86.ร้องเพลงต่อไป เต้นรำต่อไป!
86.ร้องเพลงต่อไป เต้นรำต่อไป!
ไม่มีใครทั้งอาณาจักรฉีซานที่เชื่อว่าตระกูลหลินจะสามารถชนะได้!
แม้แต่ฝ่ายของตระกูลหลินเอง หลายคนก็รู้สึกว่าครั้งนี้พวกเขาต้องตายแน่!
สำหรับงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของทารกน้อย มีเพียงสองตระกูลในทั้งเมืองที่มาร่วมงาน!
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ศิษย์ตระกูลหลินที่ยังอยู่รู้สึกราวกับมีภูเขากดทับ ทำให้หายใจแทบไม่ออก!
แต่ตอนนี้ ด้วยการล่าถอยของหุบเหวมืดและการทะลวงระดับของบรรพชน ตระกูลหลินสามารถเอาชีวิตรอดจากวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดได้แล้ว!
แรงกดดันอันมหาศาลที่ตระกูลหลินต้องแบกรับก็หายไปในพริบตา!
บางคนร้องไห้ด้วยความปลื้มปิติ ในขณะที่บางคนหัวเราะออกมาด้วยความสุข บรรดาผู้อาวุโสไม่สนใจศักดิ์ศรีหรือภาพลักษณ์ของตนอีกต่อไป พวกเขานั่งลงกับพื้น หัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน!
เมื่อได้เห็นภาพนี้ เบ่ยเฉินจ้านและซวนชางหลินมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะลั่น พวกเขาทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นและรู้สึกยินดีไปกับตระกูลหลิน!
"รีบนำศิษย์ตระกูลหลินที่จากไปกลับมาให้หมด!"
"ตระกูลหลินของพวกเราชนะศึกนี้แล้ว!"
"ใช่ รีบพาพวกเขากลับมาเร็วเข้า!"
ผู้อาวุโส หลินเป่า ตะโกนเสียงดัง ทันใดนั้น ศิษย์ตระกูลหลินหลายสิบคนก็รีบลุกขึ้นจากพื้น ปาดน้ำตาที่มุมตา แล้ววิ่งตรงไปยังค่ายกลเคลื่อนย้าย!
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเสวียนที่ยังอยู่ในห่อผ้าก็ถอนหายใจโล่งอก เขายืดตัวเล็กน้อยแล้วหันหลังไป เตรียมทำความเข้าใจกระบวนท่า ดัชนีกักขังสวรรค์ และ เก้าคำลับ ที่นี่
แต่ทันทีที่เขาหลับตา ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงตะโกนอันดัง
"ฮ่าๆ ลูกชายที่ดีของพ่อ!"
หลินฮ่าวพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและคว้าหลินเสวียนไปจากอ้อมแขนของเสวียนอวี่ เขาถูหน้าของตัวเองเข้ากับแก้มกลมๆ ของหลินเสวียน
"ถอยไปหน่อย ตาแก่!"
หลินเสวียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้นแล้วใช้มือน้อยๆ ดึงหัวของหลินฮ่าว แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่ด้วยเสียงเล็กๆ และรูปลักษณ์ราวกับหยกสลัก กลับทำให้ดูน่ารักมาก
เมื่อเสวียนอวี่เห็นท่าทางน่ารักของหลินเสวียน นางก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
"เสวียนเอ๋อร์ เจ้าไม่ควรพูดกับบิดาเช่นนี้!"
เมื่อหลินเสวียนได้ยินเสียงของมารดา ใบหน้ากลมๆ ของเขาก็แสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยมือ
ที่จริงแล้ว หลินเสวียนไม่ได้ให้ความเคารพหลินฮ่าวมากนัก และมักจะเมินเฉยเขาเป็นประจำ
แต่หลินเสวียนก็ยังคงเคารพเสวียนอวี่อยู่เสมอ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาเคยอยู่ในครรภ์ของนางถึงร้อยปี แต่นางไม่เคยรังเกียจหรือคิดว่าเขาเป็นเด็กที่ตายตั้งแต่เกิด ตรงกันข้าม นางกลับดูแลเขาเป็นอย่างดีจนกระทั่งเขาเกิด
เมื่อเสวียนอวี่พูด หลินเสวียนก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องปล่อยให้หลินฮ่าวเล่นกับเขาต่อไป
"น่ารักจริงๆ!"
"ยอดเยี่ยม สมแล้วที่เป็นลูกของข้า!"
"ปรากฏการณ์ทั้งสองที่เกิดขึ้น ฮ่าๆ เหมือนกับตอนข้าเด็กๆ เป๊ะเลย!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลินเสวียนก็เบิกตากว้าง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา "ชิ! เจ้ากล้าเปรียบเทียบตัวเองกับข้ารึ?"
หลินฮ่าวถึงกับชะงัก
เหล่าศิษย์ตระกูลหลินที่ยืนอยู่รอบๆ ก็พากันตะลึงไปชั่วขณะ พวกเขาไม่คิดว่าหลินเสวียนจะพูดจาไร้เยื่อใยขนาดนี้
แต่ถึงอย่างไร…เขาก็น่ารักอยู่ดี!
