ตอนที่ 8 โคมไฟหมุนเหรอ?

หลังจากคิดอยู่สักพัก เซี่ยหลิวก็เลือกตัวเลือกที่สาม

เขาไม่ได้อยากเรียนรู้วิชานินจาระดับ B เลย อีกอย่างถ้าเลือกเปิดร้านแล้วน่าจะหาซื้ออันที่ดีกว่าจากร้านค้าระบบโดยตรงได้เลยถูกไหม?

ส่วนตัวเลือกที่สองที่จะให้จูบโนบาระ ลืมมันไปได้เลย มันไม่ต่างอะไรกับการจีบความตายเลย จะดีกว่าถ้าค่อยๆ เป็นค่อยๆไป ไม่งั้นเขาน่าจะถูกไล่ทุบด้วยค้อนของเธอ

อันที่จริงมันเป็นเพราะรางวัลที่ระบบให้มันไม่พอด้วยล่ะนะ ถ้ามันมากกว่านี้ละก็ หึๆๆ...

“อะไรนะ ให้พวกเราเชื่อฟังเซี่ยหลิวที่เป็นมือใหม่เนี่ยนะ”

คุงิซากิ โนบาระรู้สึกไม่เห็นด้วยอย่างแรง

อิตาโดริและฟุชิงุโระไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด พวกเขารู้ว่าเซี่ยหลิวแข็งแกร่งขนาดไหน

หลังจากเลือกภารกิจแล้ว เซี่ยหลิวก็ขมวดคิ้ว ตามเนื้อเรื่องเดิม จะไม่มีวิญญาณคำสาปพิเศษที่แข็งแกร่งปรากฏขึ้นในเวลานี้

แต่ตอนนี้มันไม่ได้เหมือนในเนื้อเรื่องอีกต่อไป เพราะโกโจก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

อย่างไรก็ตาม เขาจำสิ่งหนึ่งได้ทันที โลกแห่งคำสาปจะมีสมดุลในระดับหนึ่งเสมอ ตัวอย่างเช่น การถือกำเนิดของโกโจ ซาโตรุได้ทำลายสมดุล ทำให้วิญญาณคำสาปมีพลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

มันเหมือนกับตราชั่ง!

อาจเป็นได้ไหมว่าการปรากฏตัวของเขาต่อโลกใบนี้ได้ทำลายสมดุลบางส่วนไปอีกครั้ง?

เซี่ยหลิวกวาดสายตาไปทั่วอาคารที่เต็มไปด้วยบรรยากาศมืดมน ดูแล้วอาจจะมีวิญญาณคำสาปถึงสองตัวอยู่ที่นี่!

“เกิดอะไรขึ้นหรอจ๊ะคุณครูเซี่ยหลิวที่รัก ถ้านายกลัวก็ไปซ่อนอยู่ข้างหลังฉันได้นะ ฉันจะปกป้องนายเอง~”

โนบาระแซวเซี่ยหลิว

เซี่ยหลิวไม่ยอมน้อยหน้า : "คุณน้องโนบาระ จำไว้ว่าต้องเดินตามรอยครูอย่างใกล้ชิด อย่ากลัวและอย่างร้องไห้ล่ะ"

คุงิซากิ โนบาระหน้าแดง : “ใคร...ใครเป็นน้องสาวของนายกัน!”

เซี่ยหลิวจ้องมองฟุชิงุโระ เมงุมิ: "ฟุชิงุโระ อาการบาดเจ็บของนายยังไม่หายดี รออยู่ข้างนอกนี่แหละ"

"แต่......"

ฟุชิงุโระอยากจะพูดบางอย่าง แต่เซี่ยหลิวดันเขาให้ล้มลงนั่งบนเก้าอี้ “อย่าฝืนตัวเองสิ นายเพิ่งฟื้นขึ้นมาเอง แล้วถ้าเกิดวิญญาณคำสาปมันหนีออกมา พวกเราจะยังมีนายคอยช่วยสกัดมันไว้ไง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟุชิงุโระก็พยักหน้าเห็นด้วยแต่โดยดี

………..

