106.พบหยู่ตู้เฟยอีกครั้ง ออกเดินทางสู่ราชวงศ์เซียน!

หยู่ตู้เฟยยิ้มก่อนเดินไปหาบรรพชนหลิน

หลังจากมอบของขวัญแล้ว เขาก็ทำสิ่งที่น่าตกตะลึง—ตัดวิญญาณของตนออกมาสามในสิบส่วนแล้วส่งมอบให้เป็นหลักประกัน!

"สหายหลิน ครานี้ท่านคงเชื่อข้าแล้วใช่หรือไม่?"

"ในการเดินทางสู่แดนลับครั้งนี้ ต่อให้ข้าต้องสละชีวิต ก็จะปกป้องเสวียนเอ๋อร์อย่างแน่นอน!"

หยู่ตู้เฟยกล่าวด้วยรอยยิ้มสว่างไสว ราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา

บรรพชนหลินจ้องมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

"สหายหยู่ ข้าสัญญากับท่านว่า ตราบใดที่เสวียนเอ๋อร์ปลอดภัย ข้าจะคืนส่วนวิญญาณนี้ให้ท่าน!"

"ฮ่าๆๆ! เช่นนั้นก็ดี!" หยู่ตู้เฟยหัวเราะเสียงดัง

---

ด้านหน้าตำหนักตระกูลหลิน

เสวียนอวี่ อุ้ม หลินเสวียน ไว้แนบอก ขณะที่ หลินฮ่าว เดินเคียงข้างนาง ทั้งสองประสานมืออย่างเคารพ

"ผู้อาวุโสหยู่ ต้องขอรบกวนท่านแล้วตลอดการเดินทาง!"

หยู่ตู้เฟยโบกมือหัวเราะ "ฮ่าๆๆ! ไม่ต้องกังวล! ในการเดินทางไปราชวงศ์เซียนครั้งนี้ เมื่อเปิดแดนลับเสร็จ เราจะส่งพวกเจ้ากลับตระกูลหลินอย่างแน่นอน!"

บรรพชนหลินพยักหน้า ส่งพวกเขาออกเดินทางด้วยแววตาลึกซึ้ง

หยู่ตู้เฟยคารวะกลับ ก่อนสะบัดแขนเสื้อเบาๆ

ทันใดนั้น เส้นทางสีทอง ก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย

เส้นทางนี้เปล่งแสงเจิดจ้า ดุจ แก้วผลึกเจ็ดสี นำทางสู่ตำหนักลอยฟ้าบนท้องนภา

หยู่ตู้เฟยหันมามอง พร้อมเชื้อเชิญ

"เชิญพวกท่านเดินตามข้ามา!"

"พวกเราควรไปกันได้แล้ว!"

แม้ว่าตำหนักเต๋าจะเป็นสมบัติสามัญของ ราชวงศ์เซียน แต่มันก็ถูกสร้างขึ้นอย่างงดงามราวกับหยกจักรพรรดิเปล่งประกายวิจิตรตระการตา

ถึงจะถูกเรียกว่าตำหนัก แต่ พื้นที่ของตำหนักเต๋านี้กว้างใหญ่เทียบเท่ากับเมืองเล็กๆ ทั้งเมือง! โครงสร้างของมันคล้ายกระดานหมากล้อม โดยมีอาคารมากมายที่มีหน้าที่แตกต่างกัน

เช่น ลานประลอง หอตำรา โรงหลอมโอสถ และอื่นๆเป็นต้น

โดยเฉพาะหอตำรา ภายใน ตำหนักเต๋า นั้นน่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง!

ภายในมี ตำรานับไม่ถ้วน ราวกับมหาสมุทรแห่งปัญญา แม้เทียบกับ หอเก็บตำราของตระกูลหลิน ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเลย!

'นี่สินะ รากฐานที่ลึกซึ้งของราชวงศ์อันดับหนึ่งแห่งอาณาเขตเหนือคราม?'

