ตอนที่11 ไคโอ!

ตอนที่11 ไคโอ!

พวกเขามองไปรอบๆดาวไคโอเพื่อสำรวจดู และพบกับบ้านเล็กๆหลังหนึ่งพร้อมกับต้นไม้หนึ่งต้น แถมยังมีถนนหนึ่งเส้นที่ตัดผ่านดาวดวงนี้

ที่อยู่ของไคโอนั้นดูเรียบง่ายและน่าเบื่อมาก ไม่แปลกใจเลยที่ไคโอต้องการมีเพื่อนร่วมงานหรือมีสัตว์เลี้ยงเพื่อมาอยู่ด้วย และงานอดิเรกของเขาก็คือสอดแนมโลก แต่ถ้านอกจากนั้นเขาก็จะนอนหลับไปวันๆ

ขณะที่พวกเขากำลังมองไปรอบๆ ก็พบเจอกับลิงตัวหนึ่ง

“ไคโอโผล่มาแล้ว” เทนชินฮังมองไปที่ลิงและตะโกนบอกทุกคนทันที

“นั่นหรอ ไคโอ?”

“ทำไมเขาดูเหมือนลิงแบบนั้นล่ะ?”

“ไม่ นั่นไม่ใช่ ต้องไม่ใช่เขาแน่ๆ” พิคโคโร่ส่ายหัว

ทันใดนั้นโกคูก็เริ่มฝึกทันที โดยการเลียนแบบท่าทางและเสียงของลิง “อู้ๆ อ้าๆ”

คุริรินและโกฮังต่างก็มองหน้ากันและงงว่าต้องทำตามโกคูดีมั้ย

“อะแห่ม อะแห่ม ... พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ?” เสียงของผู้ชายที่มีหนวดยาว สวมเสื้อผ้าแปลกๆ พร้อมกับแว่นกันแดดอันนึง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือเทพเจ้าไคโอแน่ๆ!

ราดิสเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปและเคารพอย่างจริงใจ “สวัสดีครับ เทพเจ้าไคโอ พวกเรามาจากโลก และอยากจะฝึกฝนวิชาจากท่าน!”

ไคโอที่เห็นทัศนคติและความจริงใจของราดิสก็พยักหน้าทันที

“โลกงั้นเรอะ.... มันคงไม่ง่ายเลยนะที่จะมายังที่นี่ ข้าก็ไม่ได้พบเจอกับมนุษย์มานานส้ะแล้วด้วย!” ไคโอมีอาการตื่นเต้นมากที่ได้เห็นคนมากมายขนาดนี้

“ก็นะ ถ้าอยากจะฝึกฝนล่ะก็ ... ต้องผ่านการทดสอบของข้าสะก่อน!”

“ทดสอบ?!”

“ข้าเป็นคนที่ตลกยากน่ะ ถ้าหากเล่าหรือเล่นอะไรก็ได้ที่ทำให้ข้าขำได้ ข้าจะฝึกฝนให้พวกเจ้าเอง!”

หลังจากนั้นไคโอก็หันไปหาโกคูและพูดว่า “อย่าไปตามเจ้าบาบูนนั่นเลย มันเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า แล้วมันก็สอนอะไรเจ้าไม่ได้ด้วย”

“อ้าวสัตว์เลี้ยงงั้นหรอ” โกคูพูดอย่างท้อแท้

พิคโคโร่มองไปยังหน้าของโกคูและยิ้มมุมปาก ‘ให้ข้าเล่าเรื่องตลกเนี่ยน้ะ?’

