บทที่ 18 คุณสมบัติของนักรบ (2)
บทที่ 18 คุณสมบัติของนักรบ (2)
ก็อบลินตนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้ากรอม มันมีร่างกายเล็กกระจิดริด และใบหน้าบูดบึ้งที่แสดงอารมณ์โกรธขณะขว้างก้อนหินใส่กรอม
“โอ๊ย!”
ก้อนหินกระแทกเข้าที่หน้าแข้งของเขา กรอมกระโดดโหยงคว้าขาด้วยความเจ็บปวด ก็อบลินเริ่มขว้างก้อนหินแรงขึ้นอีก
“ไอ้สารเลวนี่!”
กรอมยกขวานขึ้นแล้ววิ่งเข้าใส่ก็อบลิน ก็อบลินรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน มันก็ยังคงขว้างดินและหินกลับมาใส่กรอมอยู่เรื่อยๆ
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”
ก็อบลินซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบบางส่วน กรอมกระโดดข้ามพุ่มไม้นั้นไป
“จับได้แล้ว...!”
ขณะที่กรอมลงถึงพื้น เหล่าก็อบลินก็รายล้อมเขาไว้
“คิฮ่าๆๆ! แค่ก!”
“คิ๊! แค่ก!”
เหล่าก็อบลินไม่ได้ถือหินอีกต่อไปแล้ว พวกมันถือของอย่างขวานทื่อๆ ดาบขึ้นสนิม หอก และอาวุธอื่นๆ ที่ดูเหมือนจะถูกขโมยมา
ก็อบลินที่ล่อกรอมเข้ามาในฝูงยิ้มเยาะใส่เขาอย่างน่ารังเกียจแล้วขว้างก้อนหินอีกครั้ง กรอมถูกปาเข้าที่หัวแล้วก็ล้มลง น่ารังเกียจชะมัด น่ารังเกียจจริงๆ เขาอยากจะพุ่งเข้าไปซัดมันให้หนำใจ แต่เขาก็เสียเปรียบด้านจำนวน มันเป็นกลุ่มก็อบลินที่มีมากกว่าสิบตน
กรอมถอยหลังกลับไป
ตุ้บ ตุ้บ
มีใครบางคนแตะหลังกรอม เขาหันกลับไปเห็นก็อบลินตนหนึ่งถือขวานมืออยู่ มันหัวเราะ ด้านหลังของเขาก็ถูกก็อบลินยึดครองไว้เช่นกัน
กรอมหัวเราะอย่างเชื่องๆ “...คึลคึล”
ตอนนี้กรอมสามารถหัวเราะได้เหมือนออร์คแล้ว ทว่า เขาดูค่อนข้างยอมจำนน
ก็อบลินยกขวานขึ้นแล้วเริ่มทำท่าจะฟันไปที่คอของกรอม หัวของเขาคงจะขาดแน่ถ้าเขาไม่หนีไปเสียตอนนี้ ขณะที่ก็อบลินยิ้มเยาะ กรอมก็รู้สึกถึงภาพเดจาวู
บางอย่างเดือดพล่านขึ้นในตัวเขา เขาโกรธ มันน่าโมโหจริงๆ ใช่ อารมณ์นี้ มันเหมือนกับตอนที่มีคนมาว่าเขาเพราะส่งเสียงดังเกินไปในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนนั้น ตอนที่เขากดปุ่มรีเซ็ตแล้ววิ่งหนีไป
ขวานของกรอมสว่างวาบ!
“กี๊ซซซซ!”
หัวของก็อบลินถูกผ่าออกเป็นสองซีก
“เจ้าเด็กพวกนี้──────!”
เหล่าก็อบลินตกตะลึงและพร้อมใจกันพุ่งเข้าใส่กรอม กรอมเหวี่ยงขวานของตน มีก็อบลินอยู่ทุกหนทุกแห่ง เขาหมุนขวานไปรอบๆ ตัวเพื่อเอาชีวิตรอด เหล่าก็อบลินไม่กล้าเข้าใกล้ขวานที่หมุนควงอย่างบ้าคลั่งและถอยหนีไป
มันเป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของเขา แต่มันก็ได้ผล!
