บทที่ 24 ความหวังของฮุ่ยฮุ่ย

บทที่ 24 ความหวังของฮุ่ยฮุ่ย

แผนการของหวงซีเรียบง่ายและชัดเจนมาก

เธอแบ่งบัตรอาหารออกเป็น 4 ประเภท: บัตรเซตอาหารเช้า, บัตรเซตเข่งเล็ก, บัตรเซตของว่าง และบัตรเซตข้าวพร้อมกับ

บัตรเซตอาหารเช้ามี 2 แบบ: แบบ 5 หยวน ได้แก่ ซาลาเปา 1 ลูก ไข่ต้มชา 1 ฟอง และนมถั่วเหลือง 1 แก้ว / แบบ 6 หยวน เพิ่มซาลาเปาอีก 1 ลูก (รสชาติสุ่ม)

บัตรเซตเข่งเล็กมี 2 แบบ: ราคา 30 หยวนเลือกเข่งได้ 1 ชุด หรือ 55 หยวนเลือกได้ 2 ชุด

บัตรเซตของว่างมี 3 แบบ: 150 กรัม, 250 กรัม, และ 500 กรัม ของว่างสามารถคละกันได้

บัตรเซตข้าวพร้อมกับ สำหรับมื้อกลางวันและเย็น แบ่งเป็น: กับข้าว 1 อย่าง+ผัก 1 อย่าง, กับข้าว 2 อย่าง+ผัก 1 อย่าง, กับข้าว 1 อย่าง+ผัก 2 อย่าง, และกับข้าว 3 อย่าง+ผัก 2 อย่าง

ทั้ง 4 ประเภทนี้สามารถจัดเซตในแต่ละวันได้ เช่น:

แบบที่ 1: บัตรเซตอาหารเช้า + บัตรเซตเข่งเล็ก + บัตรเซตข้าวพร้อมกับ + บัตรเซตของว่าง

หรือแบบที่ 2: บัตรเซตอาหารเช้า + บัตรเซตเข่งเล็ก + บัตรเซตข้าวพร้อมกับ 2 ใบ

โปรโมชั่นพิเศษเมื่อซื้อเซตระยะยาว:

ซื้อแบบ 15 วัน แถมบัตรเซตของว่าง 150g จำนวน 5 ใบ ซื้อแบบ 30 วัน แถมบัตรเซตของว่าง 150g จำนวน 15 ใบ + บัตรเซตเข่งเล็ก 3 ใบ ซื้อแบบ 90 วัน แถมบัตรเซตของว่าง 150g จำนวน 45 ใบ + บัตรเซตเข่งเล็ก 15 ใบ ซื้อแบบ 180 วัน แถมบัตรเซตของว่าง 150g จำนวน 100 ใบ + บัตรเซตเข่งเล็ก 40 ใบ ซื้อแบบ 365 วัน แถมบัตรเซตของว่าง 150g จำนวน 230 ใบ + บัตรเซตเข่งเล็ก 100 ใบ

หลักการคือ "ซื้อเยอะ แถมเยอะ" และราคาถูกกว่าซื้อแยก

นอกจากนี้ยังมีระบบ “เช็กชื่อ” หากลูกค้าเช็กชื่อครบ 7 / 15 / 30 / 45 / 90 / 180 / 365 วัน จะได้รับบัตรของว่างและเข่งเล็กเพิ่มเติม

นอกเหนือจากแผนบัตรแล้ว หวงซียังเสนอระบบสมาชิกสะสมภาพอีกด้วย

ลูกค้าสามารถเลือกใช้บัตรแบบกระดาษหรืออิเล็กทรอนิกส์ก็ได้ ทุกคนที่ซื้อบัตรจะกลายเป็นสมาชิกโดยอัตโนมัติ สะสมแต้มจากการซื้อ และสามารถนำแต้มไปแลกของว่างได้

ในระบบสมาชิกจะมีฟังก์ชันสะสมภาพ เมื่อลูกค้าซื้อขนมแต่ละชนิดจะปลดล็อกภาพประจำชนิดนั้น ๆ และจะมีการจัดอันดับของแต่ละชนิดในแต่ละเดือน ผู้ที่ซื้อขนมชนิดนั้นมากที่สุดจะได้รับตำแหน่งเกียรติยศ พร้อมของขวัญสุ่ม

เพราะฉินหวยอยู่ในครัวไม่สามารถถือเอกสารได้ แผนนี้จึงถูกฉินลั่วยืนอ่านแล้วพูดออกมาให้ฟังจากฝั่งเคาน์เตอร์

“ฟังก์ชันสะสมภาพนี่เจ๋งมาก! ปลดล็อกได้ มีอันดับรายเดือน มีรางวัลสุ่มอีก! สนุกเกินไปแล้ว!” ฉินลั่วชอบใจสุด ๆ “ถ้าโรงอาหารโรงเรียนเรามีแบบนี้ ฉันต้องได้แชมป์ไข่เจียวมะเขือเทศทุกเดือนแน่ ๆ!”