ทั้งแปดคงก็งงมากกับการทดสอบแบบนี้

และในไม่นานการทดสอบนี้ก็ผ่านไปได้ โกฮังนั้นก็เด็กเกินไปก็เลยไม่จำเป็นต้องทดสอบนี้ หยำฉากับคุริรินก็สามารถผ่านการทดสอบได้อย่างง่ายดาย ส่วนราดิสก็รู้มุกตลกมากมายจึงผ่านการทดสอบแบบสบายๆจนไคโอถึงกับพูดว่าเจ้าต้องเป็นตลกตัวพ่อแน่ๆ

แต่ในตอนนี้ก็เหลือเพียง เทนชินฮัง พิคโคโร่และโกคูเท่านั้นที่ยังไม่ผ่าน ซึ่งพวกเขาก็คิดมุกตลกไม่ออกเลย โดยการทดสอบนี้ถ้าหากคนอื่นไม่ช่วยละก็ พวกเขาคงไม่ผ่านแน่ๆ จนสุดท้ายพวกเขาก็พยายามทำทุกอย่างจนทำได้สำเร็จ

ขณะที่ทุกคนผ่านแล้ว ไคโอก็ยังนั่งขำจนน้ำหูน้ำตาใหล และหลังจากนั้นก็หยิบผ้าสีขาวออกมาเช็ดน้ำตาแล้วก็พูดว่า “ดูเหมือนว่าทุกคนพร้อมจะเรียนวิชาแล้วสินะ อย่างแรกเลยข้าต้องการเห็นความแข็งแกร่งของพวกเจ้าส้ะก่อน! ทำตามสิ่งที่ข้าทำส้ะ!”

หลังจากนั้นไคโอก็ยืดแขนยืดขาแล้วก็ล้มตัวลงนอนทันที เหล่านักรบทั้ง8ก็มองดูด้วยความสงสัยว่าไคโอจงใจจะสอนหรือไม่ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอะไรจึงรีบทำตามทันที

ภายใต้แรงดึงดูดที่มากมายขนาดนี้พวกเขายังไม่พร้อมที่จะต่อสู้แน่ๆ ไคโอจึงทำท่าทางแปลกๆเพื่อให้พวกเขาได้ชินกับแรงดึงดูดส้ะก่อน

“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะยังไม่ชินกับแรงดึงดูดขนาดนี้สินะ!”

ไคโอจึงหันไปมองยังบาบูนแล้วพูดขึ้นมา “ถ้างั้นขั้นแรกคือพวกเจ้าต้องไล่จับบาบูนนั่นให้ได้ สำหรับคนที่จับมันได้จะสามารถเข้ารับการฝึกของข้าได้”

การไล่จับลิงดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องที่สนุกดีนะ!!

“ได้ครับ” โกคูและคนอื่นๆก็ตอบตกลงพร้อมกับเสียงที่มุ่งมั่น

โกคูก็ทำการส่งตัวโกฮังให้แก่ไคโอ เพราะโกฮังยังเด็ก ตามคนอื่นไม่ทันหรอก แต่ถึงยังไงก็ตามโกคูก็เชื่อมั่นว่าโกฮังต้องเก่งขึ้นแน่เพราะเขามีเลือดชาวไซย่าไหลเวียนอยู่ในตัว

“เจ้าโกคู! ข้าจะไม่แพ้เจ้าแน่ๆรอบนี้” พิคโคโร่วิ่งนำทุกคน และอยู่ใกล้ลิงมากที่สุด

แม้ว่าเขาจะสวมเสื้อผ้าที่ใหญ่และหนักอึ้งแต่เขาก็ยังเร็วกว่าทุกคนอยู่ดี

ส่วนตัวโกคูเองก็รีบเร่งความเร็วจนเกือบจะตามพิคโคโร่ทัน

หลังจากนั้นบาบูนก็หันมามองและเห็นว่าทั้งสองจี้เข้ามาแล้วจึงพูดขึ้นว่า “มนุษย์โลกเอ้ย ทำไมถึงช้ากันแบบนี้!” หลังจากนั้นบาบูนก็เร่งความเร็วจนหายไปทันที

ไคโอที่นอนดูอยู่กับโกฮังก็หันไปเห็นราดิสที่ยืนเฉยๆ “ทำไมไม่ไปไล่ตามกับพวกเขาหล่ะ?”

“แรงดึงดูดแบบนี้มันไม่ส่งผลอะไรกับข้าหรอก! ข้าต้องการจะฝึกฝนแล้ว!”

