บทที่ 18-19 ฝากเงินได้แล้ว, เย่กู่หลาน (ราตรีลึกลับ)

บทที่ 18 ฝากเงินได้แล้ว

เฉินเสี่ยวจิ่วยังอยากจะฝากเหรียญอีกหลายคันรถ แต่ผู้จัดการชายถึงกับเป็นลมไปแบบนี้ เขาจึงต้องยอมยกเลิกความคิดนี้ไป ฝากเงินถึงกับทำให้คนถึงตายมันคงไม่ดี

เฉินเสี่ยวจิ่วก็รู้สึกว่าไม่ควรที่จะก่อกรรมทำเข็ญกับธนาคารเดียว จึงคิดที่จะเปลี่ยนธนาคารไปฝาก

ในตอนนี้เหยียนเต้าขับรถดั้มพ์มาถึงพอดี เขาแจ้งให้เฉินเสี่ยวจิ่วทราบว่าตัวรถมีรอยขีดข่วนหลายแห่ง สีหลุดลอกออกไป ทำให้เขาเสียดายมาก เพราะคนขับรถทุกคนก็หวงรถทั้งนั้น

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวหาเวลาขับไปซ่อมหน่อยก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ขนเงินไปฝากให้เรียบร้อยก่อน" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

ครั้งนี้เฉินเสี่ยวจิ่วก็ฉวยโอกาสตอนที่เหยียนเต้าไปซื้อน้ำแร่ แปลงเหรียญเต็มคันรถ พอเหยียนเต้ากลับมาก็อึ้งไปอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เหยียนเต้ารู้สึกว่าเจ้านายคนใหม่คนนี้มีอะไรลึกลับหลายอย่าง แต่เขาก็เลือกแค่รับเงินเดือน ซักไซ้ไล่เรียง ต้องบอกว่าเขาฉลาดในเรื่องนี้มาก

เฉินเสี่ยวจิ่วขับรถไปยังหน้าสาขาของธนาคารเกษตรที่หนึ่ง ในเวลานี้เป็นเวลาทำงานช่วงบ่าย แต่คนที่อยู่ในธนาคารพอเห็นรถดั้มพ์ยี่ห้อเจียเฟิงสีแดงจอดอยู่ข้างนอก พวกเขาก็รีบปิดประตูแล้วแขวนป้ายปิดทำการ ลูกค้าที่ทำธุรกรรมอยู่ข้างในก็ได้รับของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แล้วถูกเชิญออกมาด้วยสีหน้างุนงง โดยถูกให้เหตุผลว่าอุปกรณ์ของธนาคารเสียหายอย่างกะทันหัน ทำให้ต้องปิดทำการ

เฉินเสี่ยวจิ่วรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็แค่เห็นว่าเขาจะมาฝากเหรียญหลายล้านเหรียญ ก็เลยกลัวจนปิดธนาคารหนีก็เท่านั้นเอง

ดูเหมือนว่าวงการธนาคารจะได้รับข่าวสารกันไปอย่างรวดเร็ว รถดั้มพ์ยี่ห้อเจียเฟิงของเขาก็คงจะกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งที่ธนาคารในเมืองนี้ต้องป้องกัน

นี่ก็ลำบากแล้ว ธนาคารปิดทำการก่อนเวลา รถของเขาก็คงจะเข้าไปชนตรงๆ ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากโจร ดูเหมือนว่าความคิดที่จะฝากเงินจะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแล้ว

ถึงแม้ว่าเงิน 2.5 ล้านที่มีอยู่จะเพียงพอสำหรับการซื้อห้องชุดขนาดเล็กแล้ว แต่เฉินเสี่ยวจิ่วไม่อยากทำร้ายตัวเองแบบนี้ เขาจะซื้อก็ต้องซื้อวิลล่าหลังใหญ่ ไปถึงจุดหมายในคราวเดียว

ขณะที่เฉินเสี่ยวจิ่วกำลังคิดว่าจะขับรถไปฝากเงินที่เมืองข้างเคียงดีหรือไม่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมา เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

เฉินเสี่ยวจิ่วรับสาย ปลายสายเป็นหญิงสาวที่พูดด้วยน้ำเสียงสดใสว่า "ไม่ทราบว่าท่านคือคุณเฉินเสี่ยวจิ่วหรือเปล่าคะ"

"ใช่แล้วครับ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

หญิงสาวกล่าวว่า "ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่ของธนาคารกลางที่ประจำการอยู่ในเมืองนี้ ไม่ทราบว่าคุณมีเหรียญจำนวนมากที่ต้องการฝากใช่ไหมคะ"

ในใจของเฉินเสี่ยวจิ่วกระตุกขึ้นมา ถามว่า "ทำไมหรอครับ คุณสามารถช่วยผมแก้ไขปัญหาได้เหรอครับ"

"แน่นอนค่ะ ธนาคารมีข้อกำหนดว่าห้ามปฏิเสธการรับเงินฝากของลูกค้า รวมถึงเหรียญด้วย แต่ขอให้คุณเข้าใจว่าสาขาของธนาคารทั่วไปมีงานยุ่ง ไม่สามารถจัดการกับเหรียญจำนวนมากได้ในคราวเดียว ดังนั้นเพื่อแก้ไขปัญหานี้ ธนาคารของเราจึงได้ขนส่งเครื่องคัดแยกเหรียญมืออาชีพไปยังธนาคารสหกรณ์ชนบทชิงโจว และจัดตั้งจุดรับเหรียญโดยเฉพาะ คุณสามารถไปที่นั่นเพื่อรับบริการฝากเหรียญได้ค่ะ"

พอเฉินเสี่ยวจิ่วได้ยินข่าวนี้ก็รู้สึกดี ไม่คิดว่าวงการธนาคารในตอนนี้จะมีความเป็นมนุษย์มากขนาดนี้ เขาก็เลยรีบกล่าวขอบคุณทันที "ขอบคุณครับ"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ครั้งแรกอาจจะมีปัญหาได้ ดังนั้นดิฉันจะรอคุณอยู่ที่สาขาของธนาคารสหกรณ์ชนบทชิงชุนหลู่ จะได้ดำเนินการธุรกรรมการฝากเงินที่หน้างานให้ค่ะ" หญิงสาวกล่าว

"ตกลงครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!"

เฉินเสี่ยวจิ่ววางสายแล้วให้เหยียนเต้าขับรถไปที่ถนนชิงชุน

พอถึงธนาคารสหกรณ์ชนบทเมืองชิงโจว ก็พบว่าที่นี่ค่อนข้างเปลี่ยว ภายในธนาคารมีคนอยู่ประปรายแค่ไม่กี่คน ไม่น่าแปลกใจเลยว่าพวกเขาจะเลือกใช้ที่นี่ให้เขาได้ฝากเหรียญ ที่นี่เงียบเหงาวังเวงมากจริงๆ

หลังจากที่เฉินเสี่ยวจิ่วลงจากรถแล้ว เขาก็ตั้งใจที่จะไปหาหญิงสาวที่โทรศัพท์มา

แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับจ้องเขาอยู่ เฉินเสี่ยวจิ่วจึงระแวดระวังขึ้นมาทันที

และเมื่อมองย้อนกลับไป ก็พบว่าเป็นสาวสวยผมสั้นในชุดเครื่องแบบคนหนึ่งกำลังมองมาที่เขาอยู่

บทที่ 19 เย่กู่หลาน (ราตรีลึกลับ)

หญิงสาวคนนี้มีผมสั้นสไตล์เกาหลีที่ดูสดใส เธอสวมเสื้อสูทตัวเล็กสำหรับผู้หญิงของวงการธนาคาร ริมฝีปากแดงฟันขาว ใบหน้าสระสวย และสิ่งที่โดดเด่นที่สุดก็คือส่วนสูงของเธอ อย่างน้อยก็ดูสูง 175 เซนติเมตรขึ้นไป ขาอันเรียวยาวทำให้ชุดสูทตัวเล็กดูตึงเปรี๊ยะรูปร่างดีมาก

"คุณคือคุณเฉินเสี่ยวจิ่วใช่ไหมคะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งคุยกับคุณไป ฉันชื่อเย่กู่หลาน" ผู้หญิงคนนี้บอกชื่อของตัวเองแล้วยื่นมือออกมา

ชื่อนี้ฟังดูพิเศษมาก เฉินเสี่ยวจิ่วเดินเข้าไปจับมือกับเธอ

ตอนที่จับมือ เฉินเสี่ยวจิ่วรู้สึกว่าผิวที่มือของผู้หญิงคนนี้มีรอยด้านบ้าง นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนนับเงินในธนาคารจะมีได้และเกรงว่าผู้หญิงคนนี้จะมีภูมิหลังบางอย่างที่เขาไม่อาจจินตนาการ

