87.ข่าวคราวแห่งชัยชนะ สะเทือนตระกูลทั้งหมด!

ในขณะนั้นเอง บรรพชนหลินยิ้มและกล่าวว่า

"พวกเราจะเฉลิมฉลองให้กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลินของเรา!"

"ฉลองการกำเนิดของเขา ฉลองชัยชนะของเรา... มีเรื่องให้ฉลองมากมายเกินไป... อีกทั้งเรายังต้องสะสางบัญชีกับพวกหน้าไหว้หลังหลอกจากอาณาจักรฉีซาน!"

ณ ขณะนั้น ดวงตาของบรรพชนหลินหรี่ลงขณะมองออกไปยังที่ห่างไกล ประหนึ่งสามารถมองทะลุพันลี้และเห็นความกระอักกระอ่วนของตระกูลเหล่านั้น

"ในสิบวันที่ผ่านมา มีหลายตระกูลในอาณาจักรฉีซานที่กล้าท้าทายพวกเรามากขึ้น!"

ที่ห่างไกลออกไป ภูเขาสลับซับซ้อนทอดตัวยาว สายหมอกอ้อยอิ่ง นี่คืออาณาเขตตระกูลเซินของอาณาจักรฉีซาน ในฐานะตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดของอาณาจักรฉีซาน อาณาเขตของตระกูลเซินจึงเต็มไปด้วยความลึกลับและน่าพิศวง

สามารถมองเห็นปักษาวิญญาณบินร่อนอยู่เหนือขุนเขา สัตว์มงคลซุ่มซ่อนตามเงาไม้ อีกทั้งยังได้ยินเสียงสายน้ำไหลและบ่อน้ำพุที่กระเพื่อมเบา ๆ

บนเส้นทางสายต่าง ๆ ปรากฏให้เห็นเหล่าผู้บ่มเพาะกระบี่เหินทะยานผ่านม่านหมอกวิญญาณเบาบาง

ในเทือกเขาแห่งนี้ ตำหนักและเรือนต่าง ๆ ตั้งเรียงรายเป็นระยะ เปล่งประกายงดงามราวกับอาบแสงศักดิ์สิทธิ์ ทุกสิ่งถูกสร้างขึ้นจากสมบัติล้ำค่าของธรรมชาติ อีกทั้งยังมีพลังเร้นลับแฝงอยู่ในสิ่งก่อสร้างและการจัดวาง เสริมด้วยค่ายกลล้ำลึกที่สามารถเปิดใช้งานได้ตลอดเวลา แท้จริงแล้ว ภูเขาทั้งลูกของตระกูลเซินล้วนเป็นค่ายกลขนาดใหญ่แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับแก่นทองคำยังต้องใช้เวลาพอสมควรในการฝ่าเข้าไป

ณ เวลานั้น บนยอดเขาสูงสุดของเทือกเขาตระกูลเซิน ปรากฏชายชราสองคนกำลังสนทนากันอยู่

"ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ในเมื่อท่านกล่าวเช่นนี้แล้ว พวกเรามาตกลงเรื่องนี้กันเถอะ เมื่อสถานการณ์ทางนั้นคลี่คลาย หอการค้าพิรุณของพวกเราจะรีบส่งคนไปปลอบขวัญผู้คนในเมืองต้าเยียน แล้วเข้าประจำการที่นั่นทันที"

ชายชราผู้สวมอาภรณ์ทองอร่ามกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"นั่นสินะ ตอนที่ตระกูลหลินยังอยู่ในเมืองต้าเยียน พวกเราไม่กล้าล่วงเกินเมืองและเขตโดยรอบเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้ตระกูลหลินแทบจะไม่เหลือแล้ว อีกทั้งจ้าวแห่งหุบเหวมืดยังลงมือด้วย ข้าเกรงว่าสถานการณ์จะจบสิ้นในอีกไม่กี่วัน"

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเซินกล่าวด้วยท่าทีภาคภูมิใจ ดวงตาเปี่ยมด้วยความลำพอง