ไคโอจึงมองไปยังเสื้อเกราะของราดิส พร้อมกับมองไปที่หางแล้วก็พูดว่า “อ่อ เจ้าเป็นชาวไซย่างั้นหรอ? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทนไหว.. แล้วทำไมเจ้าถึงมาร่วมกับมนุษย์โลกพวกนี้ได้หล่ะ?”

“ก็ ในเวลาไม่นานหลังจากนี้ จะมีชาวไซย่าสองคนมาโจมตีโลก และแน่นอนการที่ข้าจะเผชิญหน้ากับสองคนนั้นได้ก็ต้องมาฝึกฝนที่นี่ไงล่ะ!”

“ชาวไซย่า... ร้ายจริงๆ! ว่าแต่เจ้าก็เป็นชาวไซย่าไม่ใช่หรอ?” ไคโอสงสัยเล็กน้อย

“ข้าแตกต่างหน่ะ.. ข้าต้องการจะหยุดพวกเขาไว้!”

“อ่อถึงว่าล่ะ ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงความชั่วร้ายในตัวเจ้าเลย”

อันที่จริงแล้ว หลังจากที่จางเฉินได้เข้ามาอยู่ในร่างของราดิส จิตวิญญานของจางเฉินก็เข้ามาแทนที่จิตวิญญานของราดิสเลย นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ความชั่วร้ายทั้งหมดหายไป

ทันใดนั้นหนวดบนหัวทั้งสองของไคโอก็สั่นไหวราวกับกำลังรับสัญญานอะไรบางอย่าง

“ขอข้าเช็คแปปนะ ... เอ่อใช่พวกเขากำลังมุ่งหน้ามายังโลก ซึ่งใช้เวลาอย่างน้อย 10 เดือน ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป การฝึกฝนที่นี่จะทำให้พวกเจ้าแข็งแกร่งแน่ๆ อย่างไรก็ตามหนึ่งในสองคนนั้นแข็งแกร่งมาก ข้าเกรงว่าฝึกฝนเสร็จแล้วก็ไม่น่าจะเก่งเท่าเขาได้”

“ไม่ใช่ปัญหา ข้าเองก็เป็นชาวไซย่า!” ราดิสพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “สั่งสอนข้าให้เร็วที่สุดด้วยเถิด!”

ราดิสมั่นใจมากว่าจะสามารถจัดการกับชาวไซย่าสองคนนั้นได้ อย่างไรก็ตามสิ่งที่ไม่น่าพอใจในตอนนี้ก็คือยังมีเวลาฝึกน้อยไป เพราะต่อสู้กับเบจิต้าเสร็จก็ยังต้องสู้กับฟรีซเซอร์อีก! แต่ในตอนนี้สิ่งที่ราดิสต้องการมากที่สุดก็คือเรียนรู้วิชาหมัดไคโอหรือพลังเจ้าหมัดเจ้าพิภพนั่นเอง!

ไคโอเองเมื่อมองดูแล้วก็คิดในใจ “ไอหนุ่มนี่ดูไม่เลวเลย ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่สามารถสำเร็จวิชาหมัดเจ้าภิภพได้แน่!”

“ถ้างั้นก็มาเริ่มต้นการฝึกแรกกันเถอะ! อุ้มเด็กนี่ไว้และหลบการโจมตีข้าให้ได้!”

ไคโอโยนโกฮังไปให้ราดิสทันที

“เจ้าต้องระวังไม่ให้ตัวเจ้าและเด็กนี่โดนโจมตีเด็ดขาด เจ้าถึงจะผ่านการฝึกนี้ได้!”

ปกป้องโกฮัง? ราดิสอุ้มโกฮังพร้อมกับพูดว่า “โกฮังไม่ต้องกลัวนะ!’ หลังจากนั้นไคโอก็โจมตีเข้ามาทันที

ภายในชั่วพริบตาพลังกิก็พุ่งเข้ามายังราดิสเต็มๆ!