บทที่ 59: เวลาสำหรับการทะลวงระดับมาถึงแล้ว

[ไม่นานพ่อของคุณ เจียงฝูซานก็นำคนมาถึง และเห็นคุณกำลังต่อสู้อยู่กับร่างในชุดดำ]

[ในตอนนี้เจียงฝูซานเพิ่งได้รับสืบทอดมรดกเซียน ความแข็งแกร่งของเขายังไม่ดีนัก]

[ดังนั้นเขาจึงรีบสั่งให้พันธมิตรที่พามาช่วยกันลงมือ!]

[ในชั่วพริบตา ชายในชุดดำก็ถูกสังหารโดยกลุ่มผู้ฝึกเซียนที่เจียงฝูซานนำมา]

[เจียงฝูซานเห็นคุณก็ยิ่งดีใจ เพราะคุณหายตัวไปกว่าสิบปีแล้ว]

[แต่เขาไม่ได้ถามคุณเลยว่า คุณฝึกเซียนได้อย่างไร]

[หลังจากนั้นคุณและพ่อก็ร่วมกันจัดการพาคนของตระกูลเจียงอพยพออกจากเมือง]

[แต่ระหว่างการเดินทาง คุณสังเกตว่าผู้ฝึกเซียนที่มากับพ่อของคุณ ต่างก็เริ่มมองคุณด้วยสายตาแปลกๆ]

[แน่นอน... หากว่าคุณกำลังบินอยู่ดีๆ แต่จู่ๆ ก็มีผ้าชั้นในโผล่มาอยู่ในมือของคุณ คนอื่นจะไม่มองคุณแปลกๆ ได้อย่างไร?]

[คุณพยายามอธิบายหลายต่อหลายครั้งว่า มันไม่ใช่สิ่งที่คุณตั้งใจทำ]

[พวกผู้ฝึกเซียนรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง]

[แต่คนที่ไม่เชื่อคุณเลยแม้แต่น้อย ก็คือเจียงฝูซาน]

[เพราะในสายตาของเขา... ก่อนหน้านี้คุณคือ คุณชายเจ้าสำราญที่ชอบใช้ชีวิตอยู่ในหอชุนเยี่ยน]

[และหลังจากได้ฝึกเซียน... คุณก็เริ่มขโมยเสื้อผ้าผู้หญิง? เรื่องนี้ไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่]

[เจียงฝูซานยังอุตส่าห์หาโอกาสมาคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว]

[เขาตบไหล่คุณเบาๆ พร้อมกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "เจ้าจะมีรสนิยมอย่างไรก็เรื่องของเจ้า แต่คราวหน้าคราวหลังอย่าทำให้คนอื่นรู้ล่ะ เข้าใจไหม?"]

[คุณอยากจะร้องไห้แต่ก็ทำได้แค่พยักหน้า...]

[ตั้งแต่นั้นมา คุณจึงพยายามอยู่ห่างจากสตรีทั้งหลายให้มากที่สุด]

[โชคดีที่ผู้ฝึกเซียนที่พ่อของคุณนำมาล้วนเป็นบุรุษทั้งสิ้น]

[หากมีสตรีมาด้วย คุณคงต้องประสบปัญหามากกว่านี้แน่]

[ปีที่ 14 พวกคุณเดินทางมาถึงเทือกเขาจี๋เป้ย]

[เมื่อมาถึง คุณก็เปิดเผยตัวตนในฐานะปรมาจารย์ค่ายกล และช่วยเหล่าผู้ฝึกเซียนที่นี้วางค่ายกลรวบรวมพลังระดับสูง]

[การตั้งค่ายกลกินเวลาถึงสองปีเต็ม]

[ในช่วงเวลานี้ คุณได้รับความชื่นชมจากผู้ฝึกเซียนหลายคน]

[แต่ขณะเดียวกัน ก็มีผู้ฝึกเซียนหญิงจำนวนไม่น้อยที่มองคุณด้วยสายตาเคียดแค้น]

[บางรายโกรธจนถึงขนาดประกาศกร้าวว่า จะต้องสังหารคุณให้ได้]

[แน่นอนว่าเหตุผลเบื้องหลังก็ไม่ต้องสงสัยเลย... ทุกอย่างเป็นเพราะพรสวรรค์หัตถ์เทพนั่นเอง!]

