บทที่ 27 ไร้เมตตา
บทที่ 27 ไร้เมตตา
หลังเฟิงอู๋เฉินจากไปไม่นาน ประตูห้องของพวกเขาก็ถูกเปิดออกอย่างรุนแรง
ผู้ที่เข้ามาคือฉินเสี่ยวโหรวพร้อมกับผู้ติดตามกลุ่มหนึ่ง
เมื่อเห็นกลุ่มคนที่ดูดุร้าย เฟิงหนิงก็เกิดความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ นางห่อตัวและกำไขกระดูกเย็นไว้ในมือแน่น
“พวกเจ้า…พวกเจ้าต้องการอะไร?”
“ต้องการอะไร?” ฉินเสี่ยวโหรวเดินมาข้างเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
“ฮึ! สาวน้อย ส่งไขกระดูกเย็นมาให้ข้า!”
“ข้า…ข้าไม่อาจขาดไขกระดูกเย็นได้ ข้าไม่ให้...”
ก่อนที่เฟิงหนิงจะพูดจบ เงาดำก็พุ่งวาบมาตรงหน้า นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดบนหนังศีรษะ
“อ๊า!”
ฉินเสี่ยวโหรวคว้าผมยาวของเฟิงหนิง ลากนางลงมาจากเตียงอย่างรุนแรง ก่อนจะใช้เท้ากระทืบลงบนหน้าอกของเด็กสาว ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาคลอเบ้า
เสียงกรีดร้องของเฟิงหนิงดังขึ้น แต่ในดวงตาของฉินเสี่ยวโหรวกลับไร้ซึ่งความเมตตา
“คนต่ำต้อยเช่นเจ้า ไม่มีค่าคู่ควรกับสิ่งล้ำค่าเช่นนี้! การที่มันอยู่กับเจ้าเป็นการสิ้นเปลืองโดยแท้!”
พูดจบ นางก็คว้าข้อมือของเฟิงหนิงและบีบด้วยแรงมหาศาล
แรงนั้นทำให้ข้อมือของเฟิงหนิงแทบจะหลุดออกจากเบ้า ใบหน้าของเด็กสาวซีดเผือดไปด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นซึมออกมาจนทั่ว แม้แต่เสียงกรีดร้องก็เริ่มอ่อนแรง
“อ๊า!”
“เจ็บงั้นหรือ? ถ้าเจ็บก็ปล่อยมือ! ส่งไขกระดูกเย็นมาให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!”
แม้ความเจ็บปวดจะทำให้เฟิงหนิงแทบสิ้นสติ แต่นางยังคงกำไขกระดูกเย็นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
นางไม่สนใจว่าไขกระดูกเย็นจะล้ำค่าเพียงใด นางรู้เพียงว่าหากไม่มีมันนางจะต้องตาย และถ้านางตาย พี่ชายของนางจะต้องเสียใจ และอาจไปเสี่ยงชีวิตเพื่อล้างแค้นแทนนาง
นางไม่อยากให้พี่ชายของนางต้องเจ็บปวด หรือเสี่ยงชีวิตเพื่อนาง นางเพียงหวังให้พี่ชายมีชีวิตที่ดี
ความดื้อรั้นของเฟิงหนิงทำให้ฉินเสี่ยวโหรวเดือดดาลยิ่งขึ้น
“นังเด็กสารเลว! ยังไม่ยอมปล่อยอีกหรือ?”
พูดจบ นางก็บีบข้อมือของเฟิงหนิงอย่างแรง
“กร๊อบ”
“อ๊าาา!” เฟิงหนิงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
บัดนี้ข้อมือของเด็กสาวบิดผิดรูป มือที่กำแน่นเริ่มค่อยๆ คลายออก
ฉินเสี่ยวโหรวหยิบไขกระดูกเย็นที่ตกลงบนพื้นขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ
“ช่างงดงามยิ่งนัก! มีเพียงข้าเท่านั้นที่คู่ควรครอบครองมัน!”
“อย่า…คืนให้ข้า…”
ความเจ็บปวดจากกระดูกที่หักทำให้เฟิงหนิงแทบสิ้นสติ แต่นางยังคงใช้มืออีกข้างคว้าเสื้อของฉินเสี่ยวโหรวไว้ พร้อมพูดเสียงแผ่วเบา
“คืน…คืนมันให้ข้า…”
ในดวงตาของฉินเสี่ยวโหรวปรากฏแววอำมหิต
“ใครบอกให้เจ้ามาแตะเสื้อของข้า? ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ นางก็เตะเฟิงหนิงอย่างแรง ร่างเล็กกระเด็นชนผนังก่อนจะหมดสติไป...