หลินเสวียน ซึ่งถูก เสวียนอวี่ อุ้มไว้อย่างทะนุถนอม มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตะลึง

แต่หยู่ตู้เฟยเพียงยิ้มบางๆ และกล่าวขึ้น

"นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด ตำหนักเต๋าเพียงแห่งเดียว ไม่อาจสะท้อนภาพรวมของราชวงศ์เซียนได้ทั้งหมด!"

"แม้ว่าตำหนักเต๋าทั่วไปจะมีหอตำรา แต่ก็ยังด้อยกว่าหอตำราของข้า!"

หยู่ตู้เฟยหัวเราะ "พูดไปก็น่าอายอยู่เหมือนกัน การรวบรวมสมบัติและตำราล้ำค่าจากทั่วโลก ถือเป็นหนึ่งในงานอดิเรกเล็กๆ ของข้า"

"หากพวกเจ้าสามคนต้องการอ่านตำราภายในนี้ ก็เชิญได้เลย แม้ว่าจะไม่มีวิชาศักสิทธิ์ แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่เลวทีเดียว"

หลินเสวียนพยักหน้าอย่างเคารพ "ขอบคุณในความเมตตาของท่านผู้อาวุโส" แต่ในใจเขากลับไม่ได้รู้สึกอยากอ่านมากนัก

หยู่ตู้เฟยหัวเราะและพยักหน้า "เอาเถอะ พวกเจ้าอยากทำอะไรก็ทำ อย่าถือสาเลย คิดซะว่าตำหนักเต๋านี้เป็นบ้านของตนเอง"

"ที่จริงแล้ว ตำราเหล่านี้เทียบไม่ได้เลยกับคุณค่าของการให้เสวียนเอ๋อร์มาช่วย!"

ขณะกล่าว สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ หลินเสวียน เขาสำรวจดูอีกครั้งก่อนจะยิ้ม

"เพียงครึ่งปีที่ไม่ได้พบกัน ข้าไม่คิดเลยว่าเสวียนเอ๋อร์จะทะลวงถึงระดับ2ของขอบเขตหลอมลมปราณได้แล้ว!"

หลินเสวียนกระพริบตาปริบๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงน่ารัก "ท่านผู้อาวุโส ข้าทะลวงไปถึงจุดสูงสุดของระดับ2แล้วนะ!"

แต่ความจริงแล้ว ระดับพลังที่แท้จริงของหลินเสวียน ได้ทะลวงถึงระดับ3ของขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว!

แต่ต้นไม้ที่สูงที่สุดในป่ามักเป็นเป้าหมายของสายลม

หลินเสวียน ใช้ร่าง 'รางเซียนมหาเต๋าของเขา พร้อมทั้งให้ บรรพชนหลิน ออกมือช่วยกดพลังปราณของเขาให้ดูเหมือนอยู่แค่ระดับ2ของขอบเขตหลอมลมปราณ

ด้วยร่างเซียนมหาเต๋า และการช่วยเหลือจากบรรพชนหลิน เว้นแต่ว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดของขั้นแก่นทองคำเท่านั้น ถึงจะมองทะลุการปกปิดนี้ได้

"ฮ่าๆๆ สมแล้วที่เป็นเสวียนเอ๋อร์!" หยู่ตู้เฟยหัวเราะดังลั่น

"พรสวรรค์ของเจ้าหาใครเปรียบมิได้ในทั้งอาณาเขตเหนือคราม!"

...