[สุดท้ายก็เป็นหลี่เหล่าที่ต้องออกหน้ามาไกล่เกลี่ย]

[แต่เงื่อนไขที่ถูกเสนอขึ้นมา คือคุณต้องออกไปจากเทือกเขาจี๋เป้ย]

[ได้ยินเช่นนั้น คุณคิดทันทีว่า "ไม่ได้! ยังไงก็ต้องอยู่ต่อ"]

[เพราะคุณยังต้องอาศัยสายฟ้าที่สะสมอยู่ใต้เทือกเขาจี๋เป้ย เพื่อฝึกฝนวิถียุทธ์ของตัวเอง]

[แต่ปัญหาก็คือ คุณอธิบายไปไม่รู้กี่รอบแล้วว่านี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ]

[คุณไม่เคยขโมยของของใครเลย มันแค่ปรากฏขึ้นมาในมือคุณเอง!]

[คุณเริ่มจนมุม]

[สุดท้าย คุณเสนอให้หลี่เหล่าเฝ้าสังเกตคุณเป็นการส่วนตัว]

[คุณให้เขาดูด้วยตาของเขาเองว่า พวกผ้าชั้นในพวกนั้นมาอยู่ในมือคุณได้อย่างไร]

[หลี่เหล่าได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย]

[เพราะในสายตาของเขา คุณได้ทำประโยชน์ให้เทือกเขาจี๋เป้ยอย่างมหาศาล]

[ดังนั้นเขาจึงไม่อยากตัดสินคุณผิด]

[หลังจากนั้นเป็นเวลาครึ่งปี หลี่เหล่าก็ติดตามคุณไปทุกที่]

[เขาใช้พลังจิตเฝ้าตรวจสอบคุณตลอดเวลา]

[เพื่อดูว่าคุณใช้วิชาใดแอบขโมยของของสตรีในที่นี้หรือไม่]

[และในที่สุด หลี่เหล่าก็ได้ข้อสรุป]

[คุณไม่ได้มีเจตนาทำเช่นนั้นจริงๆ]

[พวกมันปรากฏขึ้นมาในมือคุณเองอย่างไร้ที่มา]

[คุณได้รับการพิสูจน์แล้วว่า เป็นผู้บริสุทธิ์]

[แต่เรื่องกลับไม่ได้ง่ายขนาดนั้น...]

[เพราะตอนนี้หลี่เหล่ากลับกลายเป็นฝ่ายที่ลำบากใจแทน]

[ในเมื่อคุณไม่ได้ตั้งใจทำ แล้วจะแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไร?]

[คุณมีความสามารถด้านค่ายกลสูง และได้ทำประโยชน์ให้ที่นี่มากมาย]

[ดังนั้นจะขับไล่คุณออกไปเลยก็ไม่ถูกต้องนัก]

[แต่ถ้าปล่อยให้คุณอยู่ต่อ... พวกผู้ฝึกเซียนสตรี โดยเฉพาะผู้ที่มีคู่ครองอยู่แล้วจะยอมรับได้อย่างไร?]

[เมื่อเห็นหลี่เหล่ากังวล คุณจึงเสนอทางออกให้กับเขา]

["ข้าอยากจะขออาศัยอยู่ในค่ายกลของปรมาจารย์ลู่อู๋หยา"]

[คุณบอกหลี่เหล่าว่า ตราบใดที่คุณอยู่ห่างจากผู้คน ปัญหาที่สิ่งของในจะปรากฏในมือคุณโดยไร้สาเหตุ ก็จะไม่เกิดขึ้น]

[หลี่เหล่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเห็นด้วยว่าสิ่งที่คุณพูดมีเหตุผล]

[เพราะตลอดครึ่งปีที่เขาเฝ้าดูคุณ ปัญหานี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อคุณอยู่ใกล้ผู้คนเท่านั้น]

[สุดท้ายเขาจึงอนุญาตให้คุณพักอยู่ภายในค่ายกลที่ลู่อู๋หยาทิ้งไว้]

[ปีที่ 17 คุณเข้าสู่ค่ายกลของลู่อู๋หยา]

[ในช่วงแรก หลี่เหล่ายังคงไม่ไว้วางใจคุณ และอยู่เฝ้าสังเกตการณ์คุณอยู่พักหนึ่ง]

[ปีที่ 18 หลี่เหล่าออกไปทำธุระของตัวเอง เนื่องจากเขาไม่สามารถจับตาดูคุณได้ตลอดเวลา]

[ยิ่งกว่านั้นตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา คุณทำแค่เฝ้าสังเกตค่ายกลของลู่อู๋หยา โดยไม่ได้แตะต้องสิ่งใดเลย]

[แต่ความจริงตลอดช่วงเวลานั้น คุณได้ค้นพบตำแหน่งพลังสายฟ้าที่ถูกนำส่งลงไปใต้ดินแล้ว]

