ตอนที่10 ไม่มีเวลาให้อธิบาย

ตอนที่10 ไม่มีเวลาให้อธิบาย

ตั้งแต่ราดิสได้เข้ามายังโลกดราก้อนบอลนี้ เขาก็อดใจไม่ได้ที่จะได้เห็นเทพเจ้ามังกรจริงๆ และในที่สุดเขาก็ได้พบเจอกับเทพเจ้ามังกรสะที

แน่นอนว่าเขาอดตื่นเต้นไม่ได้เลย เขาจ้องมองดราก้อนบอลทั้ง7ลูกอย่างไม่กระพริบตาเลย

แสงไฟค่อยๆกระพริบอยู่ที่ใต้ต้นมะพร้าว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดหม่น สายลมก็พัดอย่างรุณแรง

นกนางนวลจำนวนมากก็รีบบินหนีออกไป แสงสีทองค่อยๆสาดส่องล่องมาจากกลุ่มเมฆที่มืดหม่น พร้อมกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างโหมกระหน่ำ ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงที่ดังกังวานและเคร่งขรึมดังมาจากแสงสีทอง

“นั่น.. นั่นคือเทพเจ้ามังกรงั้นหรอ? ตัวใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้ตั้งเยอะเลยแหนะ” ราดิสมองขึ้นไปบนท้องฟ้า และรู้สึกราวกับว่าเวลาได้หยุดเดิน นี่มันความฝันชัดๆ!

ทุกๆคนที่เหลือเคยเห็นเทพเจ้ามังกรมาแล้ว จึงไม่ค่อยมีอาการตื่นเต้นกันมากนัก

ร่างมังกรที่ใหญ่โตโผล่อยู่ข้างหน้าพร้อมกับแสงสีทองที่สง่างาม ทั้งกงเล็บ เกล็ด หนวด หรือเขามังกรก็ดูเท่ไปหมด จนสุดท้ายเมื่อร่างของมังกรปรากฏออกมาจนเต็มรูปร่าง เทพเจ้ามังกรก็ก้มลงมาคุยด้วยพร้อมกับแววตาสีแดงที่น่ากลัว

“พูดความปรารถนาของเจ้ามา! ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง!”

ราดิสกำลังตื่นเต้นดีใจจนขาดสติจึงหลุดปากพูดออกไปว่า “เทพเจ้ามังกร รู้หรือไม่ว่าข้ามาจากที่ใด?”

คนอื่นที่ได้ยืนคำถามนี้ก็งงกันหมด มันเกิดอะไรขึ้น? เขาไม่ได้จะไปหาเทพเจ้าดาวเหนืองั้นหรอ?

ราดิสมองมังกรอย่างสงสัย พร้อมกับคาดหวังว่าเทพเจ้ามังกรจะพูดถึงจุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ และที่ยิ่งไปกว่านี้คือราดิสต้องการจะทราบวิธีที่จะกลับไปยังโลกของเขา

เทพเจ้ามังกรเงียบไปพักนึงและก็ตอบมาว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ามาจากที่ใด แต่เสียใจด้วยข้าไม่สามารถส่งเจ้ากลับไปด้วย นั่นมันเกินความสามารถของข้า!”

ความสามารถ? ราดิสพยักหน้าพร้อมกับอาการที่ตื้นตันใจ

แน่นอนว่าเขามาจากอีกมิตินึง เทพเจ้ามังกรไม่สามารถช่วยส่งเขากลับไปได้อยู่แล้ว แต่การที่เขามาที่นี่แล้วไม่สามารถกลับไปได้นี่มัน...? ตลกน่า! จริงๆแล้วเขาแค่ต้องการมาสนุกสนานที่โลกดราก้อนบอลนี่ แล้วหลังจากนั้นก็กลับไปยังโลกของเขา

แต่เขาก็คิดมานานแล้วล่ะว่าถ้ามาที่นี่แล้วกลับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะการเป็นราดิสก็ไม่ใช่เรื่องแย่

เพราะถึงยังไงเขาก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว แม้แต่เทพเจ้ามังกรยังส่งเขากลับไปไม่ได้ แล้วจะมีอะไรที่พาเขากลับไปได้อีกล่ะ จริงมั้ย?

ราดิสหลับตาลงแล้วทำใจยอมรับการเป็นราดิสอย่างเต็มตัว หลังจากนั้นก็เริ่มทำตามแผนที่คุยกันไว้

ทันใดนั้นก็มีเสียงแทรกเข้ามาทันที “พลังที่พาเจ้ามาที่นี่หน่ะอยู่ที่ไหนสักที่ในโลกดราก้อนบอลนี้! เจ้าต้องตามหามันให้เจอ!” นี่มันเป็นเสียงของเทพเจ้ามังกรที่ส่งตรงมาหาราดิสคนเดียวทันนั้น

ทันใดนั้นราดิสก็ลืมตาขึ้นไปมองเทพเจ้ามังกรแล้วพูดตอบโต้ทันที “แล้วดราก้อนบอลที่เหลือล่ะ? อย่างเช่นดราก้อนบอลของดาวนาเม็กหรือดราก้อนบอลซูเปอร์ล่ะ?”

