บทที่ 16-17 ถอยรถเข้าประตู, ตกใจจนสลบ

บทที่ 16 ถอยรถเข้าประตู

ตามความคิดของผู้จัดการ 2.5 ล้าน อย่างน้อยก็ต้องมีธนบัตร 100 หยวน 250 ปึก ต้องใช้กระเป๋าใบใหญ่มาก

แต่หลังจากเห็นเหรียญจำนวนมหาศาลที่กองเรียงรายกันอยู่บนรถดั้มพ์แล้ว สีหน้าของผู้จัดการชายก็เปลี่ยนไปทันที "นี่คือเหรียญ 2.5 ล้านเหรียญ..เหรอ ขอโทษด้วยครับ ไปฝากที่ธนาคารอื่นเถอะ!"

ไม่ใช่ว่าผู้จัดการไม่อยากได้เงินฝาก แต่ก็เพราะปัญหาเดิม การนับมันยุ่งยากเกินไป เหรียญเหล่านี้อาจจะทำให้พนักงานของสาขาต้องทำงานล่วงเวลากันเป็นวัน และการขนส่งไปยังสำนักงานใหญ่ก็ยิ่งลำบาก รถขนเงินทั่วไปบรรทุกไม่ไหวแน่นอน

ด้วยเหตุผลด้านความไม่สะดวกต่างๆ ผู้จัดการจึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด นี่ก็เป็นแนวทางปฏิบัติทั่วไปของธนาคารต่างๆ ที่จะปฏิเสธการรับเงินฝากจำนวนมากที่เป็นเหรียญ

สีหน้าของเฉินเสี่ยวจิ่วเริ่มมืดลง "เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา ทำไมออกมาก็เปลี่ยนใจแล้วล่ะครับ"

"ไม่ใช่ไม่ให้คุณฝาก ถ้าเป็นธนบัตร ผมจะดำเนินการให้คุณเดี๋ยวนี้เลย แต่เหรียญแบบนี้ทางธนาคารของเราก็จัดการไม่ได้หรอก!" ผู้จัดการชายยังคงไม่ยอมอ่อนข้อ

เฉินเสี่ยวจิ่วหัวเราะเยาะ "กฎหมายของธนาคารระบุไว้ว่าห้ามปฏิเสธการฝากเงินตามปกติของผู้ฝาก หรือว่าผมต้องโทรไปร้องเรียนที่สำนักงานใหญ่ของพวกคุณ หรือเป็นสำนักกำกับดูแลการธนาคารดีล่ะครับ"

การร้องเรียนเป็นปัญหาใหญ่ แม้แต่ผู้จัดการธนาคารก็ต้องถูกสอบสวน ผู้จัดการไม่กล้าปฏิเสธโดยตรง แต่เขาก็คิดอะไรออกแล้ว จึงหาข้ออ้างขึ้นว่า "จะฝากก็ได้ ผู้ฝากต้องนำเงินไปที่เคาน์เตอร์เอง คุณต้องเอาเหรียญทั้งหมดไปเอง แล้วผมถึงจะช่วยคุณดำเนินการให้"

ไม่ต้องพูดถึงว่าสาขาของธนาคารจะมีที่มากพอสำหรับวางเหรียญหรือไม่ แค่เฉินเสี่ยวจิ่วจ้างคนมาขนเหรียญ คาดว่าจะต้องใช้เวลาเกือบครึ่งวันถึงจะขนเสร็จทั้งคัน ทำให้เสียเวลาของเขาอย่างมาก ต้องบอกก่อนว่าเหรียญเทพให้เวลาเขาในการซื้อบ้านแค่สามวัน และเขาก็วางแผนที่จะซื้อวิลล่า ซึ่งหมายความว่าอย่างน้อยต้องฝากเหรียญหลายคันรถถึงจะพอ ทำให้เขาไม่มีเวลามาเสียไปกับการฝากเงิน

"คุณกำลังเล่นตลกกับผมเหรอ" เฉินเสี่ยวจิ่วทำหน้าเย็นชา สองวันนี้เจอแต่คนที่รังเกียจเหรียญทั้งนั้น พวกเขาคงไม่รู้ว่าเขาคือผู้สืบทอดเหรียญเทพที่เทพทรูขนาดไหน

