึกพลังของนางทั้งหมด!
จากนั้น วงแหวนมิติของเขาก็เรืองแสงขึ้นมา ในมือของเขาปรากฏยันต์มิติ!
จีหรูเสวี่ยตาเบิกกว้าง
“ยันต์มิติ! แย่แล้ว!”
แสงของยันต์มิติส่องประกายขึ้นมา และในชั่วพริบตา เฟิงอู๋เฉินและซ่างกวนเจวี๋ยก็หายตัวไปจากที่เดิม
“สารเลว!”
ซ่างกวนเจิ้นใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ เขาตะโกนลั่นด้วยความคลั่งแค้น
ลูกสาวทั้งสองของเขา… ลูกสาวคนโตถูกเฟิงอู๋เฉินฟันคอขาดไปต่อหน้าต่อตา ส่วนลูกสาวคนเล็กถูกศัตรูลักพาตัวไป
เพียงคิดถึงชะตากรรมของซ่างกวนเจวี๋ย หัวใจของเขาก็ปวดร้าวแทบขาด
ขณะเดียวกัน จีหรูเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบยันต์มิติอีกแผ่นหนึ่งออกมาจากวงแหวนมิติของนาง
“โชคดีที่ข้าระวังไว้ก่อน ข้าได้ทิ้งตราประทับไว้บนตัวศิษย์น้อง! เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้ามารร้ายนั่นทำร้ายศิษย์น้องของข้าได้!”
กล่าวจบ นางเร่งเร้ายันต์มิติและหายตัวตามไปทันที!
………..
บนเกาะรกร้างกลางทะเลตะวันออก
หลังจากผ่านความรู้สึกเวียนหัวราวกับโลกหมุน เฟิงอู๋เฉินและซ่างกวนเจวี๋ยก็ตกลงมายังเกาะรกร้างแห่งหนึ่ง
ห่างออกไปเพียงไม่กี่ลี้ มีวังวนขนาดมหึมา ที่ลึกจนไม่อาจมองเห็นก้นบึ้ง
นั่นคือ ขุมทรัพย์วังมังกร!
การเดินทางของยันต์มิตินั้นขึ้นอยู่กับพลังวิญญาณที่ถูกดูดซับ
ด้วยพลังของเฟิงอู๋เฉิน การสามารถมายังที่แห่งนี้ได้ถือว่าเป็นขีดจำกัดแล้ว
บัดนี้… พลังในตันเถียนของเขาถูกใช้ไปจนหมดสิ้น
เขาหยิบโอสถขั้นลึกลับหลายเม็ดโยนเข้าปาก ก่อนจะเร่งเร้าเคล็ดกระบี่สังหารสวรรค์ ฟื้นฟูพลังปราณของตน
ใบหน้าซีดเผือดของเขาค่อยๆ กลับมามีสีเลือดอีกครั้ง
เขาถอนหายใจ ยันต์มิติช่างมีราคาที่ต้องจ่ายสูงนัก
โชคดีที่บนเกาะแห่งนี้ไม่มีศัตรูอยู่ หากเป็นเช่นนั้น เขาคงอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายอย่างแน่นอน
หลังจากฟื้นตัวเล็กน้อย เฟิงอู๋เฉินหันไปมองซ่างกวนเจวี๋ย
ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำ เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความเกลียดชังอันรุนแรง
แววตาเช่นนี้…เขารู้จักมันดีกว่าใคร
ทุกศัตรูของเขา เคยจ้องมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้มาแล้วทั้งนั้น
เฟิงอู๋เฉินถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ
“เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือไม่?”
ซ่างกวนเจวี๋ยกัดฟันแน่นแต่มิได้ตอบ สายตาของนางมิได้แสดงความดื้อรั้นเหมือนครั้งก่อนที่พบกันในโรงเตี๊ยม
เพียงเท่านี้เขารู้แล้ว…หญิงสาวผู้นี้เกลียดเขาเข้ากระดูกดำ
หากเขาไม่กำจัดนางเสียในวันนี้ ไม่แน่ว่าในอนาคต นางอาจมอบความพินาศให้แก่เขาและคนรอบตัว
“เจ้าต้องการล้างแค้นให้พี่สาวของเจ้าใช่หรือไม่?”
เฟิงอู๋เฉินยิ้มบางๆ อย่างเย้ยหยัน
“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าทำไมข้าจึงฆ่านาง เพราะนางพยายามฆ่าข้าหลายครั้งแล้ว!”
“แล้วมันเกี่ยวอะไร!?”
ซ่างกวนเจวี๋ยกรีดร้องอย่างเดือดดาล ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความแค้น
“ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด นางก็คือพี่สาวของข้า! นางคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของข้า! เจ้าฆ่านาง! ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป! ไม่มีวัน!”