ครึ่งชั่วยามต่อมา เฟิงอู๋เฉินจัดการมือสังหารจนหมดสิ้น และกลับมาที่ห้องพัก
เมื่อมองเห็นความมืดมิดภายในห้อง เฟิงอู๋เฉินก็ขมวดคิ้วทันที
เฟิงหนิงกลัวความมืด แม้ยามหลับนางยังคงจุดเทียนไว้เสมอ
“หนิงเอ๋อร์?”
ไร้เสียงตอบกลับ พร้อมกับความรู้สึกผิดปกติของอุณหภูมิในห้อง ลมหายใจของเฟิงอู๋เฉินเริ่มหนักหน่วง
“หนิงเอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรไป?”
เมื่อจุดตะเกียงส่องแสง ภาพความเสียหายและความยุ่งเหยิงในห้องทำให้ใบหน้าของเฟิงอู๋เฉินแข็งค้าง
ในพริบตาเดียว เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง อุ้มร่างของเฟิงหนิงขึ้น และเร่งถ่ายพลังปราณเข้าไปในร่างนางราวกับมันไม่มีค่า
“หนิงเอ๋อร์! ใครมันกล้าทำร้ายเจ้าเช่นนี้? หนิงเอ๋อร์!”
เมื่อสัมผัสถึงอุณหภูมิสูงผิดปกติในร่างของเฟิงหนิง เฟิงอู๋เฉินก็เข้าใจทุกอย่างทันที
“ฉินเสี่ยวโหรว!”
เสียงคำรามเปี่ยมด้วยโทสะของเฟิงอู๋เฉินดังสนั่นกลางค่ำคืน ทำลายความเงียบสงบจนหมดสิ้น
...
ที่ปลายสุดของทางเดิน เฟิงอู๋เฉินพบกับหญิงสาวผู้ราวอสรพิษ ฉินเสี่ยวโหรว
เมื่อเห็นเฟิงอู๋เฉิน นางเผยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
“เจ้ายังรอดกลับมาได้อีกหรือ? ดูเหมือนมือสังหารจากหออาภรณ์โลหิตจะเป็นพวกไร้ค่าเสียจริง!”
ที่แท้ทุกอย่างเป็นเช่นนี้!
ในชั่วขณะนั้น เฟิงอู๋เฉินเข้าใจทุกอย่าง
ไม่น่าแปลกใจที่มือสังหารจะพบหออันดับหนึ่งในใต้หล้าได้ง่ายดาย นี่ต้องเป็นเพราะฉินเสี่ยวโหรวเปิดเผยเบาะแสของเขาและเฟิงหนิง!
เป้าหมายของนางคือการล่อเสือออกจากถ้ำ หรือไม่ก็ยืมมือคนอื่นฆ่าเขาแทน!
และในช่วงเวลานั้นเอง นางก็ถือโอกาสแย่งชิงไขกระดูกเย็นจากเฟิงหนิง
เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสของเฟิงหนิงที่ต้องเผชิญเพียงลำพัง ความเสียใจของเฟิงอู๋เฉินก็ถาโถมเข้าใส่คล้ายหัวใจถูกบดขยี้
เขาคิดว่าการทำตัวสงบในตอนกลางวันคือการปกป้องเฟิงหนิง
แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเองที่ทำให้นางต้องบาดเจ็บสาหัส
เขาเสียใจอย่างที่สุดที่ไม่ได้ฆ่าสตรีผู้นี้ตั้งแต่แรก!
อายสังหารรอบตัวเฟิงอู๋เฉินหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉินเสี่ยวโหรวยังคงแสดงท่าทีเย่อหยิ่ง ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
“ข้าสืบมาหมดแล้ว! เจ้าเมื่อหนึ่งปีก่อนชีพจรวิญญาณถูกช่วงชิงไป แม้จะไม่รู้ว่าเจ้ากลายมาเป็นผู้ฝึกกระบี่ได้อย่างไร แต่ระดับพลังยุทธ์ในชีวิตนี้ของเจ้าก็ไม่มีทางสูงนัก สำนักชิงเฉินย่อมไม่รับคนไร้ค่ามาเป็นศิษย์!”
นางปรายตามองราวกับเฟิงอู๋เฉินเป็นเพียงมดปลวกพลางกล่าวว่า
“ข้าขอแนะนำว่าอย่าแม้แต่จะคิดแก้แค้น! ด้วยอำนาจของตระกูลฉิน การฆ่าพวกเจ้า ก็ไม่ต่างอะไรกับเหยียบย่ำมดสองตัว และหากเจ้ากล้าทำร้ายข้า ข้าสาบานได้ว่า ต่อจากนี้ไปในแคว้นเฉิน จะไม่มีที่ให้พวกเจ้าสองพี่น้องซุกหัวอีกต่อไป!”