บทที่ 89 คลุ้มคลั่ง
บทที่ 89 คลุ้มคลั่ง
ณ สำนักชิงเฉิน
เยว่ชิงอิงแบกเสิ่นหงอีที่หมดสติไว้บนหลัง ก้าวเดินไปตามทางขึ้นภูเขาหิมะทีละก้าวอย่างมั่นคง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินมาถึงช่วงกลางของยอดเขาอู๋เหิน ทั้งสองกลับพบว่ามีศิษย์ของยอดเขาอือหยางอยู่บนเส้นทาง
เมื่อเห็นเฟิงอู๋เฉิน เหล่าศิษย์ยอดเขาอือหยาง ล้วนเผยแววตาอาฆาต
“มารเฟิง! เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ!”
“ศิษย์พี่ทั้งหลาย! เราลงมือพร้อมกัน ฆ่ามันซะ! ล้างแค้นให้ศิษย์พี่ฉินเฟิง!”
ทันทีที่สิ้นเสียง เหล่าศิษย์ขั้นปราณยุทธ์พากันพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
เฟิงอู๋เฉินไม่ได้ยั้งมือ ปลดปล่อยหนึ่งกระบี่ออกไป หัวของศิษย์สิบกว่าคนปลิวกระเด็น ร่วงหล่นบนหิมะ เปลี่ยนพื้นขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็นสีแดงฉาน
เมื่อสังหารศิษย์ขั้นปราณยุทธ์ไปหมดแล้ว พลันพบเห็นเงาร่างของผู้ฝึกยุทธ์อีกกลุ่มหนึ่งพุ่งลงมาจากด้านบนเส้นทาง
คนเหล่านี้กลับล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณ!
“ถึงกับมีผู้ดูแลมาด้วย!”
โดยปกติแล้ว ผู้ดูแลมักมีพลังสูงกว่าศิษย์ทั่วไป อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในขั้นปราณยุทธ์ช่วงปลาย จัดว่าเป็นกำลังหลักของสำนัก
ปกติการต่อสู้ระหว่างศิษย์ จะไม่มีผู้ดูแลลงมือเลยแม้แต่น้อย!
ดังนั้นฉากเบื้องหน้านี้ ทำให้เฟิงอู๋เฉินรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ผู้ดูแลที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนั้น บรรลุถึงขั้นกายสุวรรณระดับห้า
เมื่อเห็นเฟิงอู๋เฉินพร้อมกับสภาพศพของศิษย์ยอดเขาอือหยางรอบตัว แววตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะ
“มารเฟิง! ในซากโบราณ เจ้าสังหารฉินเฟิง ศิษย์แท้จริงของยอดเขาอือหยางอย่างโหดเหี้ยม! ตอนนี้เจ้ากลับมาฆ่าคนของเรากว่าสิบชีวิต! ยอดเขาอือหยางจะไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้ากับเจ้า!”
เสียงคำรามดังกึกก้อง พลันมีผู้ดูแลเจ็ดถึงแปดคนลงมือพร้อมกัน พุ่งเข้าหาเฟิงอู๋เฉิน
ในมือของแต่ละคนล้วนปลดปล่อยวิชายุทธ์ขั้นลึกลับ แสงเจิดจ้า หลากสี ตระการตายิ่งนัก
“วันนี้! ข้าจะทำให้ยอดเขาอู๋เหินของเจ้ามอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เศษหญ้า!”
ทันทีที่ได้ยิน คมตาของเฟิงอู๋เฉินฉายแววเย็นเยียบ
“คนบนเขา! พวกเจ้า… ทำอะไรกับพวกเขาแล้ว!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ผู้ดูแลขั้นกายสุวรรณระดับห้าหัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจ
“หากเจ้ากลับมาช้าไปอีกหน่อย บางทีอาจได้มีโอกาสเก็บศพพวกมัน แต่ในเมื่อเจ้ากลับมาได้ถูกจังหวะ เช่นนั้นก็ไปลงนรกพร้อมกันเถอะ!”
“อะไรนะ!”
ในชั่วพริบตานั้น นัยน์ตาของเฟิงอู๋เฉินฉายแววสับสนและร้อนรน
‘หรือว่า เฟิงหนิงเองก็…!’
ทันใดนั้นเอง แววตาของเฟิงอู๋เฉินก็ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ไร้สิ้นสุด
“ตายซะ!”
ฉัวะ!
ภายใต้แรงขับของความโกรธ จิตสังหารของเฟิงอู๋เฉินพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด
เพียงชั่วพริบตา รัศมีกระบี่ที่ปลายกระบี่ของเขาก็พุ่งทะยานออกมายาวถึงห้าฉื่อ!