"ไม่ได้เล่นตลกนะครับ ผมแค่ทำตามกฎระเบียบ ธนาคารไม่มีหน้าที่ช่วยลูกค้าขนเงิน" ผู้จัดการชายอ้างอิงกฎระเบียบขึ้นบังหน้า

"ก็ดี งั้นพวกคุณก็เคลียร์ที่ ผมจะขนเหรียญเข้าไป" เฉินเสี่ยวจิ่วพูด

ผู้จัดการชายขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าเฉินเสี่ยวจิ่วจะเล่นตามน้ำ แต่เมื่อเขาพูดออกมาแล้วก็ไม่สามารถกลับคำได้ จึงต้องเสแสร้งทำเป็นกลับไปที่โถงธนาคาร แล้วย้ายสิ่งกีดขวางข้างเคาน์เตอร์ในพื้นที่วีไอพีออก เคลียร์พื้นที่ขนาดใหญ่ออกมา

เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรสามารถขัดขวางการฝากเงินของเขาได้แล้ว เขาก็เลยบอกกับคนขับรถเหยียนเต้าว่า "พี่เหยียน เอารถถอยเข้าไปในธนาคาร แล้วเอาเหรียญทั้งหมดลงข้างเคาน์เตอร์นั่นที"

"หา!? คือประตูมันเล็กเกินไปนะครับ รถเข้าไม่ได้หรอกครับ" เหยียนเต้าถึงกับอึ้งไป

"ถอยชนเข้าไปนั่นแหละครับ ทำตามที่ผมบอกก็พอ!" เฉินเสี่ยวจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เหยียนเต้าอายุมากกว่าเฉินเสี่ยวจิ่วรอบกว่า แต่ก็ถูกข่มขวัญด้วยออร่าที่น่าเกรงขามของเฉินเสี่ยวจิ่ว เขาหดคอแล้วขึ้นรถเข้าเกียร์ทันที ยังไงก็เป็นสิ่งที่เจ้านายสั่ง ค่าจ้างก็เยอะขนาดนี้ เขาจะฟังทุกอย่างแน่นอน!

ดังนั้นทุกคนจึงเห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่ค่อยๆ กลับรถที่หน้าธนาคาร เอาท้ายรถหันมาที่ประตู ด้านนอกก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์สุดคลาสสิกดังขึ้นว่า "รถถอยโปรดระวัง"!

"เดี๋ยวๆๆๆ คุณจะทำอะไรครับเนี่ย" ผู้จัดการชายเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา

"ก็ทำตามที่คุณบอกไงครับ ช่วยรีบอพยพคนตามหน้าที่ของคุณผู้จัดการทีครับ ไม่อย่างนั้นผมไม่รับผิดชอบหากมีคนได้รับบาดเจ็บนะครับ!" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวอย่างใจเย็น

จากนั้นท้ายรถดั้มพ์ก็ชนเข้ากับประตูกระจกของธนาคาร ท่อไอเสียของรถเจียเฟิงพ่นควันดำออกมา เครื่องยนต์ดีเซล 500 แรงม้าทำลายล้างประตูและกำแพงของธนาคาร เศษกระจกและอิฐกระจัดกระจายไปทั่วพื้น คนในธนาคารถึงกับตกใจ พากันวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง นึกว่าเจอกับพวกปล้นธนาคารเข้าเสียแล้ว

พี่เหยียนควบคุมรถมาที่หน้าต่างวีไอพี แล้วกดปุ่ม กระบะของรถถูกยกขึ้นช้าๆ แล้วเอาเหรียญทั้งคันเทลงไป.. และหน้าต่างธนาคารก็ถูกเหรียญจำนวนมหาศาลฝังกลบในพริบตา..

บทที่ 17 ตกใจจนสลบ

คราวนี้ในธนาคารถึงกับอลหม่าน ข้างในเต็มไปด้วยฝุ่นละอองราวกับวันสิ้นโลก

"แจ้งตำรวจ รีบแจ้งตำรวจ มีคนบ้ากำลังพังธนาคาร!" ผู้จัดการชายตะโกนอย่างบ้าคลั่งให้เพื่อนร่วมงานแจ้งตำรวจ

ทางด้านเหยียนเต้าค่อยๆ ขับรถไปข้างหน้า ในที่สุดเหรียญทั้งหมดก็ถูกปูลงบนพื้นธนาคาร ส่องแสงระยิบระยับราวกับปูพรมโลหะ จากนั้นเหยียนเต้าก็ขับรถดั้มพ์ออกจากธนาคารไป

เหตุการณ์จบลง ประตูธนาคารถูกทำลาย แต่กลับมีเหรียญที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่เต็มพื้น ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็อ้าปากค้างพูดไม่ออก

เฉินเสี่ยวจิ่วเดินไปหาผู้จัดการชายที่ยืนเหม่อลอย แล้วพูดกับเขาว่า "ผมทำตามที่คุณบอก เอาเหรียญเข้ามาในธนาคารแล้วให้ ดังนั้นโปรดรีบนับด้วย ผมรอใช้เงินอยู่นะ"

"แก แกอย่าไปไหนนะ ฉันแจ้งตำรวจแล้ว แกทำลายทรัพย์สินส่วนรวม!" ผู้จัดการชายพูดตะกุกตะกัก

"คุณจะแจ้งตำรวจหรือไม่ ผมไม่สน แต่ถ้าไม่รีบฝากเงินเข้าบัญชีให้ผม เกรงว่าคุณคงจะได้ทำงานที่ธนาคารแห่งนี้ได้อีกไม่นานแล้ว" เฉินเสี่ยวจิ่วข่มขู่

ผู้จัดการธนาคารที่กลั่นแกล้งลูกค้าคนหนึ่ง ถ้าเฉินเสี่ยวจิ่วเอาเรื่องจริงจัง เขาคงต้องรับผิดชอบไปเต็มๆ

ครู่ต่อมารถตำรวจหกคันก็มาถึง พร้อมด้วยตำรวจหน่วย SWAT ที่มีอาวุธครบมือ เพราะธนาคารแจ้งความว่ามีคนมาบุกทำลายธนาคาร ตำรวจจึงคิดว่ามีคนกล้าบ้าบิ่นมาปล้นธนาคาร แต่หลังจากที่ระดมพลมาถึง ก็พบว่าที่เกิดเหตุสงบมาก มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเลย ธนาคารไม่เพียงแต่ไม่มีเงินหาย แต่ยังมีเหรียญมากมายเต็มพื้นอีกด้วย

นี่เป็นแค่ข้อพิพาทระหว่างธนาคารกับลูกค้า หลังจากที่ตำรวจทำความเข้าใจสถานการณ์อย่างง่ายๆ แล้ว ทั้งสองฝ่ายก็ถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจเพื่อจัดการ

เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ นี่ไม่ใช่คดีอาญา ตำรวจจึงให้เฉินเสี่ยวจิ่วและธนาคารเจรจาหาทางออก

ผู้จัดการชายยืนกรานว่าเฉินเสี่ยวจิ่วจงใจทำลายทรัพย์สินส่วนรวม เรียกร้องค่าชดเชย

เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้มจางๆ "ค่าชดเชยน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่จะต้องรับเป็นเหรียญ และต้องรับทันที ส่วนค่าซ่อมแซมที่ต้องชดเชย ก็หักจากบัญชีผมไปได้เลย!"

ทางด้านผู้จัดการชายยังไม่ยอม แต่เฉินเสี่ยวจิ่วได้วางกลอุบายไว้แล้ว อีกฝ่ายจึงต้องเดินตาม

ไม่นานนักผู้จัดการชายก็ได้รับโทรศัพท์ และเขาก็ต้องหน้าซีดในทันที เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก

เขาเปลี่ยนท่าทีไปในทันที รับปากว่าจะรับเหรียญเหล่านั้น และจะลดค่าใช้จ่ายในการชดเชย โดยขอให้เฉินเสี่ยวจิ่วรีบออกมาชี้แจง