กรอมตะโกนขณะที่ความทรงจำเก่าๆ ฉายวาบขึ้นมาในหัว
“พายุหมุน──────!”
แล้วข้อความต่างๆ ก็ปรากฏขึ้น
[ขอแสดงความยินดี!]
[ท่านได้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดและได้เรียนรู้วิชาขวานซ่อนเร้น!]
[ท่านเปรียบดังรถรางมหาภัยที่หมุนติ้วๆ ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่ว่าอะไรก็ตาม!]
[นี่คือการโจมตีที่ศัตรูมิอาจรับมือได้!]
[ศัตรูทั้งหมดจะถูกสังหารโดยไม่มีเงื่อนไข!]
[คาดการณ์ถึงการสังหารหมู่อันน่าสะพรึงกลัว งานเลี้ยงโลหิต!]
[การโจมตีอันบ้าคลั่งที่จะกวาดล้างทุกสิ่ง!]
พระเจ้าช่วย! สีหน้าของกรอมสว่างขึ้น
มันชัดเจนแล้ว ของดีที่ซ่อนอยู่ นี่มันคือของดีที่ซ่อนอยู่ของเอลเดอร์ลอร์ด เป็นทักษะลับ!
[ได้รับทักษะ พลังโจมตีที่ครอบงำ (ทั่วไป)!]
กรอมโซซัดโซเซ
ชื่อมันเท่ก็จริง แต่มันก็เป็นแค่ทักษะระดับทั่วไปธรรมดาๆ ทันทีที่เขาสูญเสียการทรงตัว เหล่าก็อบลินก็พุ่งเข้าใส่กรอม
“ก๊อก!”
เขากลิ้งตัวหลบการโจมตีของพวกมัน แต่ในไม่ช้ากะโหลกของเขาก็ถูกทุบด้วยค้อนหินของก็อบลิน หัวของเขาเริ่มหมุน เขาสามารถมองเห็นเหล่าก็อบลินกำลังยกอาวุธขึ้นจากหางตา
นี่จะเป็นความตายครั้งแรกของเขานับตั้งแต่กลายเป็นออร์ค กรอมหลับตาลง
ในตอนนั้นเอง ผืนดินก็เริ่มสั่นสะเทือน
เหล่าก็อบลินสะดุ้ง เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้องกระทบโสตประสาทของพวกมัน
“บุล──────!”
“ทารรรรรรรร──────!”
กรอมลืมตาขึ้น นักรบออร์ค 10 ตนกำลังพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ไหล่ที่กว้างของพวกเขาทำให้ดูเหมือนมีจำนวนเป็นสิบหรือเป็นร้อย พวกเขาเหมือนรถไฟคลั่งขณะกวาดล้างเหล่าก็อบลิน ร่างของก็อบลินลอยปลิวไปในอากาศ
“กิ๊สสสส!”
“แค่ก!”
“กี๊ดดดด!”
เหล่าก็อบลินเริ่มกรีดร้องและร้องไห้ ด้วยการจู่โจมเพียงครั้งเดียว ก็อบลินหลายสิบตนก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ราวกับเศษผ้า
“ก๊ออออก!”
กรอมหวีดร้อง
เหล่านักรบออร์คไม่สนใจขณะที่กรอมล้มลง
[ท่านอยู่ในสภาวะวิกฤต!]
“……”
กรอมทรุดตัวลง
การต่อสู้จบลงในพริบตา เหล่าก็อบลินนอนกระตุกอยู่บนพื้น เหล่านักรบออร์คสังหารก็อบลินเหล่านั้นโดยปราศจากความปรานี
“เจ้าเด็กฝึกหัด! เจ้าอยู่ไหน? ยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า?”