ภายในอาคารที่มืดมิด

ทั้งสามคนเดินไปด้วยกันบนทางเดินที่เต็มไปด้วยขยะและกลิ่นเหม็น

แต่ก แต่ก แต่ก

ประตูและหน้าต่างทั้งหมดถูกปิดเอาไว้ ส่งผลให้เสียงฝีเท้าของคนทั้งสามก้องสะท้อนอย่างต่อเนื่อง

โนบาระเดินไปด้วยความรู้สึกหดหู่

‘น่ารำคาญจริงๆ วันแรกที่มาถึงโตเกียว ฉันก็ต้องมารับมือกับวิญญาณคำสาปที่น่าขยะแขยง และถึงขั้นโดนเรียกว่าน้องสาวด้วยซ้ำ น่าอายจริงๆ’

“อิตาโดริ ขยับไปทางซ้ายแล้วนั่งยองๆไว้”

เซี่ยหลิวพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“อ่า?”

แม้ว่ามันจะน่าสับสนนิดหน่อย แต่อิตาโดริก็ยังทำตามที่บอกและนั่งยองๆลงไป

โนบาระรู้สึกสับสนเล็กน้อย : "เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายต้อง..."

เธอยังพูดไม่จบคำ

ปัง

กำแพงระเบิดทันที และมีหนวดสีดำน่าขยะแขยงพุ่งออกมา!

สถานที่นั้นอยู่ตรงที่อิตาโดริเพิ่งยืนอยู่เมื่อกี้

วิญญาณคำสาปนั้นฉลาดแกมโกงมาก หลังจากการโจมตีล้มเหลว มันก็หดหนวดทันทีและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

อิตาโดริเหงื่อท่วมตัว หากการโจมตีนี้เข้าเป้า เขาคงโดนแทงเข้าเต็มๆ

“เซี่ยหลิว ขอบใจนะที่เตือน!”

คุงิซากิ โนบาระจ้องมองเซี่ยหลิวด้วยความอยากรู้อยากเห็น : "นายทำนายเรื่องนั้นได้ยังไง?"

ตอนนี้เธอดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมโกโจ ซาโตรุถึงต้องการให้พวกเขาเชื่อฟังคำสั่งของเซี่ยหลิว

หากเป็นเธอ เธอคงไม่สามารถตรวจพบวิกฤตที่เกิดขึ้นได้

‘บ้าเอ้ย! ความรู้สึกอ่อนแอแบบนี้มันน่ารำคาญจริงๆ ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น!’

เซี่ยหลิวได้เตรียมตัวมาอย่างดี ตั้งแต่ที่มาที่นี่ เขาก็ได้เปิดใช้งานเนตรวงแหวนอยู่ตลอดเวลา

อย่างที่คาดไว้ ทั้งอาคารเต็มไปด้วยร่องรอยของพลังคำสาป!

ร่องรอยพลังคำสาปที่ใหญ่ขนาดนี้ไม่ใช่สิ่งที่วิญญาณคำสาประดับสองจะทิ้งไว้ได้อย่างแน่นอน!

ไหนจะจู่ๆก็มีคลื่นพลังอันแข็งแกร่งพุ่งมาจากอีกด้านของกำแพง! นี่เป็นสัญญาณของการโจมตีชัดๆ!

นี่คือพลังในการรับรู้ของเนตรวงแหวน ไม่มีอะไรจะรอดพ้นสายตาเหล่านี้ไปได้!

"เดินหน้าต่อไป และค้นหาวิญญาณคำสาปเจ้าเล่ห์นี่"

จากนั้น เซียหลิวก็พูดด้วยรอยยิ้มแบบมีเลศนัย : "เพื่อเหตุผลด้านความปลอดภัย น้องสาวโนบาระ โปรดอยู่ใกล้ๆ คุณครูไว้นะครับ"

คราวนี้โนบาระไม่ได้พูดอะไร แค่เบะปากออกมาด้วยความไม่พอใจ และเดินมาหาเซี่ยหลิวด้วยอารมณ์หดหู่

แม้ว่าเธอจะโกรธมาก แต่เธอยังคงรู้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้

เมื่อเห็นว่าโนบาระซึ่งโดยปกติแล้วจะหัวรั้นแสดงกิริยาเช่นนี้ ริมฝีปากของเซี่ยหลิวก็ยกขึ้นเล็กน้อย

พวกเขาเดินขึ้นมายังชั้นที่สอง

วิญญาณคำสาปที่มีลักษณะเหมือนตั๊กแตนตำข้าวที่มีตาโปนกำลังเฝ้าอยู่บริเวณบันได

เมื่อมันเห็นว่ามีมนุษย์บุกรุกเข้ามา มันก็แสดงท่าทางบ้าคลั่งจนตาแทบจะหลุดจากเบ้า

“ผู้บุกรุก... ฆ่า... ฆ่าพวกมันให้หมด...”

