บทที่ 103 ผู้มาเยือนจากเสินโจว
บทที่ 103 ผู้มาเยือนจากเสินโจว
เมื่อทั้งสองปรากฏตัวขึ้น ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงัน
ชางห่าวพลันลอยตัวขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะประสานมือคารวะทั้งสองอย่างนอบน้อม
“ท่านทั้งสองคงเป็นแขกจากตระกูลเยว่แห่งดินแดนเสินโจวใช่หรือไม่? ข้าคือชางห่าว เจ้าสำนักชิงเฉิน มิทราบว่าควรเรียกขานท่านว่าอย่างไร?”
หญิงสาวผู้งามสะคราญเหลือบมองชางห่าวเล็กน้อย ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงฉ่ำของนางอย่างเย้ายวน
เพียงแค่ท่าทางเช่นนี้ บรรดาศิษย์ชายที่อยู่ด้านล่างพลันตะลึงงันราวกับถูกสะกด!
แม้แต่ชางห่าวที่มั่นคงดั่งขุนเขา ยังต้องเบือนหน้าหลบสายตานางโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวหัวเราะเสียงใสเบาๆ
“ฮิฮิ… เจ้าก็คืออาจารย์ของหลานสาวข้าเองหรือ? หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว เจ้ากับข้าก็ถือว่าอยู่ในระดับเดียวกัน! ข้ามีนามว่าเยว่เหลียนซิน เรียกข้าว่าเหลียนซินก็พอ!”
ชางห่าวสูดลมหายใจลึก ประกายตาของเขาฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที
“ข้ามิกล้าเสียมารยาท!”
ในขณะนั้นเอง บุรุษชุดดำที่ยืนอยู่ข้างเยว่เหลียนซิน พลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ข้าบ่าวรับใช้ มีนามว่ากู่กู่เฉิง! วันนี้ข้ามาพร้อมกับคุณหนูเหลียนซิน เพื่อรับตัวคุณหนูเยว่ชิงอิงกลับไปยังดินแดนเสินโจว!”
“ดินแดนเสินโจว!?”
เมื่อคำนี้ดังขึ้น ทั่วทั้งสนามพลันเงียบสงัด!
ภายในเสี้ยวลมหายใจ ผู้คนที่จ้องมองเยว่เหลียนซินและกู่กู่เฉิง ต่างเผยแววตาตื่นเต้นและชื่นชมออกมา!
คนทั้งสองนี้มาจากดินแดนเสินโจวจริงๆ!
ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขามีพลังมากพอจะซัดฉือเหลี่ยนกระเด็นได้เพียงหนึ่งกระบวนท่า
แม้แต่เจ้าสำนักอย่างชางห่าวยังต้องแสดงความเคารพ!
แต่ต่างจากเยว่เหลียนซินที่ดูมีท่าทีเป็นกันเอง กู่กู่เฉิงกลับเผยแววดูแคลนอย่างชัดเจน
“พวกเจ้าจากสำนักชิงเฉิน เมื่อครู่คิดจะลงมือกับคุณหนูชิงอิงงั้นหรือ?”
“ท่านเจ้าสำนักชางห่าว ท่านไม่คิดจะอธิบายเรื่องนี้หน่อยหรือ?”
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบแฝงด้วยแรงกดดัน
ชางห่าวถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เขาเองก็เริ่มอึดอัดกับสถานการณ์นี้
“เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น!”
กล่าวจบ สายตาของเขาก็พลันแข็งกร้าวขึ้น
“ฉือเหลี่ยนละเมิดกฎของสำนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า และในวันนี้ก็ยังกล้าลงมือฆ่าศิษย์ต่อหน้าทุกคน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะปลดเขาออกจากตำแหน่งเจ้าหุบเขา และคุมขังไว้ในคุกใต้ดินของสำนักรอการตัดสินโทษ!”
“ชางเสวียน! ชิงลั่ว! เจ้าสองคนจัดการเรื่องนี้!”
เมื่อได้รับคำสั่ง สองเจ้าหุบเขาจากยอดเขาชางหลางและยอดเขาชิงมู่ หันมองกันเล็กน้อยก่อนจะตอบรับพร้อมกัน
“รับทราบ!”
ว่าจบพวกเขาพุ่งทะยานขึ้นไปยังซากเขาที่ถูกเผาจนวอดวาย
หลังจากจัดการกับฉือเหลี่ยนแล้ว เยว่เหลียนซิน ค่อยๆ ลดตัวลงมาอยู่เบื้องหน้าเยว่ชิงอิง
“ข้านึกว่าต้องรอเจ้าอีกครึ่งปีเป็นอย่างน้อย… แต่นึกไม่ถึงว่าความก้าวหน้าของเจ้าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ ไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลยจริงๆ!”
เยว่ชิงอิงมิได้ตอบอะไร แต่ในแววตาของนางกลับฉายแววสับสนบางอย่างออกมา
สายตาของเยว่เหลียนซินเฉียบคมราวเหยี่ยว ไม่มีสิ่งใดหลุดพ้นไปจากสายตานางได้
“เป็นอะไรไป? จากกันนานเพียงนี้ กระทั่งเรียกข้าว่าท่านอา เจ้าก็ยังมิอาจเอ่ยปากได้หรือ?”