ค่ายกลขนาดใหญ่เปล่งแสงระยิบระยับรอบ ตำหนักเต๋า ทะลุชั้นเมฆขึ้นไปสูงเสียดฟ้า กวาดล้างหมอกควันออกไปหมด พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่วตำหนัก

ภายใต้การนำของหยู่ตู้เฟย หลินฮ่าว และ เสวียนอวี่ อุ้ม หลินเสวียน ไปยังห้องที่หรูหราที่สุดในตำหนัก

"ในไม่เกินเจ็ดวัน ตำหนักเต๋าจะไปถึง 'อาณาจักรเซียเต๋า' และจากนั้นจะเดินทางต่อไปยังราชวงศ์เซียน"

"ระหว่างนี้ ข้ายังต้องไปทำธุระและรับตัวอัจฉริยะรุ่นเยาว์คนอื่นๆ ด้วย อาจไม่ได้อยู่ดูแลพวกเจ้าตลอดทาง"

"หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ให้ไปที่ตำหนักด้านหน้าของตำหนักเต๋า จะมีคนช่วยแก้ปัญหาให้" หยู่ตู้เฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ขอบคุณท่านอาวุโส" หลินฮ่าวตอบกลับอย่างเคารพ

"เดินทางมานาน คงเหนื่อยกันแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่เถิด"

หยู่ตู้เฟยโบกมือ แล้วร่างของเขาก็ค่อยๆ สลายหายไปเหมือนสายหมอก

...

หลังจากหยู่ตู้เฟยจากไป หลินฮ่าวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหยิบผลสีแดงสดจากถาดหยกบนโต๊ะขึ้นมา

"ผลเพลิงล่องลอยอายุห้าพันปี… ถึงจะไม่ใช่ของหายากที่สุด แต่ก็ต้องเติบโตในส่วนลึกของภูเขาไฟเท่านั้น ราคาของมันแทบจะสูงลิ่ว"

"แต่ในตำหนักเต๋านี้ มันกลับเป็นแค่ของว่างไว้ให้แขกทานเล่นเท่านั้น"

"บางที นี่แหละที่เรียกว่าความมั่งคั่งและรากฐานอันลึกซึ้ง!"

เสวียนอวี่อุ้มหลินเสวียนและนั่งลง นางถามเสียงอ่อนโยน "เสวียนเอ๋อร์ อยากลองกินสักลูกไหม?"

หลินเสวียนส่ายหัวเบาๆ จากนั้นหันไปถามหลินฮ่าว "ท่านพ่อ ที่นี่ปลอดภัยแน่หรือไม่? แม้ราชวงศ์เซียนจะยิ่งใหญ่ แต่เรายังอยู่ข้างนอก ควรระมัดระวัง"

หลินฮ่าวยิ้ม "เสวียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าประเมินพ่อของเจ้าต่ำไป ข้าได้ใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ตรวจสอบพื้นที่โดยรอบหมดแล้ว และได้วางค่ายกลซ้อนกันเป็นชั้นๆ"

เสวียนอวี่ก็ยิ้มบางๆ แม้ว่าตอนนี้หลินฮ่าวจะโด่งดังเพราะเป็นบิดาของ 'บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหลิน' แต่นางรู้ดีว่าเขาเป็นคนมุ่งมั่นเพียงใด ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เขาฝึกฝนอย่างหนัก อาจเป็นเพราะต้องการปกป้องครอบครัว หรือไม่ก็เพราะกลัวจะถูกลูกชายของตนเองแซงหน้า

"ว่าแต่ เสวียนเอ๋อร์ เจ้าถามแบบนี้เพราะรู้สึกถึงอะไรหรือไม่?" เสวียนอวี่ถามขึ้น

หลินเสวียนพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าดูจริงจังกว่าปกติ

"ท่านพ่อ ตรวจสอบอีกครั้งว่ามีอะไรแปลกๆ หรือไม่"

"ฮึ่ม! ข้าตั้งค่ายกลไว้ถึงร้อยแปดชั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนจากสวรรค์ก็มิอาจลอบฟังได้… เดี๋ยวก่อน! เสวียนเอ๋อร์… นี่มัน… บัดซบ!?"

หลินเสวียนยื่นมือเล็กๆ ออกมา ปรากฏแสงสีห้าสีล่องลอยอยู่บนฝ่ามือของเขา

"อีกแล้วหรือ…"

แม้หลินฮ่าวจะเป็นยอดฝีมือ แต่เขาก็มองออกทันทีว่า 'แสงห้าสี' นั้น ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง!