105.การกลับมาของหลินเสวียน ทะลวงระดับพลังอีกครั้ง!

"ข้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว!" หลินฮ่าวคำราม เขาเองก็ได้เตรียมตัวสำหรับสถานการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาเตรียมสิ่งของมากมายไว้บนเรือเหาะ เพื่อจะสามารถหลบหนีและค้นหาหลินเสวียนได้ทุกเมื่อ!

"พาข้าไปด้วย" เสวียนอวี่ยืนขึ้นจากที่ไกลออกไปและมองหลินฮ่าวก่อนจะพูดออกมา

"ใจเย็นกันหน่อย! เรื่องนี้จะมาตัดสินใจกันง่าย ๆ ได้อย่างไร? เราต้องปรึกษากันก่อน แล้วค่อยมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของแดนรกร้าง!" ในตอนนั้นเอง บรรพชนหลินกล่าวขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง

"ข้าจะเป็นคนนำพวกเจ้าไปเอง!"

เมื่อสิ้นเสียงของบรรพชนหลิน ทั้งห้องก็เงียบลงทันที

บรรพชนหลินจะเป็นผู้นำเอง?

เมื่อหลินฮ่าวได้ยินเช่นนี้ เขาก็ร้อนใจขึ้นมาทันที "ท่านบรรพชน ท่านไม่ได้! ท่านคือเสาหลักของตระกูลหลิน จะให้ท่านออกเดินทางไปด้วยตัวเองได้อย่างไร..."

"เอ๋? บรรพชน ท่านจะไปที่ไหนหรือ?"

เสียงเด็กเล็กที่เต็มไปด้วยความน่ารักดังขึ้นจากหน้าประตู

จากนั้น ร่างเล็ก ๆ ของ หลินเสวียน ก็กระโดดเข้ามาในห้อง ประชุมดูราวกับตุ๊กตาหยกตัวน้อย ยิ่งไปกว่านั้น ในมือของเขายังถือแสงห้าสีเอาไว้ และกำลังกินมันไปพลางถามด้วยความสงสัย

เขาวิ่งไปที่โต๊ะ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ หยิบถ้วยชาของหลินฮ่าวขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก จากนั้นก็เช็ดปากและกล่าวขึ้นว่า...

"พวกเราไม่ได้ตกลงกันไว้หรือว่าให้แค่ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าพาไปยังราชวงศ์เซียน? ทุกอย่างก็ตัดสินใจกันไปแล้วไม่ใช่หรือ?"

"ท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลหลินของเราก็ยังต้องการท่านอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเรื่องต่าง ๆ นะ"

ในห้องประชุมของตระกูลหลิน สีหน้าของทุกคนแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นพวกเขาก็ค่อย ๆ หันหน้ามองไปยัง หลินเสวียน ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางจิบชา

"ท่าน บ-บรรพชน!"

ในตอนนั้นเอง ศิษย์ตระกูลหลินคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากหน้าประตูพร้อมกับตะโกนออกมาด้วยความตกใจ, "หลินเสวียน... หลินเสวียนกลับมาแล้ว เขา... เอ๋? เขาอยู่ที่นี่แล้ว?"

...ก็เห็น ๆ กันอยู่นี่ไง!

เมื่อทุกคนตั้งสติได้ สีหน้าของพวกเขาก็ดูแปลกประหลาดไปหมด

มีเพียง เสวียนอวี่ เท่านั้นที่รีบเอามือปิดปาก น้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาแล้วโอบกอดหลินเสวียนแน่น ตัวของนางสั่นระริก ขณะที่หยดน้ำตากลิ้งตกลงมาเป็นสาย

"เสวียนเอ๋อร์ เสวียนเอ๋อร์... เป็นความผิดของแม่เอง แม่ปกป้องเจ้าไม่ได้ดีพอ..."

เสวียนอวี่กอดลูกชายตัวน้อยของนางแน่น ขณะที่หลินเสวียนก็ใช้มือน้อย ๆ ลูบหลังมารดาเบา ๆ พลางกล่าวปลอบโยน, "ท่านแม่ ไม่เป็นไรหรอก ข้าปลอดภัยดี..."