"นั่นสิ น่าเสียดายที่เมืองเหล่านั้นอยู่ในเงื้อมมือตระกูลหลิน แท้จริงแล้ว เมืองเหล่านั้นล้วนเป็นศูนย์กลางอันรุ่งเรืองของอาณาจักรฉีซานและเป็นจุดขนส่งสำคัญ แต่พวกเขากลับเปิดเพียงจุดการค้าไม่กี่แห่ง อีกทั้งยังเก็บภาษีต่ำเกินไป"

"หากหอการค้าพิรุณของพวกเราสามารถเข้าครอบครองเมืองเหล่านั้นจากตระกูลหลินได้ ผลกำไรที่พวกเราได้รับต้องเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวแน่นอน เมื่อนั้น ตระกูลของพวกเราทั้งสองก็สามารถแบ่งผลประโยชน์ร่วมกันได้!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดี! ดีมาก! อันที่จริง ผู้คนจากตระกูลเซินของข้าได้แทรกซึมเข้าไปในเมืองโดยของเมืองต้าเยียนนานแล้ว เวลานี้ตระกูลหลินคงอยู่ในสภาพร่อแร่ นี่เป็นโอกาสดี มีหรือที่ใครจะมาแย่งกับตระกูลเซินของข้าได้?"

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเซินหัวเราะลั่น

ผู้อาวุโสทั้งสองสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูในตำหนักดังขึ้น เสียงเคาะเร่งรีบอย่างผิดปกติ

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเซินลุกขึ้นยืน พลางแย้มยิ้มอย่างมั่นใจ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"ข่าวจากตระกูลหลินคงมาถึงแล้วสินะ ใช่แล้ว เวลาก็ผ่านไปนานพอสมควร น่าจะได้ข้อสรุปเสียที!"

"พวกมันช่างโง่เขลาเสียจริง กล้าหาญนักที่คิดต่อต้านจ้าวแห่งหุบเหวมืด พวกมันหาที่ตายเองแท้ ๆ! แถมยังกล้าจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนเกิดอีก ช่างเป็นเรื่องขบขันโดยแท้!"

แต่เมื่อประตูถูกเปิดออก ผู้อาวุโสใหญ่ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

เพราะผู้ที่ยืนอยู่นอกประตู คือชายวัยกลางคนรูปร่างอวบเล็กน้อย ซึ่งก็คือผู้นำตระกูลเซินนั่นเอง

ที่สำคัญ สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความร้อนรน!

"ผ...ผู้นำตระกูล?"

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถึงกับต้องให้ท่านมาส่งข่าวด้วยตัวเอง?"

ผู้นำตระกูลเซินไม่ตอบคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่เลยแม้แต่น้อย กลับก้าวพรวดพราดเข้ามา แล้วรีบค้นหาบางอย่างในตู้ของผู้อาวุโสใหญ่ด้วยท่าทางร้อนรน จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความกังวล

"หยกสื่อสารของเหล่าศิษย์ที่พวกเราส่งไปยังเมืองรอบ ๆ ต้าเยี่ยนอยู่ที่ไหน? รีบเรียกพวกเขากลับมาเดี๋ยวนี้!"

"เรียกกลับมา?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเซินจะงุนงงเท่านั้น แม้แต่ชายชราจากหอการค้าพิรุณก็พลอยสงสัยไปด้วย

"ท่านผู้นำตระกูล การเรียกตัวคนเหล่านั้นกลับมาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเสียเปล่าหรือ? พวกเขาแทรกซึมเข้าไปในตระกูลหลินได้สำเร็จแล้ว เราลงทุนลงแรงไปมากมายเพื่อสิ่งนี้ ถ้าพวกเขาปฏิบัติภารกิจได้ดี เมืองเหล่านั้นก็จะเป็นของเราอย่างแน่นอน…"

"อย่ามัวแต่พูด รีบเรียกพวกเขากลับมาเดี๋ยวนี้! ข้าเกรงว่าตอนนี้พวกเขาถูกตระกูลหลินจับได้แล้ว!"