ขณะที่กล่าว เยว่เหลียนซินเอื้อมมือไปกุมมือของเยว่ชิงอิงอย่างเป็นธรรมชาติ
ในเสี้ยวลมหายใจนั้น เยว่ชิงอิงพลันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบชักมือกลับ!
แต่…สายเกินไปแล้ว!
สีหน้าของเยว่เหลียนซินเปลี่ยนไปในทันที!
มือของนางสะบัดออกไปอย่างแผ่วเบา กระแสลมคมดุจใบมีดกรีดผ่านแขนเสื้อของเยว่ชิงอิง!
ฉัวะ!
แขนเสื้อฉีกขาดเผยให้เห็นผิวเนียนขาวนวลราวหิมะ
และที่สำคัญที่สุด…บนท่อนแขนนั้น รอยประทับสีแดงที่ควรจะมีกลับหายไป!
บรรยากาศรอบสนามเงียบงัน!
ทันใดนั้นเอง ผู้คนรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์ก็พลันสูดหายใจเย็นยะเยือก!
แม้แต่ชางห่าวก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเป็นซีดเผือด!
“ชิงอิง! นี่มัน… เจ้าเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด!?”
บูมมมม!
ยังไม่ทันที่ใครจะทันตั้งตัว พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวพลันพวยพุ่งออกจากร่างของเยว่เหลียนซิน!
กลิ่นอายเสน่ห์ที่นางมีอยู่ก่อนหน้า บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยไอสังหารที่เย็นยะเยือก!
แม้แต่ชางห่าวยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เขาเริ่มหายใจลำบาก!
“บุรุษผู้นั้นเป็นใคร?”
เยว่ชิงอิงยังคงมิปริปาก เห็นเช่นนั้นเยว่เหลียนซินก็กวาดมองทั่วสนามประลอง แววตาของนางเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปี
“เจ้าคิดว่ากำลังปกป้องเขาอยู่หรือ? เจ้ากำลังผลักไสเขาไปสู่หายนะต่างหาก!”
มือของนางพลันยกขึ้น สายลมคมดุจใบมีดหลายร้อยสายปรากฏขึ้นกลางอากาศ!
“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมพูด… เช่นนั้นข้าก็จะกวาดล้างทั้งสำนักชิงเฉิน!”
“กวาดล้างทั้งสำนัก!?”
สิ้นคำทั่วทั้งสนามเงียบงันอย่างสิ้นเชิง!
ไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัวทุกสายตาจับจ้องไปที่เยว่ชิงอิง!
เยว่เหลียนซินแสยะยิ้มเย็นชา
“ทั้งสำนักกำลังจะตายไปกับเขา แต่เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะออกมายอมรับ? นี่หรือคือบุรุษที่เจ้าเลือก?”
ริมฝีปากของเยว่ชิงอิงซีดเผือด แต่นางยังคงนิ่งเงียบ
“ดี! ในเมื่อเจ้าเลือกจะเงียบปาก ถ้าเช่นนั้น ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนา!”
“ช้าก่อน!”
ในขณะนั้นเอง เฟิงอู๋เฉินที่ใช้กระบี่เพลิงสุริยันค้ำยันร่างที่อ่อนล้าไว้พลันกล่าวขึ้น!
“คนที่ท่านต้องการหา ก็คือข้า! ไม่มีความจำเป็นต้องพาลไปลงกับผู้อื่น!”
เฟิงอู๋เฉินไม่เคยสนใจชีวิตของเหล่าศิษย์สำนักชิงเฉิน
แต่หากเขาต้องเพิกเฉย ปล่อยให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมากเพราะความหวาดกลัวของเขาเอง
เช่นนั้น เขาย่อมไม่คู่ควรแก่การเป็นผู้ฝึกกระบี่อีกต่อไป!
เหตุใดเขาจึงเพิ่งยืนออกมาบัดนี้!?
ผลกระทบจากกระบวนท่าฉับพลันเกิดดับนั้นรุนแรงเกินไป!
ก่อนหน้านี้ เขาแทบจะหมดสติไปแล้วด้วยซ้ำ!
จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงสามารถรวบรวมเรี่ยวแรงพอที่จะลุกขึ้นได้!
“เป็นเจ้าเองหรือ?”
ก่อนที่เยว่เหลียนซินจะได้ลงมือ ชายชุดดำกู่กู่เฉิงก็ได้พุ่งตัวออกไปก่อนแล้ว!
ร่างของเขากลายเป็นเงาดำ ทะยานเข้าใกล้เฟิงอู๋เฉินในพริบตา!
“อย่า!!!!”
ชางห่าวรีบตะโกนออกมา พลางพุ่งตัวเข้าไปหวังจะหยุดเขา
แต่ทันใดนั้นเอง สายลมแหลมคมอันรุนแรงพลันพุ่งลงมาจากฟากฟ้า!