เฟิงอู๋เฉินพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับเข้าใจในสิ่งที่นางรู้สึก
“ใช่แล้ว เจ้าต้องการแก้แค้น ข้าก็ไม่มีเหตุผลจะขัดขวาง แต่…เพื่อไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้กับตัวข้าเอง…ข้าคงต้องฆ่าเจ้าที่นี่!”
พูดจบ กระบี่ในมือของเขาพุ่งแทงตรงไปยังหว่างคิ้วของหญิงสาว!
“หยุดมือ!”
วูมมม!
ในลมหายใจแห่งความเป็นความตาย พลังเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมอากาศ
กำแพงน้ำแข็งก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าซ่างกวนเจวี๋ย ขวางกระบี่ของเฟิงอู๋เฉินไว้ได้ทันเวลา
เฟิงอู๋เฉินขมวดคิ้ว
“นางมาถึงเร็วขนาดนี้เลยหรือ!?”
เขาหันไปมองข้างๆ พบว่า จีหรูเสวี่ยได้ตามมาทันแล้ว!
ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ หากคิดจะสังหารซ่างกวนเจวี๋ย ก็คงทำไม่ได้อีกแล้ว
เขาต้องตัดสินใจในทันที
เฟิงอู๋เฉินสูดหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวตรงไปยังวังวนขนาดมหึมาขุมทรัพย์วังมังกร!
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณ สามารถเร่งพลังวิญญาณสู่ฝ่าเท้า เพื่อเหยียบเดินบนน้ำได้
ร่างของเขากลายเป็นเส้นแสง พุ่งทะยานข้ามทะเลตะวันออกไปอย่างรวดเร็ว คลื่นน้ำสาดกระเซ็นเป็นทาง
จีหรูเสวี่ยเห็นดังนั้น นางขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะตวาดเสียงเย็นชา
“คิดจะหนีหรือ? เจ้าฝันไปเถอะ!”
กล่าวจบ จีหรูเสวี่ยก็ร่ายวิชาใช้พลังธาตุน้ำแข็ง ควบแน่นน้ำทะเลกลายเป็นกรงน้ำแข็ง เพื่อปกป้องซ่างกวนเจวี๋ยเอาไว้
“ศิษย์น้อง เจ้าอยู่ในกรงน้ำแข็งของข้ารอจนกว่าการช่วยเหลือจากเมืองหนานชางจะมาถึง! ส่วนข้า จะไปกำจัดปีศาจตนนี้ เพื่อล้างแค้นให้เจ้า!”
……
ขณะเดียวกัน…เฟิงอู๋เฉินเพิ่งพุ่งตัวออกไปได้ไม่ไกล ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ตามหลังมา
เขาหันกลับไปมอง และก็เป็นดังคาด แท่งน้ำแข็งอันแหลมคมพุ่งตรงมาหาเขาอีกครั้ง!
ฟึบ!
เฟิงอู๋เฉินตวัดตัวหลบอย่างฉับพลัน แต่เมื่อแท่งน้ำแข็งพุ่งลงสู่ผืนน้ำ พื้นน้ำทะเลในรัศมีหลายจั้งกลับถูกแช่แข็งในพริบตา!
รวมถึงน้ำทะเลที่ติดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาด้วย!
ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!
เสียงแท่งน้ำแข็งแทงลงทะเลดังขึ้นไม่หยุด
ในพริบตาเดียว ท้องทะเลรอบตัวของเขากลายเป็นมหาสมุทรเยือกแข็ง!
“นางใช้พลังควบคุมน้ำแข็งได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวรึ!?”
เฟิงอู๋เฉินคิ้วขมวดแน่น
เขาเคยพบเจอทักษะนี้มาก่อน มันคล้ายกับพลังปฐพีแห้งเหือดของปีศาจอัคคีเหยียนกุ่ย ที่เขาเคยต่อสู้ด้วยในแคว้นเฉิน
แต่ครั้งนั้น เขาสามารถใช้ความเร็วเข้ากดดันคู่ต่อสู้จนเอาชนะได้ ทว่า…จีหรูเสวี่ยเร็วเกินไป!
“นางเร็วขึ้นกว่าก่อนหน้านี้!?”
เฟิงอู๋เฉินเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ผู้ฝึกวิญญาณส่วนใหญ่จะมีจุดอ่อนเรื่องความเร็ว
ในอดีต เขาเคยใช้ข้อบกพร่องนี้สังหารปีศาจอัคคีมาแล้ว
แต่จีหรูเสวี่ย กลับมีความเร็วเหนือกว่ามันถึงสองเท่า และเร็วกว่าตัวเขาเองเสียอีก!
เมื่อสังเกตดีๆ เฟิงอู๋เฉินก็พบว่า ที่เอวของจีหรูเสวี่ย มีผืนแพรสีขาวสะบัดไปมา
มันลอยอยู่รอบตัวของนาง เปล่งแสงสีขาวนวล
เฟิงอู๋เฉินดวงตาหดลงทันที
“เข้าใจแล้ว! อาวุธวิญญาณสำหรับบิน!”
………………………………………………………