[เพียงแต่มีหลี่เหล่าอยู่ใกล้ๆ คุณจึงไม่สามารถลงมือวางค่ายกลนำส่งสายฟ้าได้]

[เพราะจากการจำลองครั้งก่อน คุณรู้ดีว่าเหล่าผู้ฝึกเซียนของเทือกเขาจี๋เป้ยจะไม่มีวันปล่อยให้คุณแตะต้องค่ายกลนี้โดยพลการ]

[ปีที่ 19 คุณยังคงไม่ลงมือ เพราะกังวลว่าหลี่เหล่าจะย้อนกลับมาตรวจสอบ]

[และคุณก็เดาถูก เพราะปีนี้ หลี่เหล่าได้แวะกลับมาดูคุณสองครั้ง]

[ผ่านไปอีกสองปี หลี่เหล่าไม่ได้กลับมาดูคุณอีกเลย]

[ปีที่ 22 คุณคิดว่าไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไป]

[เพราะคุณไม่ได้ทำสิ่งใดที่เป็นภัยต่อเทือกเขาจี๋เป้ย อีกทั้งเจียงฝูซานก็อยู่ที่นี่ จึงไม่น่าจะมีใครคอยจับตามองคุณตลอดเวลา]

[ดังนั้นปีนี้ คุณจึงเริ่มลงมือวางค่ายกลนำส่งสายฟ้าระดับเจ็ด ณ จุดที่คุณคำนวณไว้ล่วงหน้า]

[ทันทีที่ค่ายกลสร้างเสร็จ สายฟ้าก็เล็ดลอดออกมาและพุ่งโจมตีเข้าใส่คุณ]

[ร่างกายของคุณได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที]

[แต่ภายใต้พลังของร่างไม้ศักดิ์สิทธิ์ บาดแผลของคุณค่อยๆ ฟื้นตัว]

[และในกระบวนการฟื้นตัวนี้ วิถียุทธ์ของคุณก็พัฒนาขึ้นด้วย]

[จากนั้นเป็นต้นมา คุณเริ่มเข้าสู่การฝึกฝนร่างกายด้วยพลังสายฟ้าอย่างจริงจัง]

[ปีที่ 23 วิถียุทธ์ของคุณทะลวงสู่ขั้นปราณเคลื่อนพลังระดับสี่]

[ปีที่ 24 ทะลวงสู่ระดับห้า]

[ปีที่ 25 ทะลวงสู่ระดับหก แต่ในเวลานี้ความรุนแรงของสายฟ้าไม่เพียงพอจะสร้างบาดแผลสาหัสให้คุณได้อีก วิถียุทธ์ของคุณจึงพัฒนาอย่างเชื่องช้า]

[ปีที่ 26 คุณทำการปรับแต่งค่ายกลนำส่งสายฟ้า เพื่อเพิ่มความรุ่นแรงของสายฟ้าที่ถูกดึงออกมา]

[ปีที่ 27 ด้วยสายฟ้าที่รุนแรงขึ้น วิถียุทธ์ของคุณจึงกลับมาพัฒนาอย่างรวดเร็วตามเดิม และทะลวงสู่ระดับเจ็ด]

[เวลาผ่านไปหลายปี]

[ปีที่ 30 วิถียุทธ์ของคุณทะลวงถึงขีดสุดของขั้นปราณเคลื่อนพลัง]

[ปีที่ 31 คุณรื้อถอนค่ายกลนำสายฟ้า และหันไปโฟกัสกับการฝึกเซียน]

[ปีที่ 36 ในที่สุด วิถีเซียนของคุณก็ทะลวงจากขั้นสร้างแก่นปราณระดับเก้าไปสู่จุดสูงสุด]

[ในขณะนี้ ทั้งวิถียุทธ์และวิถีเซียนของคุณได้ก้าวมาถึงจุดที่พร้อมทะลวงระดับแล้ว]

[คุณรู้ว่าเวลาสำคัญมาถึงแล้ว]

[ดังนั้นคุณจึงออกจากค่ายกลของลู่อู๋หยา]

[และทันทีที่คุณปรากฏตัว ผู้ฝึกเซียนสตรีหลายคนที่พบเห็นคุณ ต่างก็มีสีหน้าหวาดหวั่น]

[พวกเธอยังคงจดจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อนได้เป็นอย่างดี]

[และตอนนี้... บรรดาพวกเธอก็ไม่มีใครกล้าออกจากที่พักของตัวเองเลย]