“อือ....”
กรอมลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเหล่านักรบปรากฏแก่สายตา พวกเขาทุกคนดูน่าเกรงขาม ใบหน้าและร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยสัก และเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด พวกเขามีท่าทีที่ผ่อนคลายและท่วงท่าการเดินที่สง่างาม!
นักรบตัวจริงที่เลนอกซ์ยอมรับ! นักรบที่พบกรอมหัวเราะเสียงดัง “คึลคึลคึลคึล! เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าเด็กฝึกหัด! ยอดเยี่ยมมาก!”
“เจ้าล่อพวกก็อบลินได้ดีมาก! พรสวรรค์เยี่ยม!”
“พวกหมูสนามพอเห็นหมูสนามด้วยกันก็อยากจะจับน่ะสิ!”
“พวกก็อบลินนี่มันตาถึงจริงๆ! พวกมันตัดสินได้แม่นยำมาก! พวกมันตัดสินพวกหมูสนามได้สมบูรณ์แบบเลย! คึฮ่าๆๆๆ!”
ถูกต้อง กรอมทำหน้าที่เป็นหมูสนาม หรือเหยื่อล่อ มาทั้งวันแล้ว
พวกก็อบลินระแวดระวังพวกออร์คเป็นอย่างมาก แต่เมื่อพวกมันเห็นกรอม พวกมันก็จะยั่วยุเขาแล้วลากเขาเข้าไปในฝูงใหญ่ จากนั้นเหล่านักรบออร์คก็จะพุ่งเข้ามาสังหารหมู่
ในฐานะเหยื่อล่อ กรอมต้องทนทุกข์ทรมานและเกือบตายหลายครั้ง พวกก็อบลินมันมากเกินไป และเขาก็แทบจะต้านทานได้ไม่ถึงนาทีในแต่ละครั้ง จากนั้น เมื่อกรอมถูกล้อม เหล่านักรบออร์คก็จะบุกเข้ามาแล้วกวาดล้างพวกก็อบลิน
เรื่องนี้เกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว พวกก็อบลินจะค่อยๆ หมดสิ้นไปเพราะเหล่านักรบออร์คจากป้อมปราการออร์คร็อกซ์
เหล่านักรบเร่งให้กรอมรีบขึ้น
“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะขอให้เจ้าเตรียมก็อบลินฝูงใหม่ไว้อีกนะ เจ้าเด็กฝึกหัด!”
กรอมส่ายหน้า
“ท่านนักรบทั้งหลาย ข้าคิดว่าตอนนี้มันคงจะยากแล้วล่ะครับ”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“พวกก็อบลินก็เป็นมอนสเตอร์ที่ฉลาดนะครับ! ถึงตอนนี้ พวกมันอาจจะสังเกตเห็นกลยุทธ์ของพวกท่านแล้วก็ได้”
“หืมม”
“นอกจากนี้ ข้าก็เติบโตขึ้นจากการต่อสู้แล้ว ข้าแตกต่างจากเมื่อก่อน ข้าแข็งแกร่งขึ้น พวกก็อบลินจะไม่สามารถมายุ่งกับข้าได้ง่ายๆ หรอกครับ พวกมันมีตา!”
ถูกต้อง กรอมได้ต่อสู้ร่วมกับเหล่านักรบ ถึงแม้เขาจะเกือบตายหลายครั้ง แต่เขาก็สามารถสะสมค่าความชำนาญของทักษะและแต้มความสำเร็จได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้รับทักษะพลังโจมตีที่ครอบงำ (ทั่วไป) อีกด้วย พวกก็อบลินจะไม่สามารถเอาชนะกรอมผู้แข็งแกร่งขึ้นได้อีกต่อไป
“นั่นก็สมเหตุสมผล”
“ครับ! ถูกต้องครับ”
“แต่พวกเราก็ไม่รู้หรอกถ้าไม่ลองดูอีกสักครั้ง”
“ข้าเข้าใจครับ อย่างไรก็ตาม มันเป็นการเสียเวลาเปล่า”
กรอมเดินฝ่าป่าไปโดยมีเหล่านักรบตามหลัง เขาแตกต่างจากเมื่อก่อน เขาแอ่นอกและแสดงท่าทีของนักรบ ตอนนี้ กรอมคือนักรบผู้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางเหล่าออร์ค! เขายังคงเป็นนักรบฝึกหัด แต่พวกก็อบลินก็ไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้...
“คิก! คิก!”
ก็อบลินตนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นก่อนที่ความคิดของเขาจะจบลง!
“คิก! คี๊อก!”
กรอมรู้สึกจำยอม ก็อบลินสองตนเดินวนรอบกรอม พวกมันสบตากัน กรอมสามารถเดาความหมายของพวกมันได้
หมูสนาม! หมูสนามชัดๆ!
ความจำยอมกลายเป็นความโกรธ กรอมตะโกนออกมาเมื่อความโกรธปะทุขึ้นในร่างกาย อารมณ์ของเขาเดือดพล่านเข้าใส่พวกก็อบลินอย่างดุเดือด
“เจ้าพวกนี้──────!”
มันคือทักษะพลังโจมตีที่ครอบงำ!
“กิ๊กๆ กิ๊วๆ?”
“เก็ก? กี๊เห็ก?”
ทำไมเจ้าหมูสนามถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? ไหนดูซิ? หรือว่ามันเป็นเรื่องเงิน?(ประมาณว่าฮึดสู้เพราะมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยว)
เหล่าก็อบลินถอยหลังด้วยความประหลาดใจ ก็อบลินหลายสิบตนโผล่ออกมาจากโขดหินในทันใด! แต่กรอมผู้ซึ่งบ้าคลั่งไปแล้ว พุ่งเข้าใส่พวกมันโดยไม่หยุดการโจมตี เขาเหมือนรถไฟคลั่ง!
“บุuuuuuuuล────── ทาาาาาาาาาร──────!”
-ถ้าเช่นนั้นก็มุมนี้เลยค่ะ!
-วิดีโอคือหัวข้อของเราในวันนี้! วิดีโอซ้อนวิดีโอ! ฉบับกลั่นกรองมาแล้ว!
-มันเหมือนกับน้ำโสมแดงสกัดเลยนะคะเนี่ย!
-โอ้ คุณแจฮันคะ ไม่คิดว่าโสมแดงมันจะมากเกินไปหน่อยหรอคะ?
-ฮ่าๆๆๆ ผมขอโทษครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะช่วงนี้ผมกินยาโสมแดงอยู่ครับ
-กลั่นกรองหรอคะ? โอโฮะโฮ ใครบอกคุณว่ามันดีต่อสุขภาพล่ะคะนั่น?
-เป็นความลับครับ อะฮ่าๆๆๆๆ [หมายเหตุผู้แปล: โสมแดงสกัดสามารถใช้เป็นยาปลุกกำหนัดและช่วยเรื่องภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศชายได้]
“พวกเขาเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย”
อียูส่ายหน้า
“บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนนั่นแหละที่ทำให้คนดูติดใจ”
“พวกเขาจะคุยเรื่องอะไรกันหรอ?”
อียูอยู่ที่คาเฟ่รีซั่นกับเพื่อนของเธอ ยุนโบรา พวกเขานัดกันมาทำงานกลุ่ม แต่ก็เช่นเคย เกิดอุบัติเหตุและอาการป่วยต่างๆ ขึ้น ทำให้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่มา ทั้งสองคนจึงเลิกทำงานนั้นไปอย่างรวดเร็ว
พวกเขามองดูพิธีกรทั้งสองของรายการ [เอลเดอร์ลอร์ดไทมส์] ยูจองและแจฮัน แนะนำหัวข้อ
-วิดีโอที่สี่เป็นเรื่องตลกในเอลเดอร์ลอร์ด และจะทำให้คุณปวดท้องเพียงแค่ได้ดู! มันเป็นวิดีโอเบื้องหลังของหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัคร คิมดัลกวัง ค่ะ
-อีกชื่อหนึ่งของคิมดัลกวังก็คือ ‘อสูรกายทุนนิยม’ สัตว์ประหลาดที่ถือกำเนิดจากระบบทุนนิยมไม่ใช่หรอครับ?
-ใช่ค่ะ! เขามีทักษะการสวมบทบาทที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตลกอย่างเดียวแต่ยังมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย เอาล่ะค่ะ ถ้าเช่นนั้นก็เชิญชมได้เลย!
ประตูคาเฟ่รีซั่นเปิดออก เป็นอันนั่นเอง เขาเข้ามาแล้วก็พบว่าอียูอยู่ที่นี่
“มาแล้วหรอ?”
“ค่ะ พี่”
“พี่อัน สวัสดีค่ะ!”
อันยิ้มให้กับคำทักทายของยุนโบรา
“สวัสดีครับ โบราสินะครับ?”
“ค่ะ พี่ยังจำได้ด้วย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”
“นั่นสิครับ คงจะยุ่งน่าดูเลยสินะครับ ควรจะแวะมาที่นี่บ่อยๆ นะครับ”
“ค่ะ!”
อียูใช้ศอกกระทุ้งยุนโบรา
“ทำไม มีอะไรหรอ?”
“ดูนี่สิ”
อันก็มองไปที่แท็บเล็ตเช่นกัน ตอนนี้เขาเป็นผู้เล่นเอลเดอร์ลอร์ดแล้ว จำเป็นต้องรู้เรื่องที่กำลังเป็นที่นิยม
-ฮ่าๆๆๆๆ นั่นมันตลกจริงๆ ครับ
-ใช่ค่ะ คึคึ สะดือของดิฉันหลุดไปแล้วค่ะ คุณแจฮันคะ ช่วยหาสะดือของดิฉันที มันหายไปแล้วค่ะ
-ฮ่าๆๆๆ สะดือหรอครับ?
-ใช่ค่ะ สะดือ หาให้เจอสิคะ!
-ผมจะหามันให้หลังจบการบันทึกเทปนะครับ ได้โปรดเชื่อใจผมเถอะครับ
-โอ้ น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ!
“เฮ้อ...”
อันส่ายหน้า
-ขอโทษค่ะ ฮ่าๆๆๆ! คราวนี้ ยูวิดเซอร์เลนนี่ได้ถ่ายวิดีโอที่กำลังมาแรงมากเลยค่ะ!
-เหล่าผู้เล่นออร์ค ตื่นได้แล้ว! พลังของนักรบออร์ค! มาสัมผัสมันพร้อมกันเลยค่ะ!
อันจดจ่ออยู่กับออร์คตนนั้น ออร์คตนไหนกันนะที่ทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการเผยแพร่รสชาติของออร์คไปสู่เหล่ามนุษย์ผู้โง่เขลา?
“……”
อย่างไรก็ตาม ฉากนั้นมันคุ้นเคยมาก ออร์คตนหนึ่งสังหารผู้เล่นสามคนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่มองขึ้นไปในอากาศขณะถืออาวุธนั้นช่างคุ้นตา นั่นมันเห็นได้ชัดเลยว่า...
-วันนี้ ข้าได้พบคนชั่วสามคนและสังหารพวกมัน เป็นการผดุงความยุติธรรม
“แค่ก...”
-เหล่าผู้รู้จักเกียรติศักดิ์อยู่ที่ไหนกัน?
“ค-แค่ก! แค่ก!”
“พี่ เป็นอะไรหรอ?”
“เปล่า นั่นมัน แค่ก! แค่ก!”
“พี่! เป็นอะไรไปคะ? สำลักอะไรหรือเปล่า?”