ปรากฏว่าเฉินเสี่ยวจิ่วได้อัดวิดีโอสถานการณ์ที่เกิดเหตุในธนาคารด้วยโทรศัพท์มือถือ โดยบอกว่าธนาคารปฏิเสธที่จะรับเหรียญ ยิ่งไปกว่านั้นต้องบอกเลยว่าตอนนั้นเขาได้สร้างความโกลาหลขนาดใหญ่ ทำให้มีคนจำนวนมากถ่ายวิดีโอแล้วอัปโหลดลง Douyin, Kuaishou และ Weishi ซึ่งดึงดูดความสนใจคนในโลกอินเทอร์เน็ตได้ไม่น้อย

เมื่อแผนกประชาสัมพันธ์ของสำนักงานใหญ่ของธนาคารเห็นเข้า จึงได้แจ้งให้สาขาท้องถิ่นรีบขจัดแรงกดดันจากความคิดเห็นของสาธารณชน ไม่ให้สถานการณ์ลุกลาม และความรับผิดชอบก็ตกอยู่ที่ผู้จัดการชายที่เป็นต้นเหตุ เขาจึงโดนผู้จัดการธนาคารด่าเละ และสั่งให้เขาแก้ไขเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว

ผู้จัดการเองก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เขาจึงต้องกัดฟันเจรจากับเฉินเสี่ยวจิ่ว รับปากว่าจะรับเหรียญของเขา เรื่องนี้เป็นเพราะธนาคารไม่มีมารยาทก่อน

และเป็นเฉินเสี่ยวจิ่วที่ได้รับชัยชนะในสงครามเหรียญอีกครั้ง เขายิ้มเยาะออกมา ผู้จัดการธนาคารแบบนี้คือไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่โดนมีดจ่อคอถึงจะไม่ยอมจำนน

"จะออกมาชี้แจงก็ได้ แต่ 2.5 ล้านจะต้องเข้าบัญชีของผมทันที ผมสามารถรับประกันได้ว่าเหรียญเหล่านี้มีจำนวนครบถ้วน ผมเปิดโทรศัพท์ตลอด 24 ชั่วโมง ถ้าพวกคุณนับจำนวนไม่ถูกต้อง ผมจะรีบไปเติมเงินให้ได้ตลอดเวลา" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

ทางด้านผู้จัดการได้ให้เพื่อนร่วมงานตรวจสอบให้ชัดเจนแล้ว เหรียญที่กระจัดกระจายอยู่ในธนาคารคาดว่ามีมากกว่า 2 ล้านเหรียญ แถมยังเป็นเหรียญจริงทั้งหมด เงื่อนไขของเฉินเสี่ยวจิ่วจึงเป็นสิ่งที่เขาต้องยอมรับ

"ครับ ผมรับปากตามเงื่อนไขทั้งหมด" ผู้จัดการชายกล่าวตอบพร้อมกับเช็ดเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดออกมาไม่หยุด

ในใจเขารู้สึกเสียใจมาก หลังจากรู้ว่ารับเหรียญเหล่าตั้งแต่แรกมันก็แค่ต้องทำงานล่วงเวลาให้ลำบากสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าทำลายประตูธนาคารจนทำให้คนทั้งสังคมรู้

ผู้จัดการชายโทรศัพท์สั่งให้เพื่อนร่วมงานไปดำเนินการเรื่องการฝากเงิน ขอให้รีบดำเนินการให้เสร็จโดยเร็ว ส่วนเหรียญค่อยนับทีหลัง เพราะการขจัดผลกระทบจากความคิดเห็นของสาธารณชนเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องมาเป็นอันดับแรก

หลังจากที่เฉินเสี่ยวจิ่วตรวจสอบแล้วพบว่ามีเงิน 2.5 ล้านหยวนโอนเข้าบัญชีของเขา เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ และเรื่องนี้ก็ถือว่าจบลง

หลังจากเจรจาเสร็จ ผู้จัดการชายและเฉินเสี่ยวจิ่วก็เดินออกมาจากสถานีตำรวจ

เฉินเสี่ยวจิ่วมองไปที่ผู้จัดการชายพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย ในใจของผู้จัดการชายก็กระตุกขึ้นมา เกิดเป็นลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวว่า "ผมยังมีเหรียญอีกหลายคันรถ ก็ขอความกรุณาให้พวกคุณช่วยรับไว้ด้วยกันนะครับ"

หลังจากที่ผู้จัดการชายได้ยินก็ถึงกับตาเหลือกและเป็นลมไปเลย