ด้วยอานุภาพทวีคูณจากทั้งรัศมีกระบี่และวิชากระบี่สังหารที่รวมเป็นหนึ่งกระบี่ฟาดออกไป!
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายสุวรรณทั้งเจ็ดแปดคนสิ้นชีพในพริบตา!
หลังจากสังหารศัตรูทั้งหมด เฟิงอู๋เฉินพลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ข้อมือ ดวงตาแฝงแววเคร่งขรึม
ภายในตันเถียนของเขา พลังแห่งหลงหยวนกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง!
วูมมมมม!
ขั้นปราณยุทธ์ระดับเก้า!
เฟิงอู๋เฉิน ไม่มีเวลาสนใจเรื่องการทะลวงพลัง ยกเท้าพุ่งทะยานขึ้นไปบนยอดเขาอย่างรวดเร็ว
“หนิงเอ๋อร์...รอพี่ก่อน! พี่กลับมาแล้ว!”
ขณะเดียวกัน เยว่ชิงอิงที่มองดูฉากเบื้องหน้าอยู่ ดวงตาของนางพลันกระพริบเล็กน้อย
“หลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายที่หออันดับหนึ่งในใต้หล้า เขากลับทะลวงพลังได้อีกแล้วหรือ? เพิ่งเข้าสู่ขั้นวิถีกระบี่สูงสุดไม่นาน แต่กลับสามารถปลดปล่อยรัศมีกระบี่ห้าฉื่อได้แล้ว พรสวรรค์ของเขา เหนือกว่าข้าเสียอีก!”
ขณะกล่าว เยว่ชิงอิงเผยรอยยิ้มงดงามที่ยากจะอธิบาย
ดวงตาของนางที่มองแผ่นหลังของเฟิงอู๋เฉินในยามนี้ คล้ายกับสายตาของหญิงสาวที่มองคนรักของตนมิมีผิด
อย่างไรก็ตาม สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
“ยอดเขาอือหยาง...ช่างโง่เง่าสิ้นดี! หวังว่าพวกเจ้าคงยังไม่ทำเรื่องโง่เขลานัก หาไม่แล้ว...ด้วยนิสัยของเขา เกรงว่าทั้งยอดเขาอือหยางคงต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!”
เฟิงอู๋เฉินพุ่งทะยานขึ้นไปสุดแรง
เพียงชั่วพริบตา ก็ไปถึงยอดเขาอู๋เหิน ทุกสิ่งยังเงียบสงบดังเดิม
แต่ความเงียบสงบนี้ กลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างที่สุด!
“หลิวเฟย!”
“เย่เซียว!”
“หนิงเอ๋อร์!”
เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วทั้งยอดเขา
แต่ในตอนนั้นเอง…พลันมีเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายดังขึ้นจากด้านหน้า
เงาร่างหลายคนวิ่งพรวดออกมาจากบริเวณสุสานรกร้างด้วยท่าทางแตกตื่นสุดขีด
“อ๊าาาา!!”
พวกมันแผดร้องลั่นขณะวิ่งหนี สองเท้าสะเปะสะปะไร้ทิศทาง
“อย่าฆ่าข้า! ได้โปรด! อย่าฆ่าข้า!”
เมื่อเฟิงอู๋เฉินหันไปมอง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปเป็นเย็นยะเยือก
เพราะตราสัญลักษณ์บนหน้าอกของพวกมัน คือศิษย์ของยอดเขาอือหยาง!
“หยุดเดี๋ยวนี้! คนของยอดเขาอู๋เหินอยู่ที่ไหน?!”
“อย่าฆ่าข้า! ได้โปรด! อย่าฆ่าข้า!”
ทว่าพวกมันราวกับเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต แม้แต่สติยังหลุดลอย
หนึ่งในนั้นถึงกับวิ่งเข้ามาชนเฟิงอู๋เฉินอย่างไร้สติ!
ฉัวะ!
เฟิงอู๋เฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ผู้ใดที่กล้าบุกขึ้นยอดเขาอู๋เหิน ย่อมต้องรับผลของการกระทำ!
หลังจากสังหารพวกมัน เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ดวงตาหรี่ลง ก่อนจะก้าวไปทางสุสานรกร้างด้านใน
แต่ยิ่งเข้าไปลึกเท่าใด หัวใจของเขาก็ยิ่งสั่นไหว!
ร่างศพมากมายของศิษย์ยอดเขาอือหยางนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น
แต่ละศพต่างถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม
แขนขาขาดกระเด็น ลำตัวถูกเฉือนเป็นชิ้นๆ มีรอยกระบี่นับไม่ถ้วนลึกถึงกระดูก!
ชัดเจนว่าพวกมันถูกทรมานจนสิ้นใจ ก่อนที่จะถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ!
แทบไม่ต้องคิด เฟิงอู๋เฉินเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า!