หลินฮ่าว ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ดวงตาของเขามีทั้งความโกรธและความเจ็บปวดเจือปนกัน เขายกมือขึ้นราวกับจะฟาดลูกชายตัวน้อยของตน แต่เมื่อเงื้อมือสูงขึ้น เขากลับไม่สามารถลงมือได้

"เจ้าเด็กเหลือขอนี่! เจ้าหายไปที่ไหนมาในช่วงหลายวันนี้? เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลหลินต้องจ่ายอะไรไปบ้างเพื่อตามหาเจ้า..."

หลินเสวียนเองก็รู้ว่าเขาทำผิดไป หลังจากที่เขาหายตัวไป ตระกูลหลินต้องตื่นตระหนกและลงมือทำอะไรไปมากมายแน่ ๆ ดังนั้น เขาจึงได้แต่หันหน้าไปขอโทษเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหลินทีละคนอย่างว่าง่าย ก่อนจะเล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน แดนรกร้าง

แน่นอนว่า เรื่องของ ข้อตกลงระหว่างเขากับวิญญาณผู้พิทักษ์ต้นหลิว นั้นเขาไม่ได้เอ่ยถึงเลยสักคำ เขาเพียงบอกว่าผู้พิทักษ์ส่งเขากลับมาเท่านั้น

"หมู่บ้านรกร้าง? ผู้พิทักษ์? ต้นหลิว?"

บรรพชนหลิน ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย...

"ไม่ว่าอย่างไร แค่เสวียนเอ๋อร์ของเราไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!"

"ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่ในส่วนลึกของแดนรกร้าง นิสัยของพวกเขานั้นเรียบง่าย แต่ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นความจริง อีกทั้ง เสวียนเอ๋อร์ยังโชคดีที่ได้พบพวกเขา!"

"ครั้งนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้ตกใจ แต่ก็ดีที่ไม่เกิดอันตราย หากมีโอกาสพบพวกเขาอีก ข้าจะต้องตอบแทนอย่างงามแน่นอน..."

"แต่ไม่ว่าจะอย่างไร มันก็เป็นความผิดของข้าเอง ที่ไม่สามารถห้ามเจ้าทันเวลาได้..."

เมื่อเห็นว่าหลินเสวียนกลับมาโดยปลอดภัย บรรพชนหลินก็รู้สึกโล่งใจในที่สุด ขอแค่เสวียนเอ๋อร์กลับมาได้โดยไม่เป็นอันตราย เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

เสวียนอวี่กอดหลินเสวียนไว้แน่น พลางสะอื้นเบา ๆ การได้ลูกชายคืนหลังจากเกือบจะสูญเสียไป นับว่าเป็นแรงกระแทกทางอารมณ์ที่รุนแรงที่สุด นางคือคนที่เป็นห่วงมากที่สุดในเรื่องนี้

"เอาล่ะ ส่งคำสั่งของข้าออกไป! เรียกคนที่ออกไปตามหากลับมา! อีกทั้ง จัดงานเลี้ยงฉลองการกลับมาของเสวียนเอ๋อร์ของเรา!"

---

ช่วงเวลาต่อมา ตระกูลหลินก็จัดงานเลี้ยงฉลองขึ้น และเชิญยอดฝีมือจากตระกูลเป่ยเฉินและตระกูลซวนที่มาช่วยค้นหาให้เป็นแขก

ยิ่งไปกว่านั้น บรรพชนหลินยังลงมือด้วยตนเอง วางค่ายกลป้องกันมากมายในรัศมีห้าร้อยลี้รอบเมืองต้าเยี่ยน กล่าวได้ว่า ตอนนี้พื้นที่รอบ ๆ เมืองต้าเยี่ยนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ไม่เพียงแค่เสริมความปลอดภัยของเมืองต้าเยี่ยน แต่ยังป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก

---

ในช่วงเวลานี้เอง หลินเสวียนก็เริ่มต้นฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง

วิชาลมหายใจปราณม่วง, พลังศักดิ์สิทธิ์กลืนดวงดาว, ร่างเซียนมหาเต๋า, และ แท่นบูชาห้าสีจำนวนมาก ถูกใช้เป็นทรัพยากรในการบ่มเพาะพลัง ทำให้ความเร็วในการฝึกตนของหลินเสวียนเพิ่มขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว!

