บทที่ 34 เมืองหลวง

“เป็นอะไรหรือ?”

เฟิงอู๋เฉินเห็นแววตาน้องสาวมีประกายเศร้าสร้อยจึงเอ่ยถามขึ้น

เฟิงหนิงหันกลับมามองพี่ชายอย่างช้าๆ

“พี่…พวกเราจะกลับมาที่นี่อีกหรือไม่?”

“เจ้าอยากกลับมาหรือ?”

เฟิงหนิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

“ข้าอยู่กับพี่ ท่านอยู่ที่ใดข้าก็อยู่ที่นั่น เพราะที่ใดมีท่าน ที่นั่นล้วนเป็นบ้านของข้า”

“……”

ดังที่มู่ฉิงกล่าวไว้ ตลอดเส้นทางไปยังสำนักชิงเฉิน มิได้มีมือสังหารของหออาภรณ์โลหิตปรากฏตัวแม้แต่คนเดียว

สิ่งนี้ทำให้เฟิงอู๋เฉินยิ่งเพิ่มความสงสัยในตัวนาง

หออาภรณ์โลหิตถึงกับหวาดเกรงนางเช่นนี้ เบื้องหลังของนางคงมิใช่แค่หออันดับหนึ่งในใต้หล้าธรรมดาเป็นแน่

หนึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา

หลังจากผ่านเส้นทางที่ขรุขระมายาวนาน ขบวนรถม้าก็เคลื่อนมาถึงเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแคว้นเฉิน เมืองอวี้จิง

หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า เมืองหลวง!

ยามที่เมื่อรถม้าเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมือง มันก็เป็นช่วงใกล้เวลามืดค่ำแล้ว

สถาปัตยกรรมภายในเมืองสูงใหญ่และสง่างามสุดพรรณนา ทุกหนแห่งล้วนประดับประดาด้วยทองคำระยิบระยับ หลังคาแกะสลักอย่างวิจิตร ราวกับมาจากแดนสวรรค์

บรรยากาศอันโอ่อ่า ตละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหรูหรามั่งคั่ง

เสียงเรียกของพ่อค้าและเสียงโห่ร้องจากภายนอก ปลุกความอยากรู้อยากเห็นของเฟิงหนิง นางอดไม่ได้ที่จะเปิดม่านหน้าต่างขึ้น

ภาพเบื้องหน้าทำให้นัยน์ตาของนางเปล่งประกายระยิบระยับ นางอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงระคนตื่นเต้น

ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางเห็น…เป็นสิ่งที่ในเมืองลั่วเฟิงมิอาจพบเห็นได้!

ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ รถม้าก็หยุดลง

“ลงจากรถได้แล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากมู่ฉิง เฟิงอู๋เฉินก็อุ้มเฟิงหนิงลงจากรถม้า

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาจึงพบว่าตรงหน้าของตน คืออาคารที่โอ่อ่าตระการตา

หน้าประตูยังคงมีป้ายขนาดใหญ่ที่จารึกด้วยอักษร ‘หออันดับหนึ่งในใต้หล้า’ ซึ่งทั้งดูวิจิตรและเปี่ยมด้วยพลังอันแข็งแกร่ง

เพียงแต่ว่า ความยิ่งใหญ่ของสถานที่แห่งนี้ สังกัดเมืองเฮยสุ่ยกลับมิอาจเทียบได้แม้แต่น้อย!

หากจะเปรียบเทียบ หออันดับหนึ่งในใต้หล้าสังกัดเมืองเฮยสุ่ยก็ดูราวกับโรงน้ำชาเล็กๆ

แต่ที่นี่ในเมืองหลวง… อาคารนี้สูงถึงเก้าชั้น!

แต่ละชั้นล้วนมีขนาดกว้างใหญ่กว่าของเมืองเฮยสุ่ยถึงห้าเท่า!

ภายในเต็มไปด้วยแขกมากหน้าหลายตาที่แต่งกายหรูหราฟุ่มเฟือย บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและเกียรติยศ

แตกต่างจากหออันดับหนึ่งในใต้หล้าสังกัดเมืองเฮยสุ่ยราวฟ้ากับเหว!

“หออันดับหนึ่งในใต้หล้าแห่งเมืองอวี้จิง นับเป็นสถานที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชางโจว! แต่เจ้าเป็นคนแรกที่มาที่นี่โดยมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย”

มู่ฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

นางเคยเห็นคนมากมายที่เมื่อพบกับอาคารสูงตระหง่านเช่นนี้ ก็มักจะตกตะลึงจนยืนอึ้งไปครึ่งค่อนวัน

ยิ่งไปกว่านั้น เฟิงอู๋เฉินยังเติบโตขึ้นมาจากเมืองลั่วเฟิง สถานที่ในหุบเขาอันสุดแสนจากกันดาร

ทว่าเขากลับสามารถสงบอารมณ์ให้สุขุมได้เช่นนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่หาพบได้ยากยิ่ง

แน่นอน นางไม่มีทางรู้ได้เลยว่า ในชาติก่อนเฟิงอู๋เฉินถือกำเนิดและเติบโตในแดนสวรรค์ไท่เสวียน

สถาปัตยกรรมเหล่านี้ในสายตาของเขา ก็มิต่างอันใดจากเรือนธรรมดาสามัญ แม้กล่าวเช่นนั้นก็ยังคงจะเกินไปเสียด้วยซ้ำ แล้วไยเขาต้องหวั่นไหวกับสิ่งเช่นนี้?