“ฆ่าให้หมด!”
“ฆ่าให้หมด!”
“ฆ่าพวกมันให้หมด!”
เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นระยะ
เสียงนั้นแหบลึก เดียวดาย และสะท้อนก้องไปทั่วสุสานรกร้างแห่งนี้
จนกระทั่งเขาเดินไปถึงสุดปลายสุสาน
กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงก็พุ่งกระแทกเข้ามาทันที!
เบื้องหน้าของเขาคือ กองซากศพมนุษย์ที่สูงเป็นพะเนิน!
แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นชิ้นส่วนที่ถูกฉีกกระชาก แต่จากการคาดคะเนคร่าวๆ
มีคนตายที่นี่ไม่น้อยกว่ายี่สิบถึงสามสิบคน!
ศิษย์ของยอดเขาอือหยางที่บุกขึ้นมานี้...แทบจะถูกกวาดล้างจนสิ้น!
“ฆ่าพวกมันทุกคน! ฆ่าพวกมันให้หมด!”
ที่ใจกลางของกองซากศพ ปรากฎร่างหนึ่งยืนอยู่
ทั้งร่างเปียกชุ่มไปด้วยเลือด!
เงาร่างนั้นยังคงแกว่งกระบี่ยาวในมือ ฟาดฟันลงบนซากศพใต้เท้าไม่หยุด
ริมฝีปากของเขาพึมพำถ้อยคำเดิมซ้ำไปมา
เฟิงอู๋เฉินกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ไม่กล้าเอ่ยปากเรียกชื่อเขาออกไป
แต่ในตอนนั้นเอง
ร่างนั้นพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาทอประกายสะท้อน จ้องมองตรงมายังเขา
เฟิงอู๋เฉิน ถึงกับชะงักงัน
“เป็นเจ้าจริงๆ!”
แม้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายจะถูกเลือดปกคลุมไปกว่าครึ่ง
แม้ว่าอาภรณ์ของเขาจะเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าของคนเดิม
แต่เฟิงอู๋เฉินก็ยังคงจำเขาได้เพียงแค่แวบแรกที่ได้เห็น
“เย่เซียว!”
หากไม่ได้เห็นกับตา เขาไม่มีวันเชื่อเป็นแน่
เจ้าขี้ขลาดที่ปกติแม้แต่จับกระบี่ยังไม่กล้า วันนี้กลับแผ่ซ่านอายสังหารอันน่าสะพรึง!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
“คนพวกนี้...เป็นเจ้าฆ่าหรือ? แล้วหลิวเฟยกับน้องข้าล่ะ?”
ขณะถามออกไป ฝ่ามือของเฟิงอู๋เฉินเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
เขากลัว…
กลัวว่าจะได้ยินคำตอบที่ตนเองไม่อยากรับรู้ที่สุด!
“หลิวเฟย…”
“อ๊ากกกกก!!!”
เพียงแค่ได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของเย่เซียว พลันบิดเบี้ยวเป็นความหวาดกลัวและบ้าคลั่ง
นัยน์ตาของเขากลายเป็นสีแดงฉาน
“ฆ่า! ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันให้หมดทุกคน!”
เสียงคำรามต่ำดังกึกก้อง
เย่เซียวยกกระบี่ยาวขึ้น ก่อนพุ่งทะยานเข้าโจมตีเฟิงอู๋เฉินอย่างดุดัน!
แม้ว่าสติสัมปชัญญะของเขาจะเสียไป แต่ร่างกายกลับเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ
ภายใต้ฝีเท้าของเขาวิชาตัวเบาเก้ามังกรทะยานเมฆา ถูกใช้ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ!
ร่างของเขาพลันแยกออกเป็นเงาจางห้าสายบุกจากห้าทิศทาง พลางใช้กระบี่พุ่งแทงเข้ามาพร้อมกัน!
เก้ามังกรทะยานเมฆา เป็นสุดยอดวิชาตัวเบาของยอดเขาอู๋เหิน
หากฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ สามารถใช้ความเร็วอันบริสุทธิ์สร้างเงาพร่าเลือนขึ้น ณ ตำแหน่งเดิมได้
หากบรรลุขั้นสูงสุด สามารถสร้างเงาสะท้อนได้สูงสุดเก้าสาย
จึงถูกเรียกว่า เก้ามังกรทะยานเมฆา!
เพียงเงาสะท้อน อาจไม่นับว่าเป็นอันตราย แต่หากเงาสะท้อนนี้มาพร้อมกับกระบี่ที่พุ่งแทง!
ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!
ในเงาทั้งห้า มีเพียงหนึ่งเงาที่เป็นร่างจริงซึ่งจะโจมตีจริง
หากตัดสินพลาดแม้แต่นิดเดียว... สิ่งที่รออยู่คือความตาย!