เซี่ยหลิวถอยหลังหนึ่งก้าว เขาไม่จำเป็นต้องดำเนินการใดๆกับวิญญาณคำสาปตัวเล็กๆพวกนี้อีกต่อไป

สับ!

เมื่อถึงช่วงเวลาวิกฤติ อิตาโดริก็ฟันมีดอย่างกะทันหันและตัดหางของวิญญาณคำสาปออกไป!

อาวุธในมือของเขาคืออาวุธคุณไสยที่โกโจ ซาโตรุเคยให้เขายืมก่อนหน้านี้!

“เฮ้ย! ไอตัวน่าเกลียด มองมาทางนี้เซ่!”

คุงิซากิ โนบาระเดินมาที่ด้านข้าง พร้อมกับถือตะปู 3 ดอกที่มีพลังไสยเวทอยู่ในมือ จากนั้นก็ตอกมันไปทางวิญญาณคำสาป!

ฟิ้ว!

พลังไสยเวทสีน้ำเงินห่อหุ้มตะปูที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง จนตรึงวิญญาณคำสาปไว้กับผนัง

ท่าทางก็เธอช่างงดงามและกล้าหาญในเวลาเดียวกัน

ปัง

วิญญาณคำสาปดิ้นรนอยู่หลายครั้งก่อนที่จะระเบิดเป็นหมอกเลือด

อิตาโดริ : "น่าทึ่งมาก! ตะปูสามดอกสามารถฆ่าวิญญาณคำสาปได้อย่างง่ายดายเลย"

คุงิซากิวางมือข้างหนึ่งไว้ที่เอวของเธอและยกคางอันงดงามของเธอขึ้นราวกับหงส์ขาวที่ภาคภูมิใจในตนเอง

“ไงล่ะ สนใจเรียกฉันว่าพี่ใหญ่โนบาระไหม?”

หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว เธอก็ไม่ลืมที่จะยกคิ้วขึ้นมองเซี่ยหลิว ราวกับจะบอกว่า ‘ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนแอ อย่าได้ดูถูกฉัน!’

‘แน่นอน เธอยังคงเป็นโนบาระคนเดิมที่ฉันเคยรู้จัก ผู้หญิงป่าเถื่อนที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ...’

ขณะนั้นเองก็มีเสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้น

ฟังจากเสียงแล้วเหมือนจะอยู่บนชั้นสาม

ในเวลาเดียวกัน เมือกสีเขียวที่น่าขยะแขยงก็หยดลงมาจากบนเพดาน

โฮก โฮก โฮกกก!

วิญญาณคำสาปขนาดเล็ก 4 หรือ 5 ตัวเกาะอยู่บนเพดานราวกับตุ๊กแก

“พวกนายสองคนจัดการกับวิญญาณคำสาปตรงนี้ไปนะ ฉันจะไปช่วยเด็กคนนั้นเอง!”

หลังจากพูดจบ คุงิซากิ โนบาระก็วิ่งไปที่ชั้นสาม

เซี่ยหลิวจึงบอกอิตาโดริ “อิตาโดริ ถึงเวลาฝึกฝนทักษะของนายแล้ว การเอาชนะพวกมันทั้งหมดจะทำให้นายแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!”

อิตาโดริ ยูจิ เด็กหนุ่มที่สดใสและมีจิตใจดีและชอบธรรม

แต่ในอุบัติการณ์ชิบูย่า เขากลับต้องมาเห็นคนที่เขารู้จักตายไปทีละคนๆ และบางส่วนก็เพราะตัวเขาเอง!

ช่างน่าเสียดายที่เขาไม่แข็งแกร่งพอ แต่ต้องรับภาระอันหนักหน่วงนี้!

ใช้โอกาสนี้ฝึกฝนเขาให้ดี!

“ใช่แล้ว ฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวังแน่นอน!”

ร่างของอิตาโดริย่อลงเล็กน้อย ดวงตาของเขามุ่งมั่น

เสียงของปู่ของเขายังดังอยู่ในใจของเขา และเขาจำบทสนทนาของเขากับอาจารย์ใหญ่ยากะ มาซามิจิในวันนั้นได้!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสิ่งที่เซี่ยหลิวพูด : ‘ถ้านายแกร่งพอ นายจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีใครหยุดยั้งนายได้ และนายก็จะปกป้องคนที่นายรักได้! ไม่ใช่แค่ลมปาก!’