เขาสำลักด้วยความตกตะลึง อียูส่งน้ำให้อัน อันจิบน้ำขณะสงบสติอารมณ์ที่ประหลาดใจ อันสับสนกับอารมณ์ที่ซับซ้อนที่เขารู้สึกขณะฟังอียูกับยุนโบราพูดถึงว่าออร์คตนนั้นเท่และสมชายชาตรีเพียงใด
‘ใครมันถ่ายวิดีโอนั่นกันนะ?’
ในตอนนั้นเอง เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนก็ดังขึ้นเมื่อประตูคาเฟ่รีซั่นเปิดออก
ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา
เธอสวยสง่ามาก เธอเดินเข้ามาอย่างสง่างามด้วยเสื้อผ้าราคาแพงที่ดูเหมือนจะส่องประกาย ผมของเธอเป็นลอนสวยราวกับเส้นลวดทองแดง และทุกครั้งที่เธอสะบัดศีรษะก็เป็นท่าทางที่ยั่วยวนจนทำให้คนที่เห็นใจสั่น
หรือว่ามีดาราตัวจริงมาถ่ายแบบกันนะ? คนที่ดูเหมือนบอดี้การ์ดรออยู่ข้างนอกประตู ไม่สิ พวกเขาคือบอดี้การ์ดจริงๆ
“สวยจัง...” อียูชื่นชม
ผู้หญิงคนนั้นเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์
“ค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ?” ฮันโยรี พนักงานพาร์ทไทม์ถาม
“เถ้าแก่ เขาอยู่ที่นี่รึเปล่าคะ?”
“เอ๊ะ? เถ้าแก่หรอคะ?”
“ใช่ค่ะ คุณจองอันน่ะค่ะ”
“นั่น...เถ้าแก่ อยู่ทางนั้นค่ะ...”
ฮันโยรีชี้ไปที่อัน ผู้หญิงคนนั้นหันมาช้าๆ เธอยิ้มเมื่อพบอัน ใบหน้านั้นช่างคุ้นเคย
ในทางกลับกัน อันก็นึกถึงชื่อของผู้หญิงที่เคยร้องเรียกเขา
“คุณจีฮายอน?”
หญิงสาวสวย จีฮายอน ยิ้มกริ่ม มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ เธอเดินเข้ามาแล้วยื่นมือให้อัน
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”
“ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะมาหาผมแบบนี้”
“ฉันคิดว่าฉันควรจะไปหาผู้ช่วยชีวิตของฉันเสียหน่อยน่ะค่ะ”
อันและจีฮายอนจับมือกัน
“เรเวน ไม่สิ คุณจองอันใช่ไหมคะ?”
อันยิ้มให้กับชื่อเก่าที่ทำให้เขานึกถึงอดีต “เรียกผมว่าคุณอันก็ได้ครับ”
“ค่ะ ดิฉันจะเรียกอย่างนั้น ไม่สิคะ ที่จริงแล้วดิฉันก็พอจะรู้เรื่องของคุณอันอยู่บ้างนะคะ อ๊ะ ไม่ต้องกังวลค่ะ ดิฉันเพิ่งจะมารู้หลังจากเหตุการณ์นั้นเองค่ะ”
เหตุการณ์นั้น อันยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน “ครับ”
เธอพูดว่า “คุณจองอันแก่กว่าดิฉันเล็กน้อยนะคะ”
อันเอียงคอ “ครับผม”
“ถ้าอย่างนั้นก็สมเหตุสมผลแล้วล่ะค่ะ” จีฮายอนยิ้มอย่างสดใสอีกครั้ง “จะเป็นอะไรไหมคะถ้าดิฉันจะเรียกคุณว่าโอปป้า?”
ทางด้านอียูนั้น เกิดความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง
ในการพบกันสั้นๆ นี้ อันยิ้มอีกครั้งเป็นครั้งที่สาม