แม้จะหรี่ตาเย้ยหยันอย่างไร แต่เขาก็ยังเป็นเด็กตัวน้อยที่ดูเหมือนหยกสลักอยู่ดี ถ้าหากคนที่อยู่ตรงนี้เป็นสตรี คงได้หัวใจละลายไปหมดแล้ว
"สมแล้วที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลิน!"
"จริงด้วย! พี่ใหญ่ เลิกอวดตัวเองเถอะ ลองถามตัวเองดูสิ ถ้าเจ้าไม่ได้เรียนรู้เนตรสวรรค์จากเสวียนเอ๋อร์ เจ้าจะสามารถเอาชนะพวกอสูรเหล่านั้นได้หรือไม่? ยังมีพลังกลืนกิน พลังปราณสีม่วง เสียงแห่งมหาเต๋า…"
ชายร่างสูงล่ำบึกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม นับนิ้วพลางพูดเย้ยหยัน ชายผู้นี้คือหลินเจี้ยน ลูกพี่ลูกน้องคนที่สามของหลินฮ่าว
"เจ้าอยากโดนซ้อมหรือไง!?" หลินฮ่าวมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ขณะที่ทั้งสองเถียงกัน เหล่าผู้อาวุโสก็เข้ามาพากันลูบแก้มกลมๆ ของหลินเสวียน
ทำให้หลินเสวียนรู้สึกจนปัญญา เขาพยายามผลักมือพวกนั้นออกแรงๆ
"จิ้ จิ้ ไม่ใช่แค่น่ารัก สมแล้วที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลิน! แม้แต่ลูกอสูรโบราณยังเทียบไม่ติด!"
หลินเป่าหัวเราะลั่น ขณะอุ้มหลินเสวียนขึ้นและหยอกล้อเขา
ใบหน้าของหลินเสวียนเริ่มมืดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
"พูดอะไรของเจ้า!? อสูรโบราณอะไรกัน!? ปล่อยข้านะ!"
"โอ้โห สมแล้วที่เป็นลูกหลานตระกูลหลิน! เจ้ารู้เรื่องที่ข้าพูดเร็วขนาดนี้เชียวหรือ? ไม่ธรรมดาจริงๆ!"
หลินเป่าไม่สนใจน้ำเสียงไม่พอใจของหลินซวน กลับดีใจเสียจนตาเป็นประกาย
หลินเสวียนหันหน้าหนีด้วยท่าทางรังเกียจ ก่อนจะตบมือออกห่างจากเขาอย่างรำคาญ ไม่อยากเสียเวลากับกลุ่มผู้อาวุโสเหล่านี้
ในที่สุด เสวียนอวี่ก็มารับตัวหลินเสวียนไป และช่วยเขาให้รอดพ้นจากทะเลทุกข์
ไม่นาน บรรพชนหลินก็มาหาหลินเสวียนพร้อมรอยยิ้ม ตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่สะอาด แม้จะไม่รู้ว่าบาดแผลของเขาเป็นอย่างไร แต่จากภายนอกแล้วก็ดูไม่ต่างจากก่อนหน้านี้เลย
จากนั้น บรรพชนหลินก็ยิ้มพลางลูบศีรษะของหลินเสวียน
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรพชนหลิน หลินเสวียนก็ยังคงให้ความเคารพ
"บรรพชน"
"ขอบคุณเจ้าสำหรับความช่วยเหลือก่อนหน้านี้ เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้าใช่หรือไม่?" บรรพชนหลินยิ้มถาม
หลินเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีเขาคิดว่าบรรพชนหลินจะถามถึงต้นกำเนิดของปรากฏการณ์บนร่างกายของเขา หรืออย่างน้อยก็สงสัยเกี่ยวกับภูมิหลังของเขา แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น
"ไม่เป็นไร"
"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"
หลังจากพูดจบ บรรพชนหลินก็มองไปที่กลุ่มผู้อาวุโสที่รายล้อมอยู่ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"พวกเจ้า…ไม่ว่าเสวียนเอ๋อร์จะฉลาดเพียงใด เขาก็ยังเป็นเพียงทารก อย่ารบกวนเขามากนักเลย"
หลังจากพูดจบ บรรพชนหลินก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม และไม่ได้พูดอะไรอีกก่อนจะจากไป
หลินเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นว่า "บรรพชน แล้วผู้อาวุโสท่านอื่นๆ ล่ะ? โดยเฉพาะผู้อาวุโสหลินเทียนหย่า ผู้อาวุโสหลินหวังหยาง และคนอื่นๆ!"
"เทียนหย่าและคนอื่นๆ ปลอดภัย ไม่ต้องกังวล!" หลังจากที่บรรพชนหลินพูดจบ เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า "เพียงแต่ว่าหวางหยางอาจมีปัญหาอยู่บ้าง ตอนนี้เหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ หากต้องการช่วยชีวิตเขา เราจะต้องใช้สมบัติล้ำค่ามากมาย อย่างไรก็ตาม ถ้ายังมีความหวัง ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไป!"
เมื่อพูดจบ บรรพชนหลินก็โบกมือก่อนจะกล่าวกับทุกคนว่า
"ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม เราจะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนต่อไป!"
ทุกคนต่างรู้สึกสงสัยเล็กน้อย "งานเลี้ยงฉลองครบเดือน? ยังมีอะไรต้องทำอีกหรือ?"