เพียงไม่กี่วัน เขาก็ทะลวงเข้าสู่ระดับ2ของขอบเขต สร้างรากฐาน ได้สำเร็จ!

หลอมกายา, หลอมลมปราณ, และ สร้างรากฐาน!

การสร้างรากฐานคือขั้นที่สามของการบำเพ็ญเพียร หากเป็นอัจฉริยะทั่วไปที่เริ่มฝึกตั้งแต่เด็ก ต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะบรรลุขั้นนี้

แต่สำหรับ หลินเสวียน, เขาใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปี และยังไม่ครบหนึ่งปีเต็มก็บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว!

ทำให้เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหลินพากันอึ้งจนพูดไม่ออก!

ต้องรู้ว่าโดยทั่วไปแล้ว ผู้ฝึกตนธรรมดาใช้เวลาเกือบ 100 ปีกว่าจะบรรลุระดับ1หรือระดับ2ของขอบเขตสร้างรากฐาน

แม้แต่ยอดอัจฉริยะ ก็ต้องใช้เวลาถึง 20 ปีเป็นอย่างต่ำ!

แต่หลินเสวียนที่ยังเป็นเด็กน้อยอายุเพียง ครึ่งปี กลับสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับนี้ได้โดยตรง จะไม่ให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร?

และที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ... หากไม่ใช่เพราะหลินเสวียนกังวลว่าการบ่มเพาะของตนจะเร็วเกินไปจนรากฐานไม่มั่นคง เขาคงทะลวงไปถึงระดับ3นานแล้ว!

---

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เพื่อให้การเดินทางไปมาระหว่างแดนรกร้างกับตระกูลหลินสะดวกยิ่งขึ้น หลินเสวียนจึงขอห้องฝึกบำเพ็ญเพียรส่วนตัวของตน

เขานำแผ่นจานค่ายกลที่ หลิวเซียน มอบให้มาใช้ เปิดทางไปสู่แดนรกร้าง และเดินทางไปพบ ต้นหลิวเซียน เพื่อขอแท่นบูชาห้าสีบางส่วนมาฝึกตน รวมถึงขอคำแนะนำเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรอีกด้วย!

ในแดนรกร้าง เด็กน้อยฮวงห่าว ก็แอบมาหาหลินเสวียนเช่นกัน เขาต้องการให้หลินเสวียนพาเขาออกจากแดนรกร้างไปเที่ยวเล่น

แต่กลับถูก กิ่งหลิวของต้นหลิวฟาดเข้าอย่างจัง!

ยิ่งไปกว่านั้น ต้นหลิวยังบอกกับเขาว่า ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้สามารถส่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

ทำให้ฮวงห่าวรู้สึกเสียใจอยู่นาน แต่สุดท้ายหลินเสวียนก็ให้ ลูกอมผลไม้เชื่อม กับเขาไปแทน และ ปลอบใจเขาจนพอใจได้…

---

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ต่างจากทรายที่ร่วงหล่นจากปลายนิ้ว หรือกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากของมหาสมุทร...

โดยไม่รู้ตัว หนึ่งเดือนก็ผ่านไป

---

เจ็ดเดือนหลังจากที่หลินเสวียนเกิดมา

หยู่ตู้เฟย ได้เดินทางมายังอาณาจักรฉีซานอีกครั้ง เพื่อเยี่ยมเยียนตระกูลหลิน

---

ขณะนั้น ฤดูหนาวได้มาเยือนอาณาจักรฉีซานแล้ว

หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้า

และในชั่วพริบตา ตำหนักเต๋าก็ปรากฏขึ้นจากฟากฟ้า!

(เปลียนจากวังเต๋าเป็นตำหนักเต๋านะครับ)