บทที่ 90 ทวงคืนศักดิ์ศรี
บทที่ 90 ทวงคืนศักดิ์ศรี
เผชิญหน้ากับกระบี่ที่พุ่งเข้าใส่จากรอบทิศ เฟิงอู๋เฉินกลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนก
ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ของเขา ย่อมไม่มีทางถูกภาพลวงของเงาร่างเล่นงานได้ง่ายๆ!
จิตสังหารอันรุนแรงของเย่เซียว ไม่อาจซ่อนเร้นจากสายตาของเขาได้!
"อยู่ข้างหลัง!"
เฟิงอู๋เฉินพลันหมุนตัวกลับ กระบี่ในมือพุ่งแทงออกไปอย่างแม่นยำ!
เคร้ง!
เสียงกระบี่กระทบกันดังสนั่น!
เหนือความคาดหมาย… กระบี่ของเย่เซียวกลับสามารถยันรับการโจมตีของเฟิงอู๋เฉินได้ถึงสามลมหายใจเต็ม!
ก่อนที่จะแสดงสัญญาณแห่งความพ่ายแพ้ออกมา…
"มีพลังมากขนาดนี้เชียวรึ? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนพวกนั้นถึงต้านเจ้าไม่อยู่!"
เฟิงอู๋เฉินเลิกคิดจะออมมือ… เขาตัดสินใจลงมืออย่างเต็มกำลัง!
บูม!
เสียงระเบิดของพลังดังก้อง… รัศมีกระบี่ของเย่เซียวถูกพลังของเฟิงอู๋เฉินกลืนหายไปสิ้น!
ร่างของเย่เซียวปลิวกระเด็นออกไป
แต่เฟิงอู๋เฉินไม่เปิดโอกาสให้!
เขาพุ่งตามไปทันที…
นิ้วทั้งสองประกบกันเป็นดรรชนีกระบี่ พุ่งชี้ตรงเข้าสู่กลางหน้าผากของเย่เซียว!
"ฟื้นคืนสติเดี๋ยวนี้!"
เสียงตะโกนของเฟิงอู๋เฉินก้องสะท้อน…
เย่เซียวรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งสะเทือนทั่วทั้งทะเลวิญญาณของเขา!
สีแดงฉานที่ครอบงำดวงตาของเขาค่อยๆ จางลง… สติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมา
"เฟิงอู๋เฉิน… เจ้ากลับมาแล้ว?"
เฟิงอู๋เฉินฉวยคว้าคอเสื้อของเย่เซียวขึ้นมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!
"น้องสาวของข้าอยู่ที่ไหน!?"
"น้องสาวของเจ้า…"
ทันทีที่เย่เซียวได้ยินคำถาม… สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น!
"คนของยอดเขาอือหยางบุกขึ้นมา! พวกมันจับตัวหนิงเอ๋อร์ไป! แล้วก็คิดจะฆ่าข้ากับหลิวเฟย…"
"ข้า… ข้าก็เลยฆ่าพวกมัน!"
"ข้าฆ่าพวกมันทั้งหมด!!"
เย่เซียวเบิกตากว้าง…ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ดวงหน้าซีดเผือดราวกับสูญเสียเลือดไปจนหมดสิ้น!
อ๊วก!
ในที่สุด… เขาก็ทรุดตัวลงแล้วอาเจียนออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่!
"หนิงเอ๋อร์ถูกจับตัวไป!?"
เมื่อได้ยินข่าวนี้… เฟิงอู๋เฉินกลับถอนหายใจโล่งอก!
ถูกจับตัวไปหมายความว่านางยังมีชีวิตอยู่!
"แล้วหลิวเฟยล่ะ!?"
"นาง… นางคงไม่ได้ถูกเจ้าฆ่าไปด้วยใช่ไหม!?"
เย่เซียวส่ายศีรษะ
"ข้าจำไม่ได้... ข้าไม่รู้!"
เมื่อตระหนักว่าเขาอาจทำร้ายพวกพ้องโดยไม่รู้ตัว ร่างของเย่เซียวก็เริ่มสั่นสะท้าน น้ำตาไหลพรั่งพรูจากดวงตา
"นางยังมีชีวิตอยู่!"
เสียงอันเยือกเย็นของเยว่ชิงอิงดังขึ้น ขณะที่นางก้าวมาถึงโดยแบกเสิ่นหงอีไว้บนหลัง
นางชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง
"ข้าสัมผัสได้ถึงกระแสเจตนากระบี่จากทิศนั้น หากไม่มีอะไรผิดพลาด คงเป็นศิษย์ร่วมสำนักของพวกเจ้า!"
เฟิงอู๋เฉินพลันระลึกได้... เยว่ชิงอิงเป็นถึงมหาปรมาจารย์กระบี่ นางย่อมมีสัมผัสไวต่อกระแสกระบี่กว่าตัวเขาหลายเท่า!
