ตอนที่ 7 สตรีเหล็ก โนบาระ

อีกไม่กี่วันต่อมาที่ชิบูย่า ฮาราจูกุ

นี่คือสัญลักษณ์แห่งแฟชั่นของโตเกียวที่ทั้งการค้า ความบันเทิง และการคมนาคมขนส่งมีความเจริญก้าวหน้าที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นสวรรค์ของคนหนุ่มสาว ถนนที่นี่มักจะเต็มไปด้วยชายหนุ่มและหญิงสาวที่มีเสน่ห์

นอกสถานีรถไฟใต้ดิน มีคนสามคนยืนพิงราวเหล็กด้วยท่าทางเบื่อหน่ายเล็กน้อย

อิตาโดริถือไอศกรีมในมือและมองไปที่ฟุชิงุโระ เมกุมิ : "ถ้านับรวมคนที่เรากำลังจะเจอ เท่ากับว่าปีหนึ่งมีนักเรียนแค่4คนเองนี่ มันไม่น้อยไปหน่อยหรอ?"

หลังจากพูดจบ เขาก็เลียไอศครีมของเขาต่อ

ฟุชิงุโระ เมกุมิที่ยังคงมีท่าทีห่างเหินตอบกลับ : "ปกติผู้ใช้คุณไสยก็ไม่มีมากมายอยู่แล้วนี่นะ เพราะงั้นทำตัวให้ชินไว้เถอะ ถ้ามีเยอะสิถึงจะแปลก"

เมื่อถึงจุดนี้ ใบหน้าของฟุชิงุโระ เมกุมิก็มืดมนลง

"ผู้ที่ต่อสู้กับวิญญาณคำสาปเพื่อปกป้องผู้อื่นถูกเรียกว่าผู้ใช้คุณไสย ในขณะที่ผู้ที่ใช้คุณไสยเพื่อทำร้ายผู้อื่นเพื่อจุดประสงค์ที่เห็นแก่ตัวถูกเรียกว่านักสาปแช่ง!"

เซียหลิวที่ยืนอยู่ข้างๆเขามีรอยคล้ำใต้ตาและดูหมดเรี่ยวแรง ท่าทางเหมือนจะหลับได้ตลอดเวลาแม้จะยืนอยู่

ถูกต้องแล้ว เขาได้ทนทุกข์ทรมานจากอาการนอนไม่หลับมาหลายวันแล้วนับตั้งแต่เขามายังโลกแห่งนี้

นี่เป็นปัญหาเรื่องความไม่คุ้นชินกับสถานที่

และแน่นอนว่าเขารู้ว่าวันนี้พวกเขากำลังรอต้อนรับใครอยู่

สตรีเหล็ก คุงิซากิ โนบาระ!

อิตาโดริถอนหายใจ : "อย่างที่คาดไว้สำหรับเซี่ยหลิว เขาสามารถหลับได้แม้จะยืนอยู่ นี่เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาแข็งแกร่งได้ขนาดนี้หรือเปล่า?"

ฟุชิงุโระ เมกุมิมองอิตาโดริแล้วพูดว่า "นายนี่มันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ! เซี่ยหลิวคงไปแอบฝึกทุกวันจนไม่ได้หลับได้นอนต่างหากเล่า ถึงได้ทรงพลังขนาดนี้!"

เขาคิดว่าที่เซี่ยหลิวตกอยู่ในสภาพนี้เพราะเอาแต่ฝึกจนไม่ได้หลับได้นอนแน่ๆ!

‘เซี่ยหลิวนี่ขยันจริงๆ ฉันต้องเรียนรู้จากเขา!’

ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างมองคนทั้งสามคนด้วยสายตาแปลกๆ แต่โชคดีที่พวกเขาหน้าด้านพอสมควรและไม่สนใจเลย

"ขอโทษที่ให้รอนาน~"

โกโจ ซาโตรุเดินออกมาจากทางออกรถไฟใต้ดิน โดยถือกล่องขนมหวานอยู่ในมือด้วย

“โอ้~ ดูเหมือนพวกนายจะได้ชุดพิเศษสั่งตัดสำหรับพวกนายเฉพาะไปแล้วสินะ”

เซี่ยหลิวกำลังจะหลับแล้ว…

"ไซส์พอดีเลยครับ แต่ทำไมมันเสื้อผ้าของทุกคนถึงได้ต่างกันจังเลยล่ะครับ?"