ในขณะนี้ ดวงตาของอิตาโดริกำลังลุกโชนด้วยจิตวิญญาณนักสู้ และร่างกายของเขาก็สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

“ย้ากก!”

อิตาโดริคำรามและพุ่งเข้าใส่กลุ่มวิญญาณคำสาป

พวกมันเป็นเพียงวิญญาณคำสาปตัวเล็กๆ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะมีเซี่ยหลิวเฝ้าจับตาอยู่ และทันทีที่พวกมันถูกปัดเป่าหมด เขาจะใช้พลังคามุยขึ้นไปชั้นสามในทันที

อาคารนี้อาจจะซ่อนวิญญาณคำสาประดับหนึ่งหรือแม้กระทั่งวิญญาณคำสาประดับพิเศษไว้ก็ได้!

หากปล่อยไว้นาน โนบาระอาจเป็นอันตราย

…………

ชั้นสาม

ในห้องว่างๆแห่งหนึ่ง มีศพของวิญญาณคำสาปหลายศพที่มีรูเจาะอยู่ที่หน้าอก นอนอยู่บนพื้น

คุงิซากิ โนบาระช่วยเด็กน้อยไว้ได้สำเร็จ แต่เธอกลับถูกวิญญาณคำสาปหลายตนล้อมรอบ!

เธอหอบหายใจอย่างหนัก ตอนนี้เธอจนตรอกมาก!

วิญญาณคำสาปเหล่านี้ ไม่มีหน้าตาและมีรูปร่างเหมือนตุ๊กตาดินเหนียว มาแบบไม่จบไม่สิ้น!

‘บ้าเอ๊ย! วิญญาณคำสาปพวกนี้มันแข็งแกร่งกว่าพวกที่อยู่ชั้นสองอย่างเห็นได้ชัด ฉันจะจัดการพวกมันหมดได้จริงเหรอเนี่ย?’

อย่างไรก็ตาม หากเธอไม่สามารถเอาชนะวิญญาณคำสาปเหล่านี้ได้ เธอและเด็กน้อยที่หมดสติอยู่ข้างๆเธอจะต้องตายอย่างแน่นอน!

มีวิญญาณคำสาปอย่างน้อยสี่หรือห้าตนอยู่บนชั้นสอง เป็นไปไม่ได้ที่เซี่ยหลิวและอิตาโดริจะจัดการพวกมันได้เร็วขนาดนั้นเพื่อมาช่วยเธอ!

ประตูอยู่ตรงหน้าเธออย่างชัดเจน แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างอยู่แสนไกล วิญญาณคำสาปเหล่านี้ได้ขวางทางออกของเธอไว้หมดแล้ว!

‘จะต้องสู้เพียงลำพังเหรอ?...’

ในไม่ช้า วิญญาณคำสาปก็เริ่มกระโจนเข้าหาเธอ

โนบาระฟาดค้อนด้วยพลังทั้งหมดที่มี เจาะทะลุร่างของวิญญาณคำสาป!

จากนั้นเธอก็ขบฟัน เค้นแรงที่เหลือออกมา และยิงตะปูออกไปอีกสามดอก

แต่เธอเหนื่อยล้าแล้ว ความเร็วและความแม่นยำของตะปูที่ตอกไปก็ลดลงอย่างมาก ทำให้วิญญาณคำสาปที่กำลังโจมตีเธอสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย!

‘จบแล้ว นี่ฉันจะต้องตายด้วยน้ำมือของวิญญาณคำสาปงั้นเหรอ’

‘ฉันยังมีเรื่องอยากทำอีกตั้งเยอะแยะ และฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักเป็นยังไร ที่สำคัญ ฉันยังไม่ได้เจอพี่สาวซาโอริเลย...’

โนบาระมีสีหน้ามึนงง ภาพและความทรงจำต่างๆมากมายไหลผ่านในหัวของเธอ เธอเห็นสิ่งที่ทิ้งรอยประทับลึกที่สุดในใจเธอไว้

ร่างอันงดงามของซาโอริหายไปจากเธอ และน้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตาของเธอ

“นี่มัน... โคมไฟหมุนเหรอ?”

ในขณะนั้นเอง...

วูบ! อากาศสั่นสะเทือน เป็นร่างเซี่ยหลิวที่ร่วงลงมาจากอากาศที่บิดเบี้ยวราวกับวังวน!