เมื่อรู้ว่าหลิวเฟยยังมีชีวิตอยู่ เย่เซียวก็เผยสีหน้าดีขึ้น แม้ใบหน้าของเขาจะยังซีดเผือดอยู่ก็ตาม
...
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เดินตามทิศที่เยว่ชิงอิงชี้นำไปจนถึงน้ำตกกลางหุบเขา... สถานที่ที่หลิวเฟยใช้ฝึกฝน
ทันทีที่มาถึง พวกเขาเห็นหลิวเฟยกระชากกระบี่ออกจากร่างของศัตรูคนสุดท้าย
พลังบางอย่างทำให้เส้นชีพจรวิญญาณของศัตรูแห้งเหือด ก่อนจะถูกดูดซับเข้าไปในร่างของหลิวเฟย
พวกเขากวาดตามองซากศพที่กองอยู่ใต้ฝ่าเท้าของนาง
มีศพกระจัดกระจายอยู่ห้าหกศพ และในจำนวนนั้น มีหนึ่งคนที่เป็นถึงผู้ดูแลขั้นกายสุวรรณ!
เมื่อสังหารศัตรูทั้งหมดแล้ว หลิวเฟยก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจรุนแรง สีหน้าดูโล่งใจ
"ใคร!?"
ได้ยินเสียงฝีเท้า หลิวเฟยพลันตั้งท่า กระบี่ในมือเงื้อขึ้นเตรียมพร้อมต่อสู้
แต่เมื่อเห็นเฟิงอู๋เฉินกับเย่เซียว นางก็ชะงักไปชั่วครู่
"เฟิงอู๋เฉิน!?"
"เย่เซียว? เจ้าฟื้นคืนสติแล้วหรือ?"
จากนั้นสายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเสิ่นหงอีบนหลังเยว่ชิงอิง
"ศิษย์พี่หญิง? นางเป็นอะไรไป!?"
"ไม่เป็นไร นางเพียงแต่หมดสติไปชั่วคราว ไม่นานคงฟื้นตัวได้"
"น้องสาวของข้าถูกคนของยอดเขาอือหยางจับตัวไปงั้นหรือ?"
"ใช่! พวกมันจับตัวหนิงเอ๋อร์ไป! เจ้า..."
"ข้าจะไปยอดเขาอือหยาง!"
ยังไม่ทันที่หลิวเฟยจะพูดจบ เฟิงอู๋เฉินก็หมุนตัวเดินออกไปทันที
แต่เยว่ชิงอิงกลับขวางทางเขาไว้ กระบี่ยาวในมือนางพาดขวางอยู่ด้านหน้า
"เดี๋ยวก่อน! พวกมันจับตัวน้องสาวของเจ้าไปก็เพื่อหลอกล่อให้เจ้าติดกับ หากเจ้าบุ่มบ่ามบุกไปตอนนี้ เกรงว่าอาจเข้าทางพวกมัน!"
สายตาของเยว่ชิงอิงส่องประกายเย็นชา
"นอกจากนี้ ข้าจำได้ว่าท่านเจ้าสำนักเคยทำข้อตกลงบางอย่างกับผู้อาวุโสแห่งยอดเขาอือหยาง... ตราบใดที่พวกเจ้าหลบอยู่ในเขตของยอดเขาอู๋เหิน พวกมันไม่สามารถแตะต้องพวกเจ้าได้มิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้พวกมันถึงได้กระทำการอุกอาจเช่นนี้?"
เฟิงอู๋เฉินขมวดคิ้ว นึกย้อนกลับไป
พลันความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของเขา!
"ก่อนหน้านี้… ผู้ดูแลคนนั้นบอกว่าข้าสังหารฉินเฟิง?"
"เจ้ามิได้ฆ่าเขาหรือ?" เยว่ชิงอิงถามขึ้น
เฟิงอู๋เฉินส่ายหน้า
"ตอนที่อยู่ในซากโบราณ เขากระโดดเข้ามารับกระบี่แทนหลินหว่าน ข้าฟันเขาไปเต็มแรงก็จริง แต่ด้วยพลังขั้นกายสุวรรณของเขา ยังไม่น่าจะถึงแก่ความตาย!"
ดวงตาของเขาเปล่งประกายเย็นชา
"ฮึ! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมฉินเจาหยางถึงได้มาดักฆ่าข้าถึงหน้าหออันดับหนึ่งในใต้หล้า! น่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้สินะ!"
เยว่ชิงอิงเองก็เริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น
"เจ้าพึ่งกลับถึงเมืองอวี้จิงได้ไม่ทันไร คนของตระกูลฉินก็ตามมาล้อมหออันดับหนึ่งในใต้หล้าทันที... และในช่วงเวลาเดียวกัน คนของยอดเขาอือหยางก็บุกขึ้นยอดเขาอู๋เหิน... นี่คงมิใช่เรื่องบังเอิญแน่!"
เฟิงอู๋เฉินแสยะยิ้มเย็นชา
"แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!"