“ข้าไม่รู้หรอกนั่นมันเป็นสิ่งที่เกินกำลังข้า เจ้าจะต้องหาคำตอบด้วยตนเอง!” และเมื่อการสนทนาจบลงทุกอย่างก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ในตอนนี้ราดิสจึงมีเป้าหมายเป็นของตนเองแล้ว!

“เกิดอะไรขึ้น? มีปัญหาอะไรรึเปล่า?” เมื่อโกคูเห็นราดิสมีอาการแปลกไปจึงเข้าไปถามทันที

“ไม่ ไม่มีอะไร ข้าแค่ไม่เคยเห็นเทพเจ้ามังกรมาก่อน เลยตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว คนที่จะไปมาอยู่ข้างหลังข้าเร็ว!” ราดิสพูด

ทันใดนั้นทุกคนก็เข้ามารวมตัวกับราดิสทันที

“เจ้าจะขอพรอะไรกันล่ะ! ถ้าไม่ขอ ข้าจะไปแล้วนะ!!” เทพเจ้ามังกรยื่นหัวเข้ามาใกล้ๆแล้วพูดด้วยเสียงที่โมโห

“ส่งพวกเราไปที่ดาวของเทพเจ้าไคโอเหนือที”

“ไปหาไคโองั้นหรอ? นั่นง่ายมากเลย”

ทันใดนั้นดวงตาสีแดงของเทพเจ้ามังกรก็เปล่งแสงสีแดงที่เข้มขึ้นจนสว่างจ้าไปหมด แล้วหลังจากนั้นเทพเจ้ามังกรก็หายไป

แต่ก็มีเสียงดังมาจากท้องฟ้า “ความปรารถนาของเจ้าบรรลุแล้ว!”

ณ ตอนนี้ท้องฟ้าที่มืดหม่นก็กลับมาสดใสเหมือนเดิมแล้ว

ท่านผู้เฒ่าเต่าที่นั่งอยู่ในบ้านเต่า จู่ๆก็พึมพำกับตัวเอง “รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยแหะ ชาวไซย่ามา แล้วก็ไป แล้วเดี๋ยวก็มีมาอีกส่วนพิคโคโร่ก็กลายมาเป็นพวกคนดีสะงั้น..”

“เขาคุยกับตัวเองทำไมหน่ะ?” อูลอนถาม

“เขาแก่แล้วก็จะมีอาการหลอนๆแบบนั้นแหละ” บลูม่าตอบ

หลังจากนั้นอูลอนก็รีบเข้าไปหาผู้เฒ่าเต่าทันทีแล้วพูดว่า “ผู้เฒ่าเต่า ขอข้าดูสาวสวยหน่อยเส้!”

ผู้เฒ่าเต่าส่ายหัวแล้วก็ถอนหายใจ

...

ณ อีกดวงดาวนึง เหล่านักรบที่งแปดก็ได้ถูกส่งตัวมาโดยเทพเจ้ามังกร พร้อมกับเสียงร้องโอนอวน

เมื่อพวกเขามาถึง ก็มีเพียงราดิสเท่านั้นที่ยังพอประคองตัวเองไหว ส่วนที่เหลือก็ล้มลงกับพื้นกันทันที เนื่องจากว่าที่ดาวดวงนี้มีแรงดึงดูดมากกว่าโลกถึง 10เท่า!

ไม่นานราดิสก็ปรับตัวได้และค่อยๆยืนได้อย่างปกติ  นั่นก็เพราะที่ดาวเบจิต้านั้นมีแรงดึงดูดใกล้เคียงกับดาวดวงนี้

“อะไรกัน... มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!! รู้สึกหนักอึ้งไปหมด!” คุริรินกัดฟันพูดขณะที่พยายามจะลุกขึ้นมา

ส่วนทางด้านโกคูและพิคโคโล่ก็พยายามจะเคลื่อนไหวกันอย่างช้าๆ

“แรงดึงดูดที่นี่มีมากกว่าโลกถึง 10เท่าหน่ะ แต่มันก็ใกล้เคียงกับดาวชาวไซย่า ข้าก็เลยยังยืนอยู่ไหว!”

“ชาวไซย่างั้นเรอะ... น่ากลัวเป็นบ้า!” เทนชินฮังพูด

แม้ว่าพวกเขาที่เหลือนั้นจะเป็นนักรบที่ฝึกฝนมานานแต่มันก็ยากมากที่จะทรงตัวในแรงดึงดูดแบบนี้ ไม่อยากจะนึกเลยว่าชาวไซย่าฝึกฝนกันยังไงตั้งแต่เด็กๆ

มีราดิสคนเดียวเท่านั้นที่ยืนขึ้นได้ และราดิสเองก็เป็นตัวจุดประกายให้คนอื่นพยายามลุกขึ้นให้ได้