“ไข่เจียวมะเขือเทศอะไรน่ะ?” เฉินฮุ่ยหงเดินจูงเฉินฮุ่ยฮุ่ยเข้ามา ได้ยินพอดีก็หัวเราะแล้วเดินมาต่อออเดอร์เหมือนเมื่อวาน คราวนี้ตั้งใจจะเหมาทั้งหมดสิบกว่าชิ้นที่เหลือบนถาดเอาไปแจกที่สำนักงานชุมชน

วันนี้เฉินฮุ่ยฮุ่ยรวบผมหางม้าข้างเดียว ติดกิ๊บกระต่าย ใส่กระโปรงสีคาราเมล กับรองเท้าคัทชูสองสี เข้าชุดกันเหมือนเค้กเกาลัดชิ้นน้อยน่ากิน

“พี่ฉินหวยคะ แม่บอกว่าสลัดที่พี่ทำเมื่อวานไม่ค่อยอร่อยค่ะ นี่เป็นน้ำสลัดที่แม่ซื้อไว้เดือนก่อนเพื่อเตรียมแข่งทำอาหาร มีน้ำสลัดปลาไข่ น้ำสลัดไข่แดง ทั้งหมดใหม่หมดไม่เปิดใช้เลย” เฉินฮุ่ยฮุ่ยวางขวดแต่ละขวดไว้ตรงหน้าเคาน์เตอร์ แล้วชูท่าให้กำลังใจ

“พี่ฉินหวย สู้ ๆ นะคะ! ที่บ้านหนูมีอีกหลายขวดเลย ฝึกเยอะ ๆ พี่ต้องทำสลัดอร่อย ๆ ได้แน่!” ดูจากท่าทางแล้ว เฉินฮุ่ยฮุ่ยได้ความกระตือรือร้นนี้มาจากคุณแม่เต็ม ๆ

ฉินลั่วทำหน้ามึน: “สลัดอะไรนะ? พี่ไปทำสลัดตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉินหวย: …

เด็กคนนี้ช่างมีน้ำใจแบบไม่เกรงใจพี่ชายจริง ๆ

“ก็แค่ลองทำเฉย ๆ ไม่สำคัญหรอก” ฉินหวยยัดซาลาเปาห้าดิงเปาหนึ่งเข่งใส่มือฉินลั่วเพื่อปิดปาก แล้วรีบห้ามเฉินฮุ่ยหงที่กำลังนับขนมแป้งกรอบไส้ปูเตรียมเหมาหมด

“พี่ฮงครับ ชุดนี้อบมานานแล้ว ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวค่อยมาใหม่ตอนออกจากเตา ร้อน ๆ อร่อยกว่าเยอะเลยครับ”

เฉินฮุ่ยหงลังเลนิดหน่อย แต่ก็ยังเหมาทั้งหมดอยู่ดี

ชุดนี้เอาไปแจกที่สำนักงานชุมชน ส่วนที่อบใหม่ไว้กินเอง

“พี่ฮงครับ สวัสดิการของสำนักงานชุมชนดีจริงนะครับ มีขนมแจกด้วย” ฉินหวยแซวขำ ๆ

เฉินฮุ่ยหงก็ไม่ได้ปิดบังอะไร ตอบตรง ๆ ว่า “ปกติก็ซื้อพวกผลไม้ ขนมบ้าง ตอนนี้ร้านของเธอเปิดแล้วก็ต้องช่วยอุดหนุนกัน ถ้ามีปัญหาอะไรบอกได้นะ ของบริษัทโลจิสติกส์ บริษัทบริหารอาคาร หรือแม้แต่ร้านผลไม้ซูเปอร์มาร์เก็ตก็เปลี่ยนเป็นสั่งขนมได้”

ฉินหวยแทบอยากทรุดตัวลงไปกอดขาเธอแล้วร้องว่า “พี่ฮงครับ ผมไม่อยากลำบากแล้วจริง ๆ!”

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำแบบนั้น แค่ยิ้มเหมือนเดิม แต่เพิ่มความจริงใจในน้ำเสียงขึ้นมา “พี่ฮงครับ ถ้ามีขนมที่พี่กับฮุ่ยฮุ่ยอยากกิน บอกได้เลยนะครับ อย่างวันนี้ขนมแป้งกรอบไส้ปูเป็นคำขอของโอวหยาง พรุ่งนี้อยากกินอะไร ผมจัดให้ครับ”

เฉินฮุ่ยหงเริ่มคิดอย่างจริงจัง แม้เธอจะเคยกินของดีมามาก แต่ในเมืองซานนี่ร้านขนมอร่อย ๆ กลับไม่ค่อยมี ฉินหวยจัดว่าฝีมือโดดเด่นมากสำหรับเธอ

ปกติเธอก็ซื้อกินไปเรื่อยเวลาไปทำงาน แต่ถ้าสั่งได้โดยตรง...