เมื่อนำเหตุการณ์ทั้งหมดมาปะติดปะต่อกัน เฟิงอู๋เฉินก็เริ่มมองเห็นเงื่อนงำของเรื่องราว
คงมีใครบางคนเป็นผู้สังหารฉินเฟิง แล้วจงใจยุแยงให้ตระกูลฉินกับยอดเขาอือหยางหันมาเล่นงานตนเอง!
และเขาจำได้อย่างชัดเจน... ตอนที่ฉินเฟิงได้รับบาดเจ็บ คนที่หนีไปพร้อมกับเขาคือ หลินหว่าน!
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สีหน้าของเฟิงอู๋เฉินก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและน่ากลัว
‘ผู้หญิงคนนี้...นางยังคงเหี้ยมโหดเช่นเดิม!’
"ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ แต่ข้าจะต้องไปยอดเขาอือหยางแน่!"
หากเป็นเรื่องอื่น เขาอาจอดกลั้นรอคอยโอกาสที่เหมาะสม แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฟิงหนิงน้องสาวของเขา!
เขาไม่อาจทนได้!
"ข้าจะไปกับเจ้า!"
ทันใดนั้น หลิวเฟยก็ชักกระบี่ขึ้นแล้วเดินมายืนข้างเขา
จากนั้น นางเหลือบตามองไปที่เย่เซียว
"แล้วเจ้าล่ะ เย่เซียว? พอได้สติแล้วเจ้าจะกลับไปขี้ขลาดเหมือนเดิมหรือไม่?"
เย่เซียวยังคงตกตะลึง เขายังไม่อาจหลุดพ้นจากภาพความโหดร้ายที่เขาก่อไว้
การฆ่าคน...ยังเป็นปมที่เขาข้ามผ่านไม่ได้!
หลิวเฟยถอนหายใจ ดวงตาของนางฉายแววผิดหวัง
"ช่างเถอะ... เจ้าควรรีบลงจากยอดเขาอู๋เหินไปซะ ก่อนที่เจ้าจะตายอยู่ที่นี่ เจ้าไม่คู่ควรกับการเป็นศิษย์ของยอดเขาอู๋เหิน!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างของเย่เซียวก็สั่นสะท้าน เขากำหมัดแน่น หายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง
หลังจากต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กลั้นใจตะโกนออกมา
"ใครบอกว่าข้าไม่คู่ควรเป็นศิษย์ของยอดเขาอู๋เหิน!? ถ้าจะไป... ข้าก็จะไปด้วย! อย่างมากก็แค่ชีวิตเดียว!"
"ข้าฆ่าคนของยอดเขาอือหยางไปตั้งมากมาย ถึงตายก็นับว่าคุ้มแล้ว!"
พูดจบ เย่เซียวก็ก้มลงเก็บกระบี่จากพื้น แม้ว่ามือที่จับกระบี่ยังคงสั่นไหว...แต่แววตาของเขากลับไม่เหลือความหวาดกลัวอีกต่อไป!
เฟิงอู๋เฉินมองพวกเขาทั้งสองคนอย่างเงียบๆ
"หนิงเอ๋อร์คือน้องสาวของข้า คนที่พวกมันต้องการฆ่าจริงๆ คือข้า พวกเจ้ามิจำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตไปกับข้าด้วย!"
"บางทีอาจเป็นเช่นนั้นในตอนแรก..."
หลิวเฟยกล่าวขึ้น ดวงตาของนางเปล่งประกายคมกริบ
"แต่หลังจากวันนี้ มันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว!"
นางชี้ไปยังซากศพที่เกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ แล้วหันไปมองเย่เซียว
"เจ้าคิดว่า หลังจากที่เย่เซียวฆ่าคนมากมายขนาดนี้ ยอดเขาอือหยางจะปล่อยพวกเราไปหรือ?"
"หึ! ตั้งแต่ต้นพวกมันก็มองว่าพวกเราเป็นแค่ตัวหมาก ต่ำต้อยดั่งมดปลวก พวกมันเหยียดหยามเจ้า เหยียดหยามข้า เหยียดหยามผู้อาวุโสลั่ว เหยียดหยามทั้งยอดเขาอู๋เหิน!"
"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น... ทำไมพวกเราถึงไม่ทำให้พวกมันเห็นไปเลยว่า ศิษย์ของยอดเขาอู๋เหินไม่ใช่พวกที่ใครจะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ!"
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลิวเฟย เลือดในกายเย่เซียวก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
"ถูกต้อง! ใครที่กล้ามายุ่งกับยอดเขาอู๋เหิน... ขะ..ขะ…ข้า... ข้าจะฆ่ามันให้หมด!"
"......"
เฟิงอู๋เฉินถึงกับพูดไม่ออก วาจาของหลิวเฟยดูองอาจสมเป็นผู้ฝึกกระบี่ แต่พอเย่เซียวกล่าวสอดประสานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มันพานให้เขารู้เป็นเป็นกังวลขึ้นมาอีกหนหนึ่ง