อิตาโดริรู้สึกสับสนเล็กน้อย

โดยเฉพาะตัวเขาเอง มีไอ้ฮู้ดสีแดงนี่สะด้วย

เสื้อผ้าของเซี่ยหลิวยิ่งแตกต่างจากคนอื่นมากไปอีก

แขนเสื้อหลวมๆ ไม่รัดรูป และมีลายปักรูปเมฆสีแดงแปลกๆอยู่ด้วย

นี่เป็นคำขอพิเศษของเซี่ยหลิวเอง เสื้อผ้าดูคล้ายกับเครื่องแบบของพวกแสงอุษาในนารูโตะมาก และแขนเสื้อที่หลวมสามารถซ่อนสิ่งของได้มากมาย

เช่น อาวุธที่ซ่อนอยู่อย่างคุไน

โกโจ ซาโตรุ ยิ้มและพูดว่า "จริงๆแล้ว นายสามารถร้องขอให้ปรับแต่งชุดตามความต้องการได้น่ะ"

“ห๊ะ?” อิตาโดริเกาหัวของเขา: "แต่ผมยังไม่ทันได้ขอเลยนี่?"

โกโจ ซาโตรุ : “ฉันเป็นคนจัดการเองแหละ คิดว่าไง มันดูเข้ากับสีผมของนายเลยนะ”

อิตาโดริพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

มันก็เข้ากันได้ดี แต่... เขาคิดว่าเสื้อผ้าของเซี่ยหลิวดูดีกว่า มีความลึกลับราวกับเป็นปรมาจารย์!

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แม้ว่าเขาไม่ได้เรียนรู้อะไรที่จะแข็งแกร่งขึ้นจากเซี่ยหลิวเลยก็ตาม แต่เขาก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้มากมาย

มันเป็นศิลปะการต่อสู้ของประเทศตะวันออกโบราณที่ลึกลับอย่างประเทศจีน ดูเหมือนว่าเซี่ยหลิวเองก็มาจากที่นั่นด้วย

โกโจ ซาโตรุแตะไหล่เซี่ยหลิว : "ตื่นก่อนเซี่ยหลิว นี่คือบัตรนักเรียนของนาย"

เซียหลิวหยิบบัตรซึ่งมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเขาขึ้นมา

“เด็กใหม่ ผู้ใช้คุณไสยระดับ 4 เหรอ?”

โกโจ ซาโตรุอธิบาย “ด้วยความแข็งแกร่งของนาย นายสามารถเป็นผู้ใช้คุณไสย 1 ได้เลย แต่นายเพิ่งเข้าโรงเรียน ถ้าอยากไปอยู่ในระดับสูงกว่านี้ นายต้องขอรับการประเมินจากอาจารย์”

“อย่างไรก็ตาม ยิ่งระดับของผู้ใช้คุณไสยสูงขึ้น รางวัลสำหรับการทำภารกิจให้สำเร็จก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย”

เซี่ยหลิวพยักหน้า ไม่มีความแตกต่างระหว่างผู้ใช้คุณไสยระดับ 4 กับผู้ใช้คุณไสยระดับ 1 สำหรับเขาเลย เอาจริงเขาเริ่มอยากกลายเป็นครูของโรงเรียนแทนแล้ว เพราะมันน่าจะทำให้เขาหาคนเข้าองค์กรได้ง่ายกว่า

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้ทิ้งร่องรอยของพลังคามุยไว้ทั่วทุกแห่งในโรงเรียน เพื่อให้สามารถเทเลพอร์ตได้ตลอดเวลา

ในเวลาเดียวกัน แมวมองหัวโล้นคนหนึ่งก็กำลังมองหาผู้คนที่ผ่านไปมาบนถนนที่มีศักยภาพที่จะเป็นดาราได้

เมื่อมีหญิงสาวสวยหุ่นสวยเดินผ่านมา แมวมองหัวโล้นก็เดินเข้าไปหาเธอเพื่อสนทนาทันที

ฉากนี้ถูกพบโดยโนบาระที่เพิ่งลงจากรถไฟใต้ดิน ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอรีบเร่งก้าวเดินขึ้นไปหาอีกฝ่าย

แมวมองทักทายหญิงสาวคนนั้นอย่างสุภาพ เขายืนลูบมือและพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณครับ คุณมีคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมมาก คุณสนใจที่จะเป็นดาราไหม?”

หญิงสาวโบกมือปฏิเสธอย่างใจร้อนโดยบอกว่าเธอไม่สนใจที่จะเป็นดารา

วงการบันเทิงไม่ว่าจะประเทศไหนก็วุ่นวายเสมอ

“เฮ้ อย่ารีบร้อนขนาดนั้นสิ มาเป็นดาราเถอะ เธอมีศักยภาพมากนะ!”

“ขอโทษนะ ฉันรีบ”

หลังจากถูกปฏิเสธอย่างโหดร้าย แมวมองก็ถอนหายใจด้วยความหดหู่

ในขณะนั้น ก็มีเสียงผู้หญิงห้าวๆดังเข้ามา : "เฮ้ ลุง คุณคิดยังไงกับฉัน?"

คนที่พูดคือคุงิซากิ โนบาระ

แมวมองจ้องเธอสักพักก่อนจะส่ายหัว

แม้ว่าเธอจะหน้าตาดีมาก แต่อุปนิสัยของเธอดูไม่เหมาะสมเลยสักนิด

ยิ่งกว่านั้น เธอดูจะมีความเจ้ากี้เจ้าการจากน้ำเสียงเมื่อครู่ ที่ทำให้รู้สึกเหมือนโดนกดขี่เมื่อได้ยิน

เพราะงั้นควรรีบเดินหนีจะดีกว่า

“เอ่อ...ฉันก็รีบเหมือนกัน!” พูดจบลุงแมวมองก็หันหลังแล้ววิ่งหนีไป

"เห้!"

โนบาระรู้สึกพูดไม่ออก : "นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เมื่อเห็นฉากนี้ เซี่ยหลิวก็รู้สึกตลกเล็กน้อย

สมกับเป็นสตรีเหล็กจริงๆ! เธอดูห้าวหาญกว่าที่คิดไว้มาก แต่ก็สวยงาม เป็นหญิงแกร่งที่งดงาม!

อิตาโดริ : "เอ่อ... เธอคือคนที่เราจะรอรับใช่ไหม ฉันเข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง เพราะงั้นนายไปคุยกับเธอสิฟุชิงุโระ"

ฟุชิงุโระ เมกุมิจ้องมองอิตาโดริด้วยความดูถูก

คนอย่างไอนี่เนี่ยนะโรคกลัวสังคม ไม่มีใครกลัวสังคมเท่าฉันแล้ว!

ขณะนั้นเอง โกโจ ซาโตรุก็โบกมือและตะโกนว่า “เฮ้~ มาทางนี้!”

โนบาระหันไปมองก็เห็นผู้ชายสี่คนกำลังพิงราวเหล็กตรงหน้าไม่ไกลจากเธอ โดยทุกคนมีท่าทีแตกต่างกัน

และชายร่างสูงที่สวมผ้าปิดตาสีขาวกำลังโบกมือให้เธอ

มุมปากของเธอกระตุก ทำไมรู้สึกเหมือนคนพวกนี้กำลังโพสต์ท่าอยู่ พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นวงบอยแบนด์เหรอ?

อิตาโดริพูดอย่างกระตือรือร้น : "ฉันชื่ออิตาโดริ ยูจิ ฉันมาจากเซนได ฝากตัวด้วยนะ!"

“ฉันฟุชิงุโระ เมกุมิ” หลังจากพูดจบ ฟุชิงุโระ เมกุมิก็หันหน้าออกไปทางอื่น

"สวัสดี ฉันเซี่ยหลิว"

ขณะนี้ เซี่ยหลิวกำลังคิดว่าจะคัดเลือกเธอเข้าองค์กรแสงอุษาอย่างไร

โนบาระวางมือข้างหนึ่งไว้ที่เอวของเธอ จากนั้นใช้มืออีกข้างถัดผมที่หลังใบหู หรี่ตามองพวกเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

‘ผู้ชายที่ฮู้ดสีแดงคนนี้ถือไอติมเปล่าไว้ในมือ เป็นพวกทึ่มแน่ๆ คงเป็นพวกกินขี้มูกตัวเองเหมือนพวกเด็กๆแหง’

‘ฟุชิงุโระ เมกุมิ? ชื่อบ้าอะไรวะเนี่ย ไหนจะทรงผมชี้โด่ชี้เด่เห่ยๆนี่อีก? แถมท่าทางดูเอาแต่ใจชะมัด’

‘ผู้ชายคนสุดท้ายดูหล่อดี แต่ทำไมขอบตาถึงได้ดำขนาดนั้นล่ะ?’

หลังจากมองแบบผ่านๆ เธอก็ได้ประเมินทุกคนไว้เรียบร้อยแล้ว

เธอเอามือข้างหนึ่งจับหน้าผากของตัวเองแล้วถอนหายใจ “เห้อ ฉันนี่มันไร้ซึ่งวาสนาจริงๆเลย”

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเงียบลงแล้ว โกโจ ซาโตรุก็กระแอมเบาๆแล้วพูดว่า "ยินดีต้อนรับเพื่อนร่วมชั้นของเรา คูงิซากิ ที่มาเข้าร่วมกับเรา ครอบครัวผู้ใช้คุณไสยอันแสนน่ารักของเรามีสมาชิกเพิ่มอีกคนแล้ว! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เที่ยวโตเกียวกันเถอะ! โรงเรียนจะออกค่าใช้จ่ายให้เองงง~"

เมื่อพวกเขาได้ยินว่าพวกเขาจะได้เที่ยวในโตเกียว สีหน้าของโนบาระและอิตาโดริก็เปลี่ยนไปทันที ตาพวกเขาเป็นประกายและดูมีความสุขสุดๆ

ฟุชิงุโระดูเหมือนเขาสูญเสียความหวังในชีวิตไปแล้ว

วันผ่านไปอย่างรวดเร็วและพระอาทิตย์ก็เริ่มตก

………….

ช่วงเย็น รปปงงิ

นอกอาคารแห่งหนึ่งปกคลุมไปด้วยบรรยากาศมืดหม่นและร่องรอยวิญญาณคำสาป

โกโจ ซาโตรุ : "พื้นที่รอบๆนี้ถูกปิดตาย ไม่มีใครเข้ามาได้ พวกนายไปสนุกกันให้เต็มที่เลยนะ"

“เห! มีวิญญาณคำสาปอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ” อิตาโดริยังคงรู้สึกสับสน

คุงิซากิ โนบาระพูดไม่ออกเล็กน้อย : "ไม่มีทาง? เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้หรอ?"

โกโจ ซาโตรุยิ้มและอธิบายว่า “สถานการณ์ของอิตาโดริค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย เอาจริงๆนี่ก็ถือเป็นครั้งแรกของเขาที่จะเข้ารับการทดสอบเช่นเดียวกับเธอ”

“แล้วเซี่ยหลิวล่ะ เขาน่าจะเป็นมือใหม่เหมือนกันใช่ไหม” คุงิซากิ โนบาระมองเซี่ยหลิว

“เอ่อ… ถ้าให้พูดให้ชัดเจน เซี่ยหลิวก็เป็นมือใหม่เหมือนกัน แต่เขาไม่สามารถมองได้ด้วยสายตาคนธรรมดาทั่วไป”

ทันทีที่โกโจ ซาโตรุพูดจบ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หลังจากรับสาย สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ขอโทษทีนะ ฉันคงไปกับพวกนายไม่ได้แล้วล่ะ ดูเหมือนจะมีวิญญาณคำสาประดับพิเศษปรากฏตัวขึ้นในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในโตเกียว ไม่มีผู้รอดชีวิตเลย”

เมื่อถึงจุดนี้ เขามุ่งสายตาไปทางเซี่ยหลิวและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่หาได้ยากจากเขา : "ฟังให้ดีๆนะ หลังจากเข้าไปในอาคารนี้แล้ว พวกนายทุกคนต้องเชื่อฟังคำสั่งของเซี่ยหลิว!"

จากนั้นเขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ๆเซี่ยหลิวและกระซิบว่า “ครั้งนี้เป็นการทดสอบโนบาระและอิตาโดริเป็นหลัก เพราะงั้นอย่างลงมือเว้นแต่จำเป็น”

"ฝากด้วยนะ เซี่ยหลิว!"

หลังจากพูดจบ เขาก็หายตัวไปทันที

ในใจของโกโจ ซาโตรุ เซี่ยหลิวไม่ได้เป็นเพียงนักเรียนอีกต่อไป แต่เขาเป็นผู้ใช้คุณไสยผู้ทรงพลังที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง!

【ติ๊ง! กระตุ้นทางเลือกแห่งชีวิต!】

[ตัวเลือกภารกิจที่ 1: ปฏิเสธคำสั่งของโกโจ ซาโตรุ ขึ้นไปฆ่าวิญญาณคำสาปทั้งหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นกลับไปที่หอพักเพื่อเข้านอน รางวัล: นินจาระดับ B แบบสุ่มของเรื่องนารูโตะ!]

[ตัวเลือกภารกิจที่ 2: ความใคร่และการต่อสู้: ก่อนจะขึ้นไปฆ่าวิญญาณคำสาป ให้จูบคุงิซากิ โนบาระอย่างแรง รางวัล: อาวุธไสยเวทระดับ A มีดปราบมาร!]

[ตัวเลือกภารกิจที่ 3: ยอมรับคำสั่งของโกโจ ซาโตรุ และฆ่าวิญญาณคำสาปอันทรงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่เพียงลำพัง รางวัล: เปิดร้านค้าระบบ!]