ฉัวะ!
คลื่นพลังอันน่าสะพรึงทำให้ ชางห่าวต้องถอยร่นออกไปไกล!
ลั่วเฟิงกู่ที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบตวัดกระบี่หมายจะขวางทาง
แต่…
“หลีกไป!”
เสียงตะโกนก้องกัมปนาทดังกระแทกเข้าใส่โสตประสาทของเขาโดยตรง ทำเอาสมองของลั่วเฟิงกู่พลันว่างเปล่า
มือที่ถือกระบี่อยู่ สั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้!
“พลั่ก!”
แรงกดดันอันมหาศาลซัดเข้าใส่ร่างของเขา จนละลิ่วปลิวไปไกล ก่อนกระอักโลหิตออกมาเป็นสาย!
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกไร้พลังขนาดนี้!
ครั้งสุดท้ายที่เขารู้สึกเช่นนี้ คือตอนที่เขาอยู่ในคืนที่ยอดเขาอู๋เหินถูกล้างบาง!
ชายหญิงทั้งสองจากดินแดนเสินโจวนี้แข็งแกร่งเกินไป!
แม้เป็นยอดฝีมือสองอันดับแรกของสำนักชิงเฉิน แต่กลับมิอาจทานรับพลังของชายชุดดำได้แม้เพียงหนึ่งกระบวนท่า!
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้ทุกคนภายในลานประลองตกตะลึงถึงขีดสุด!
กู่กู่เฉิงยกฝ่ามือขึ้นเล็กน้อย พลังลึกลับบางอย่างกดทับลงบนร่างของเฟิงอู๋เฉินทันที!
“คุกเข่า!”
“อึกกก!”
เสียงนั้น ดังกระแทกเข้าไปในหูของเฟิงอู๋เฉินราวกับสายฟ้าฟาด!
ทันใดนั้น โลหิตสดๆ พลันไหลทะลักออกมาจากเจ็ดทวารของเขา!
พลังลึกลับที่บดขยี้ลงมา ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะเทือน กระดูกทั่วร่างส่งเสียงแตกร้าวกร๊อบแกร๊บ!
แม้จะรู้สึกราวกับมีพลังหมื่นชั่งถาโถมลงมาทับ แต่ร่างของเขายังคงยืนหยัดไม่ยอมคุกเข่าลงแม้แต่น้อย!
“พลั่ก!”
ในที่สุด โลหิตก็พุ่งออกมาจากปากของเขา ทำเอาร่างโซเซไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนตรง!
“พอได้แล้ว!”
หลังจากเงียบงันมานาน เยว่ชิงอิงก็พลันร้องออกมาด้วยสีหน้าเจ็บปวด หยาดน้ำตาอาบรินสองข้างแก้ม!
เฟิงอู๋เฉินเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย
ดวงตาของเขามองเห็นหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจากหางตาของเยว่ชิงอิง
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาเห็นนางร้องไห้…
ในเสี้ยวลมหายใจนั้น หัวใจของเขากลับบีบรัด…มันเจ็บปวดราวหมื่นกระบี่ทิ่มแทง!
ความเจ็บนี้รุนแรงยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ ที่เขาได้รับทางกาย!
‘หรือว่า… ข้ารักนางเข้าแล้วจริงๆ!?’
……
“ท่านอาหญิง…”
เสียงของเยว่ชิงอิงสั่นเครือเจือสะอื้นไห้
“ข้าขอร้อง… ได้โปรดอย่าฆ่าเขา!”
เมื่อได้ยินคำร้องขอของเยว่ชิงอิง แววตาของเยว่เหลียนซินกลับเย็นชาไปกว่าเดิม!
“ตั้งแต่เด็กเจ้าเป็นคนไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใด ไม่เคยอ้อนวอนใครมาก่อน แต่วันนี้เจ้ากลับคุกเข่าวิงวอนข้าเพื่อชายผู้นี้งั้นหรือ!?”
เยว่ชิงอิงจ้องมองนางด้วยสายตาที่แน่วแน่
“ท่านอาหญิง! หากท่านต้องฆ่าเขา… เช่นนั้นก็ฆ่าข้าด้วยเถอะ!”
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือฟาดดังสนั่น พานให้ใบหน้าของเยว่ชิงอิงสะบัดไปด้านข้าง!
“นังหลานไม่รักดี! เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังกล่าวสิ่งใด!?”
“เจ้าเป็นทายาทตระกูลเยว่! แต่กลับสูญเสียพรหมจรรย์ให้บุรุษเช่นนี้!”
“เจ้าไม่รู้สึกละอายเลยหรือ!?”
“ไม่ว่าจะเพื่อเจ้า หรือเพื่อศักดิ์ศรีของตระกูลเยว่ เด็กนี่… ต้องตายวันนี้!”
กล่าวจบ เยว่เหลียนซินหันไปสบตากับกู่กู่เฉิง
ชายชุดดำพยักหน้าโดยไม่ลังเลพลังมหาศาลเริ่มก่อตัวขึ้นในมือของเขา!