ผู้นำตระกูลเซินกล่าวอย่างร้อนรน พร้อมกับค้นหาบางอย่างไปทั่วห้อง

ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเซินและชายชราจากหอการค้าพิรุณต่างมองหน้ากันอย่างสับสน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชายชราจากหอการค้าก็กล่าวขึ้นว่า

"ผู้นำตระกูลเซิน หากให้พูดตามตรง ถึงตอนนี้ ต่อให้คนของเราถูกจับได้แล้วจะเป็นไรไป? ตระกูลหลินก็อยู่ในสภาพร่อแร่แล้วไม่ใช่หรือ? ตราบใดที่ท่านเต็มใจเปิดใช้แผน…"

"ร่อแร่?"

ผู้นำตระกูลเซินหยุดชะงักทันที เขาหันศีรษะมามองชายชราอย่างประหลาดใจ

"อย่าบอกนะว่า พวกท่านยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น?"

"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้อาวุโสทั้งสองตกตะลึง "คนของตระกูลหลินไม่ควรจะถูกจ้าวแห่งหุบเหวมืดฆ่าไปแล้วหรือ? ข้าได้ยินมาว่าทั้งเมืองเต็มไปด้วยอสูรดุร้าย!"

สีหน้าของผู้นำตระกูลเซินพลันมืดครึ้ม เขาคว้าหยกสื่อสารขึ้นมาแล้วขว้างใส่หน้าผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเซินทันที!

"ไร้สาระ! อสูรดุร้ายเต็มเมืองงั้นรึ? ฝันอยู่รึไง?"

"ไอ้แก่หลินชิงเทียนนั่น ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับจิตวิญญาณแล้ว!"

"นอกจากนี้ บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหลิน ที่เป็นเจ้าของงานฉลองครบเดือนเกิด ก็เป็นคนที่ช่วยหลินชิงเทียนเอาชนะจ้าวแห่งหุบเหวมืดด้วยตัวเอง!"

"ตอนนี้ ตระกูลหลินยังคงจัดงานเลี้ยงฉลองกันอย่างมีความสุข พวกเจ้าคิดว่าพวกเขาถูกฆ่าไปแล้วงั้นรึ? ฮ่าฮ่า! ช่างโง่เขลาสิ้นดี!"

สีหน้าของชายชราทั้งสองพลันซีดเผือด ราวกับกระดาษขาว

"มะ...มะ...เมื่อครู่นี้ท่านว่าอะไรนะ?!"

"ทุกอย่างที่ข้าพูดคือความจริง! อย่ามัวแต่อึ้ง รีบเรียกคนของเรากลับมาเดี๋ยวนี้! แล้วก็ เอาสมบัติล้ำค่าที่สุดในคลังของพวกเราออกมา เตรียมตัวไปขอโทษตระกูลหลินกับข้าเดี๋ยวนี้!"

ในสนามรบที่เมืองต้าเยี่ยน บรรพชนหลินได้ก้าวเข้าสู่ระดับ จิตวิญญาณ และสามารถเอาชนะ จ้าวแห่งหุบเหวมืดได้!

ยิ่งไปกว่านั้น บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลิน ผู้เคยก่อให้เกิดปรากฏการณ์ ปราณสีม่วงและเสียงแห่งมหาเต๋า แท้จริงแล้วเป็นเพียง ทารกน้อย เท่านั้น!

ข่าวนี้เปรียบเสมือน สายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ แพร่กระจายไปทั่วทั้ง อาณาจักรฉีซาน

เมื่อเหล่าตระกูลและขุมอำนาจต่างๆ ได้รับข่าว พวกเขาต่าง เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

"ตระกูลหลินสามารถเอาชนะจ้าวแห่งหุบเหวมืดได้จริงหรือ?"

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?! ขุมพลังระดับนั้นแท้จริงแล้วแพ้ให้กับตระกูลหลินงั้นรึ?!"

"แล้วบุตรศักสิทธิ์ของพวกเขา... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นทารกตัวน้อย? ไม่ใช่ว่าเคยได้ยินว่าเขาเป็นรุ่นเยาว์มาก่อนหรอกหรือ?!"