"สวัสดีครับ ผมขนเหรียญมาแล้ว ตอนนี้ฝากได้เลยไหมครับ" เฉินเสี่ยวจิ่วถาม

"ได้ค่ะ กรุณาขับรถไปที่ลานด้านหลัง" เย่กู่หลานกล่าว

ข้อดีของการที่ธนาคารตั้งอยู่ในที่เปลี่ยวก็คือ ธนาคารมีโกดังด้านหลังที่กว้างขวางติดมาด้วย เมื่อเหยียนเต้าขับรถเข้าไป ก็พบว่าในโกดังที่กว้างขวางนั้นมีเจ้าหน้าที่ธนาคารหลายคนกำลังเฝ้าเครื่องจักรที่มีรูปร่างแปลกประหลาดอยู่

"คุณต้องขับรถเอาเหรียญเทลงบนสายพาน แล้วเครื่องคัดแยกเหรียญนี้ก็จะคัดแยกและนับโดยอัตโนมัติ" เย่กู่หลานกล่าว

เฉินเสี่ยวจิ่วพยักหน้า แล้วให้คนขับรถเหยียนเต้าถอยรถให้เข้าที่ จากนั้นก็เริ่มควบคุมกระบะยกเทค่อยๆ เทเหรียญลงบนสายพาน

เหรียญจำนวนมากขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะเล็งให้ตรงตำแหน่ง เหรียญส่วนใหญ่ลื่นไหลลงมาแล้วถูกส่งเข้าไปในเครื่องคัดแยกโดยสายพาน แล้วเหรียญบางส่วนก็กลิ้งตกลงบนพื้น

พอเหรียญเข้าไปในเครื่องคัดแยก ก็จะได้ยินเสียงเครื่องจักรชนกันข้างใน จากนั้นเหรียญที่ออกมาจากช่องจ่ายเหรียญก็เรียงกันเป็นแถวและมีกระดาษไขห่อหุ้มไว้ จากนั้นเจ้าหน้าที่ธนาคารก็จะหยิบมันออกมาวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทำให้การนับเป็นไปโดยอัตโนมัติทั้งหมด

เฉินเสี่ยวจิ่วพยักหน้า นี่แหละมืออาชีพ พอมีเครื่องจักรนี้แล้ว ต่อไปเขาจะฝากเหรียญได้สะดวกแล้ว

ประสิทธิภาพของเครื่องจักรนี้ใช้ได้เลย มีเจ้าหน้าที่ธนาคารสี่คนกำลังดำเนินการ บรรจุเหรียญที่เรียงกันเป็นระเบียบเป็นตั้งๆ ลงในกล่องแล้ววางซ้อนกัน ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า เหรียญบนรถก็ถูกเทออกมาหมด แต่บริเวณรอบๆ สายพานก็ยังมีเหรียญกระจัดกระจายอยู่จำนวนไม่น้อย

จากนั้นรถดั้มพ์ก็ขับออกไป เจ้าหน้าที่ธนาคารก็ตักเหรียญที่กระจัดกระจายเหล่านั้นขึ้นไปวางบนสายพาน คาดว่าจะต้องใช้เวลาอีกประมาณยี่สิบนาทีก็จะสามารถนับเหรียญทั้งหมดเสร็จ

รออีกสักพัก เหรียญทั้งหมดก็ถูกนับเสร็จทั้ง 2.5 ล้านเหรียญโดยไม่ขาดตกแม้แต่เหรียญเดียว นับว่าเป็นความแม่นยำระดับสูง

จากนั้นเฉินเสี่ยวจิ่วก็เข้าไปในห้องโถงของธนาคารสหกรณ์ชนบท ในนั้นเปิดบัญชีทำบัตรธนาคารที่มีเงินคงเหลือ 2.5 ล้าน เป็นลูกค้าวีไอพีของธนาคารแห่งนี้ แม้แต่ผู้จัดการธนาคารก็มาผูกมิตรทำความรู้จัก

หลังจากปฏิเสธคำขอของผู้จัดการธนาคารที่ต้องการให้อยู่พูดคุยกันต่อ เฉินเสี่ยวจิ่วก็ลุกขึ้นจากไป

ที่ด้านนอกธนาคาร เย่กู่หลานที่อยู่กับเขาตลอดมากล่าวว่า "ต่อไปถ้ามีเรื่องเกี่ยวกับการฝากเงิน ก็โปรดติดต่อฉันล่วงหน้า อย่าทำลายประตูธนาคารทันทีที่ไม่พอใจนะคะ!"

เมื่อเห็นเธอพูดอย่างขี้เล่น เฉินเสี่ยวจิ่วก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า "ขอแค่สามารถฝากเหรียญของผมได้ ผมจะปฏิบัติตามกฎอย่างแน่นอน"

"อย่างนั้นฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้คุณฝากเหรียญไปแล้ว 5 ล้านเหรียญ ได้ยินมาว่าคุณยังต้องการจะฝากอีก.. ที่มาของเหรียญเหล่านี้ สะดวกที่จะเปิดเผยหน่อยได้ไหมคะ"

ตอนที่เย่กู่หลานถาม ก็มีประกายแหลมคมแวบผ่านในดวงตาเธอ

และในใจของเฉินเสี่ยวจิ่วก็กระตุกขึ้นมาพลางคิดว่า "มาแล้วจริงๆ ด้วย" เย่กู่หลานคนนี้ไม่น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ธนาคารธรรมดาๆ แน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เลยพูดขึ้นว่า "ผมได้รับมรดกจากพ่อน่ะครับ"

"อ๋อ.. ค่ะ"

เย่กู่หลานตอบรับคำหนึ่ง แล้วไม่ได้ถามต่ออีก จากนั้นก็ยิ้มหวานจับมือลาจากกับเฉินเสี่ยวจิ่ว

สาวงามจากไป เฉินเสี่ยวจิ่วดึงมือกลับ รู้สึกถึงพละกำลังของเย่กู่หลานที่ไม่แพ้เขา หลังจากนั้นเขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ขึ้นรถกันครับ" เฉินเสี่ยวจิ่วพูดกับเหยียนเต้า "วันนี้ต้องให้คุณลำบากอีกสักรอบนะครับ ก่อนที่พวกเขาจะเลิกงานผมอยากฝากเหรียญอีกคันรถ"

พูดพลางเฉินเสี่ยวจิ่วก็ถามบัญชีของเหยียนเต้า แล้วโอนเงินให้เขา 20,000 หยวนทันทีที่หน้างาน

"คะ.. คุณท่านเฉิน คุณไม่ได้บอกว่าเงินเดือนเดือนละ 10,000 หยวนเหรอครับ" เหยียนเต้าถามด้วยความตกใจ

"อีก 10,000 ที่เหลือเป็นโบนัสของคุณครับ คุณทำได้ดีมาก ทักษะการขับรถชำนาญดี แถมยังไม่พูดมากอีกด้วย!"

เฉินเสี่ยวจิ่วพูดเชิงเตือนเหยียนเต้าว่าให้เก็บความลับของเขาเอาไว้

เขาสามารถแปลงเหรียญได้เต็มคันรถในเวลาอันสั้น ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของคนขับรถคนนี้ไปได้แน่นอน

"คุณท่านวางใจได้ ผมรู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด!"

เหยียนเต้าที่ได้รับเงินเยอะขนาดนี้ก็ทุบหน้าอกแสดงความจงรักภักดีทันที

เฉินเสี่ยวจิ่วพยักหน้า ให้เหยียนเต้าขับออกไปวนรอบๆ พอลงจากรถไปเข้าห้องน้ำ เฉินเสี่ยวจิ่วก็แปลงเหรียญเต็มคันรถอีกครั้ง

รอให้ฝากเหรียญคันนี้เข้าไป ก็จะมีเงินฝาก 7.5 ล้านแล้ว พรุ่งนี้ก็สามารถทำภารกิจต่อไปได้ ถ้ามีธนาคารแบบนี้ วันหนึ่งฝากสักสี่ห้าคันรถก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินใช้แล้ว

ด้านเหยียนเต้าเมื่อล้างมือกลับมา เขาพบว่ารถเต็มไปด้วยเหรียญอีกแล้ว เขารู้ว่าต้องทำอย่างไร ดังนั้นจึงขับรถวนกลับไปที่ธนาคารสหกรณ์ชนบทอีกครั้ง

การคัดแยกเหรียญต้องใช้เวลา เฉินเสี่ยวจิ่วจึงไม่รออยู่ที่นี่ เขาออกไปก่อนเพื่อทำธุระของตัวเอง นั่นก็คือการดูบ้าน