“สำนักชิงเฉินอยู่ที่ใด?”

เฟิงอู๋เฉินไม่รอช้า โพล่งถามออกมาตรงๆ

“ไม่ต้องรีบร้อนนัก”

“สำนักชิงเฉินตั้งอยู่บนหุบเขาน้ำแข็ง ห่างจากเมืองหลวงไปทางทิศตะวันออกเพียงร้อยลี้เท่านั้น ใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งวันก็ถึง”

“ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ยังเป็นวันที่สิบสองเดือนสี่ ยังเหลือเวลาถึงสามวันก่อนที่สำนักชิงเฉินจะเริ่มรับศิษย์ใหม่”

“ช่วงเวลานี้ เจ้าสามารถพักอยู่ที่หออันดับหนึ่งในใต้หล้าก่อนได้”

“ก็ดี” เฟิงอู๋เฉินพยักหน้าตอบรับ

จากนั้นมู่ฉิงพลันกล่าวเสริมว่า “อีกเรื่อง หากไม่มีธุระสำคัญจริงๆ อย่าเพิ่งออกจากหออันดับหนึ่งในใต้หล้าโดยไม่จำเป็น”

“ข่าวเรื่องเจ้าสังหารคุณหนูตระกูลฉินได้แพร่ไปถึงเมืองหลวงแล้ว ข้าเกรงว่าตระกูลฉินอาจไม่ลังเลที่จะตามล่าเจ้าทุกวิถีทาง”

เฟิงอู๋เฉินเพียงตอบกลับสั้นๆ

“ข้าทราบแล้ว…”

หออันดับหนึ่งในใต้หล้าแห่งเมืองหลวง… ช่างแตกต่างจากสาขาในเมืองเฮยสุ่ยโดยสิ้นเชิง!

ภายใต้บรรยากาศอันคึกคักของหออันดับหนึ่งในใต้หล้าแห่งเมืองหลวง ที่นี่กลับเต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่

ทันทีที่เฟิงอู๋เฉินก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวหลายสาย

มิจำเป็นต้องคาดเดา บุคคลเหล่านี้ล้วนอยู่ในขั้นกายสุวรรณเป็นอย่างน้อย

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ดึงดูดความสนใจ เฟิงอู๋เฉินจึงเลือกเก็บตัวอยู่ในห้อง เว้นเสียแต่เวลารับประทานอาหาร

เขาใช้เวลาทุกขณะฝึกฝน ทำความเข้าใจกระบี่สุดพิศวงที่เขาได้เผชิญมา

กระบี่นั้น ทรงพลังเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด

ระหว่างการต่อสู้ก่อนหน้า มันไม่เพียงฝึกฝนเคล็ดกระบี่สังหารสวรรค์และหอกระบี่หลงหยวนให้ก้าวหน้าขึ้นเท่านั้น

แต่ยังทำให้ขั้นเจตนากระบี่ของเขารุดหน้าอย่างก้าวกระโดดอีกด้วย!

ระดับวิถีกระบี่ของเขาเดิมอยู่ขั้นเจตนากระบี่ระดับต้น ตอนนี้บรรลุระดับกลางแล้ว

หากมีคู่ต่อสู้อย่างเยว่ชิงอิง ที่สามารถต่อสู้กับเขาเป็นประจำแล้วล่ะก็ ภายในระยะเวลาไม่นาน ขั้นเจตนากระบี่ของเขาต้องบรรลุระดับสูงเป็นแน่

กระแสเวลาไหลผ่านรวดเร็ว

จนกระทั่งยามโพล้เพล้ของวันที่สอง หออันดับหนึ่งในใต้หล้ายิ่งคึกคักกว่าปกติ

ภายในห้อง เฟิงอู๋เฉินซึ่งกำลังเข้าสมาธิบ่มเพาะพลัง พลันลืมตาขึ้นทันใด

“เหตุใดนางยังไม่กลับมา?”

เฟิงหนิงอาสาลงไปนำอาหารขึ้นมา บัดนี้ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วยาม แต่นางยังคงไม่กลับมา

ลางสังหรณ์ไม่ดีพลันแล่นขึ้นในใจเขา!

เฟิงอู๋เฉินลุกจากเตียงเปิดประตูห้อง แล้วรีบก้าวออกไปทันที