เธอรู้สึกว่าควรเลือกดี ๆ หน่อย

“หมั่นโถว” เฉินฮุ่ยฮุ่ยพูดเสียงใส “พี่ฉินหวย หนูอยากกินหมั่นโถวสีเทา!”

“หมั่นโถวสีเทา? หมั่นโถวแป้งบัควีตเหรอ?” ฉินหวยถาม เขาเริ่มเชื่อคำพูดโอวหยางว่าเฉินฮุ่ยฮุ่ยชอบหมั่นโถวแล้วจริง ๆ

เฉินฮุ่ยหงรีบพยักหน้า อธิบายแทนลูกสาว “ใช่เลย แป้งบัควีต ฉันแม่ฉันทำเป็น ฮุ่ยฮุ่ยชอบมาก ทุกปีตอนกลับบ้านช่วงปีใหม่ เธอแทบจะกอดกินทุกวันเลย ส่วนฉันกับน้องชายไม่ค่อยชอบ มันหยาบไปหน่อย”

“พี่ฮงครับ คุณแม่ทำแบบมีเอกลักษณ์อะไรเป็นพิเศษไหมครับ?” ฉินหวยถามจริงจัง

เฉินฮุ่ยหงนึกอยู่ครู่หนึ่ง “แม่ฉันจะไปซื้อแป้งบัควีตที่เพิ่งโม่จากหมู่บ้านเองเลย แต่ฉันว่ามันหยาบไปนิดนึงนะ”

“สูตรก็ไม่ได้พิเศษอะไร เป็นฝีมือแม่บ้านแบบบ้าน ๆ ฉันตอนเด็กฐานะไม่ดี กว่าจะได้กินหมั่นโถวสักทีก็ต้องรอปีใหม่ แล้วก็ไม่ได้ใช้แป้งขาวล้วนด้วย แม่เลยทำไม่บ่อย ฝีมือก็เลยธรรมดา ๆ”

“แต่แม่ฉันจะใส่น้ำตาล ใส่น้ำตาลทรายแดงเข้าไป เพราะเธอชอบกินหวาน บางทียังจิ้มกินกับน้ำตาลทรายขาวอีก”

“ถ้าจะบอกว่าเด่น คงเป็นเพราะมันเหนียวหนึบ เคี้ยวยากหน่อยน่ะค่ะ”

ฉินหวย: …

ฟังแล้ว... ไม่ค่อยน่าเรียกว่า "จุดเด่น" เท่าไหร่เลย

ความชอบของฮุ่ยฮุ่ยนี่เรียบง่ายเกินไปหรือเปล่า? หรือว่าเพราะกินของหรูมากจนเบื่อ เลยกลับบ้านแล้วรู้สึกดีเวลาได้กินข้าวหยาบ ๆ?

ฉินหวยพยักหน้ารับ พร้อมบอกว่าจะพยายามทำให้เหมือนที่สุด

เห็นว่าลูกสาวอยากกินหมั่นโถว เฉินฮุ่ยหงเลยก็ตามใจไปด้วย บอกว่าเอาหมั่นโถวดีกว่า

แต่เพราะมัวคุยกันอยู่นาน กลัวจะไปโรงเรียนสาย เจอรถติด แม่ลูกเลยไม่ได้นั่งกินในร้าน แต่ห่อกลับไปกินระหว่างทางแทน

ก่อนออกจากร้าน เฉินฮุ่ยฮุ่ยยังโบกมืออย่างสุภาพให้ฉินหวยสามครั้ง แล้วจึงกระโดดโลดเต้นออกไป

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของฉินหวย

“ขอแสดงความยินดี คุณปลดล็อกภารกิจรองใหม่แล้ว โปรดตรวจสอบได้ที่แถบภารกิจ”

ฉินหวยมองไปทางเข่งซาลาเปาแล้วตะโกนว่า “ลั่วลั่ว มาช่วยดูเข่งหน่อย แล้วใช้พิมพ์ทำถั่วแดงบดสองชุด”

“มาแล้ว ๆ” ฉินลั่ววิ่งมา “พี่จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ?”

“ไม่ ฉันเพิ่งปลดล็อกภารกิจใหม่ ต้องไปดูรายละเอียดก่อน”

ฉินลั่วกลอกตาใส่ “ถั่วแดงสองชุดใช่ไหม? หนึ่งชุดเป็นรูปกระต่าย อีกชุดเป็นสิงโต?”